Dit is een heerlijke stad om een paar dagen door te brengen. Er is genoeg te zien en te ontdekken. En je kunt overal lekker eten vinden. Vreemd genoeg is het hier kouder dan in Nederland op dit moment. In de vrieskou komen mijn mallots nu echt van pas. Ik loop heel wat kilometertjes af op een dag. Mijn B&B ligt zo’n 20 minuten stappen van de Duomo. Het zijn brede lanen met statige woonblokken van 9 a 10 hoog. Tot en met 6 januari was het druk en alles volop in kerstsfeer. 3 koningen wordt alom gevierd en is hier een feestdag. Vandaag zag ik dat kerstbomen overal opgeruimd worden. Het is ook ineens een stuk rustiger in de stad. Natuurlijk heb ik eerst de highlights aangedaan. De kolossale Duomo is heel fraai met zijn 52 pilaren en 3400 beelden. De Milanezen zijn er heel trots op dat ze na Rome en Florence de grootste dom hebben. Enigszins beschaamd werd beaamd dat Napoleon zichzelf hier tot koning van Italie gekroond heeft.

Oude en nieuwe chique is er genoeg in Milaan. Tot de eerste reken ik de overdekte Galleria en het operagebouw de Scala. Dat niet iedereen klassieke sfeer respecteert bleek wel toen een groep knetterende motorrijders de kerstmuziek van een gezelschap doedelzakspelers voor de Scala verstoorde.

Al lopend door de stad kun je uiteraard niet om de couture en de fashion heen. Je kunt je geld er aan kwijt hoewel lang niet alles mooi of draagbaar is. Ik amuseer mij meer met andere bezienswaardigheden. Nog even een kleine opsomming dan van wat ik de moeite waard vind. Heel bijzonder vond ik da Vinci’s Laatste Avondmaal. Vooral ook het verhaal over het gebouw waar dit te vinden is. De muur met deze fresco bleef net overeind staan na de instorting van het gebouw bij een bombardement in WO ll

Verder heb ik lang gedwaald over de Cimitero Monumentale: een indrukwekkende begraafplaats die lijkt op een paradijs van theatrale beeldhouwkunst. Het meest enthousiast ben ik eigenlijk over mijn eigen ontdekking van het graf van Dario Fo. Hij ligt er sobertjes bij, terwijl het zo’n kleurrijke man was. Die verdient eigenlijk wel wat theater. Ook  ben ik langs allerlei kerken gegaan met mooie bouwstijlen en fresco’s. Die zal ik hier niet allemaal vermelden want dan ben ik bijna een reisgids aan het schrijven.

Aan de Pinacoteca di Brera, oorspronkelijk een priveverzameling maar uitgegroeid tot een gerespecteerd museum, heb ik een halve dag besteed. Er hangen een paar beroemde schilderijen zoals  de Avondmaaltijd in Emmaus van Caravaggio en De Kus van Francesco Hayez, symbool voor het optimisme van de Italiaanse eenwording.