Het Elisabethpad begint in Eisenach bij het kasteel Wartburg. Daar werd Elisabeth naar toe gebracht toen ze 4 jaar oud was als “vrouw” voor Ludwig van Thuringen. In diverse taferelen zie je ze al samen knus in een bedje liggen.

Ze groeiden op als een liefdevol stel. Al als kind had Elisabeth een zwak voor het leed van armen en zieken. Eigenzinnig als ze was, was ze wars van het rijke leven aan het hof. Bekend is een beeltenis van haar met een bos rozen. De legende zegt dat, toen ze weer eens brood uitdeelde en daarop werd terechtgewezen ze sterk reageerde. Ze verborg de broden onder haar cape en toen ze de cape open sloeg kwamen er, als een wonder, rozen tevoorschijn ipv broden.

Het stel trouwde in de St George kerk in Eisenach. Het is dezelfde kerk waar Bach gedoopt is. Ook Luther heeft er gepredikt en Telemann bespeelde er het orgel.

Het is eigenlijk onderdeel van een oude handelsroute (de Lange Hessen) door mooie bossen. Sinds 2006 is deze 300 km lange route verrijkt met kunstwerken van meer en minder bekende duitse kunstenaars. Ze zijn niet allemaal even interessant, maar het zorgt voor de nodige afwisseling. Onderweg passeren we verstilde plaatsjes met vroeg Middeleeuwse kerkjes. Cor kan er boeiende verhalen bij vertellen. Hij is ook goed thuis in de sprookjes van Grimm die hier helemaal tot leven komen! Dat is echt leuk.

Ludwig zou haar altijd trouw gesteund hebben maar toen het bericht kwam dat hij in Otranto (Italie) was overleden werd zij uit het hof verstoten. Zo kwam ze van de rijkdom in de armoe en trok ze naar Marburg. Wij lopen nu in haar voetsporen….

Na haar dood in 1237 werd Elisabeth al snel heilig verklaard. Ook nu nog zijn er allerlei instellingen die haar naam dragen. Tot nu toe had ik er nog nooit over nagedacht aan wie het Elizabethziekenhuis haar naam te danken heeft!

Een paar dagen geleden passeerden we nabij Ifta de voormalige grens Oost – West Duitsland. Waar het in de DDR tijd een open landschap was met onneembaar hekwerk voor wie wilde vluchten is het nu een dicht bebost gebied. De oude Kolonnenweg is nog net zichtbaar tussen het gras. Elk jaar op 3 oktober wordt hier het einde van de verdeling herdacht. Er staat een mooi herdenkingsmonument.

Bij een oude Vopo uitkijktoren speelden nu kinderen. Een man uit Ifta vertelde hoe het er indertijd aan toeging….. ook verhalen die de publiciteit niet verdroegen, zoals dronken Amerikaanse soldaten die wat losjes met hun geweren omgingen. Het voelt als verhalen uit een ver verleden maar een paar honderd km verderop verrijst nu een nieuw ijzeren gordijn! Wat is geschiedenis toch bizar.

Oost Duitsland ligt al weer even achter ons. De laatste 2 dagen in het voormalige grensgebied leken de dorpjes onbereikbaardere bushgebieden dan Afika of de Noordpool. In Kirchhosbach is zelfs geen internet en telefoon mogelijk! Vreemd dat in dat stuk Duitsland nog steeds niets is aangelegd. We sliepen er bij locale mensen en maakten onze maaltijd klaar in het gemeenschapsgebouwtje. Alles heel gemutlich! Dat wel.