Ik ben al weer druk in de running in Rotterdam waardoor mijn pelgrimsroute snel naar de achtergrond dreigt te geraken. Het is altijd jammer als een nieuwe ervaring weinig tijd krijgt voor verwerking. Voor mij was het nieuw om te lopen met bagagevervoer en me geen zorgen te hoeven maken waar de volgende dag te kunnen slapen. Dit laatste deden we in hotelletjes, maar ook een keer in een pastorie, bij locale mensen, in de Creuzburg (waar Elisabeth en Ludwig ook een tijd woonde) op een recreatieoord bij een meer. Hoewel ik probleemloos loop met alles op mijn rug was dit echt comfortabel. Bovendien waren de dagafstanden meestal minder dan 20 km en de pauzes veelvuldig door de dagelijkse bezoeken aan fraaie eeuwenoude kerkjes en andere bijzondere dingen op de route. Een relaxte tocht dus.

Daarentegen beginnen mijn voeten vaker tegen te sputteren. De wandelwol van medeloopster Marlou kon de pijn van knobbels en blaren op vreemde plekken enigzins verlichten. Wat een ontdekking na zoveel duizenden kilometers loopervaring! De groep (9 personen) was natuurlijk iedereen behulpzaam. Zo was er Herman, die een hak van zijn schoen verloor en geen andere schoeisel had meegenomen. Met snellijm en touwtjes heeft hij er nog dagen op kunnen doorgaan. Ook de zool had inmiddels losgelaten. Tja, je moet toch wat als er nergens een schoenwinkel in de buurt is.

Het verrassende van deze groepssamenstelling was dat we allemaal 70+ zijn. Allen ervaren wandelaars en reizigers. 20 jaar geleden had ik niet voor mogelijk gehouden dat deze levensstijl voor mijn generatie gangbaar zou kunnen zijn!

Ter illustratie nog enkele fotoos. Behalve bos, waren er mooie vergezichten en veelal uitgestorven plaatsjes met vakwerkhuizen