De Picos de Europa in het Noorden van Spanje zijn van een verrassende schoonheid. Met Stef heb ik de Ruta del Cares gelopen, een diepe kloof van 11 km die heen en terug over hetzelfde pad gaat. Prachtig berggebied met hoge kalkstenen uisteeksels en pieken!  Deze pracht hebben inmiddels veel mensen ontdekt, want je loopt er echt niet alleen. Het pad is altijd minstens een meter breed  zodat het goed te doen is voor een breder publiek.

Daarna hebben we een paar dagen gelopen op de Camino Lebaniega. We zijn gestart op het eindpunt bij Monasterio Toribo in Potes vanuit het idee ‘we zien wel hoever we komen’ want we hebben niet genoeg dagen om het hele traject te doen. We zijn gekomen tot Cicera en moesten toen serieus nadenken hoe we op tijd terug bij de auto zouden kunnen komen. In kleine bergdorpjes kun je immers niet rekenen op langsrijdende bussen. Deze route is heel wat pittiger dan de Ruta del Cares. Er zitten lange steile stukken omhoog in en lastige afdalingen over rotsblokken. Het was veel zweten!! Mijn wandelstok had ik echt nodig.

Het 10e eeuwse kerkje Lebaña in Romaans/Mozarab stijl lag gelukkig binnen onze etappe. Hier is de Camino immers naar vernoemd. In deze streek is het christelijke verzet tegen de arabieren begonnen. Er werd ook een splinter van het kruis van Christus (??)bewaard. Dit relikwie werd later overgebracht naar het Monasterio in Potes.

In een paar dagen tijd hebben we veel gedaan. Feitelijk reden we rond in de streek waar in de vroege Middeleeuwen het christelijk geloof actief verspreid werd. Zo is er het verhaal van Beatus van Lebana die schreef over de Apocalyps. En is er het heiligdom in Covadonga. Dat is een bedevaartsoord wat veel weg heeft van een Lourdes ervaring.

Daar staat ook een standbeeld van de 1e Asturische koning Pelayo, een historische beroemdheid in de Spaanse geschiedenis in de strijd tegen de Moorse overheersing. Met het verslaan van de Moren in 722 begon de Reconquista.

Inmiddels zijn we via een duizelingwekkende autorit door de bergen weer in Pola de Allande aanbeland. Het geslinger door bergen vind ik minstens zo vermoeiend als gewoon lopen. Morgen ga ik een stuk richting Oviedo lopen om van daaruit terug naar huis te vliegen.