Bij veel dorpen zie ik een omgekeerd plaatsnaambord. Het is zoiets als de omgekeerde vlaggen van de boerenopstand in Nederland. Volgens een fransman die ik ernaar vroeg is het een verzetsdaad tegen de huidige regering, tegen Brussel, eigenlijk alles waar men ontevreden over is.

Ik weet niet zeker of dit betekent dat alle burgemeesters van die dorpen instemmen met deze daad van verzet.

De Morvan kent in ieder geval wel een geschiedenis van sterk verzet in WOll. En route kwam ik herdenkingstekens tegen van de heldendaden van de zgn. maquisards in 1944. Diep in de uitgestrekte bossen in de Morvan ontstonden trainingskampen voor de vele vrijwilligers die mee wilden strijden tegen de Duitsers.

In mijn gite in Marigny l’Eglise lag er documentatie over. Interessant om weer wat bij te leren. Het huidige verzet lijkt mij van een geheel andere orde.

Op veel fotos lijkt het misschien mooi weer. Niets is minder waar. Als het plenst neem ik gewoon geen fotoos.  Maar elke dag en nacht komt het water met bakken naar beneden. Het weer is erg onbetrouwbaar. Voor de Fransen is dit ongekend. In het voorjaar was het hier veel te droog en nu veel te nat. De kersenoogst is in ieder geval al geheel mislukt, maar natuurlijk nog veel meer.

Voor mij betekent deze zondvloed dat ik mijn planning aanpas. Ik neem verharde weggetjes als die er zijn. Daar rijden bijna geen auto’s, dus ook prima voor een wandelaar. Die alternatieven zijn er echter niet steeds. Zo heb ik de etappe langs Brassy in zijn geheel overgeslagen omdat ik die op basis van verhalen als ondoenlijk kwalificeerde met dit weer. Maar vandaag had ik me een beetje vergist. Ik moest in een glibberig modderig stuk bos ineens een paar snelstromende riviertjes oversteken. Die stonden niet op de kaart. Tja, nieuwe riviertjes ontstaan nu omdat al dat water een weg zoekt. De Cure verlegt gewoon zijn stroming.

De eerste keer kon ik nog met grote behoedzaamheid van steen op steen ergens doorwaden, maar bij de laatste doorgang vandaag was er geen beginnen aan en ben ik tot aan mijn knieen er doorheen gemoeten. In zompende bergschoenen kwam ik aan bij de chambre d’hôte in Domecy sur Cure. IJzeren regel is om altijd voor de deur je  schoenen uit te trekken. In dit geval gold dat ook voor de vieze natte gamaches en sokken! Op mijn dagtochten kom ik de meeste dagen helemaal niemand tegen. Vandaag was anders: één fransman uit tegengestelde richting. Met onze ponchos aan stonden we wel een half uur straffe ervaringen uit te wisselen over hoe bepaalde passages het best te nemen. Hij zwoer bij schoenen uittrekken en op blote voeten, maar dat heb ik toch niet gepresteerd met al die keien op de bodem. Het is een leuk avontuur maar er zijn grenzen!

Conditioneel kan ik het allemaal (nog) goed aan. Tempo niet forceren, moeilijke stukjes weloverwogen aanpakken en op tijd pauzeren met de voetjes van de vloer ‘als het even kan’. Natuurlijk ook op tijd water drinken, een goede nachtrust en elke avond de voeten verwennen. Dit zijn zo ongeveer mijn belangrijkste stelregels.

Mij is opgevallen dat er in deze streek veel Nederlanders wonen. Bijzondere plekjes lokken! Ik verbleef bv in een verbouwde duiventil, 3 kleine verdiepinkjes, fraai gedaan. En ontmoette ergens onderweg een stel die met een makelaar zojuist een watermolen hadden bekeken.

Het is hier landschappelijk heel aantrekkelijk, zeker als het mooi weer is, maar die totaal verlaten dorpen waar al het leven uit verdwenen is hebben ook iets treurigs. Je bent er erg op jezelf aangewezen. Daar zou ik toch geen zin in hebben.