Malaga is voor mij een nieuwe stad en daar loop ik dan toch heel anders dan in een stad waar ik eerder geweest bent. In Bilbao en Madrid hield “herkenning” me bezig. Ik had weinig voorstelling van Malaga en orienteerde me eerst op de niet te vermijden hoogtepunten waarna er ruimte komt om gewoon rond te struinen en te observeren. Dat is altijd een leuke bezigheid.

Je kunt hier niet om de Moorse historie heen met een klim op de resten van de Alcazaba en het hoger gelegen Castillo de Gibralfaro. Van daaruit heb je prachtig zicht op stad en haven.

De geschiedenis van deze stad gaat overigens veel verder terug dan de Arabische tijd; er zijn ook resten uit de tijd van de Feniciers, Romeinen en Visigoten e.d.

Op de plek waar ooit een Moorse moskee stond staat sinds de verovering door de katholieken in 1497 een niet te missen  kathedraal. Een imposant gebouw.

Overigens staat Malaga vol met allerhand kerken. De meesten vol kitcherige beelden.

Malaga is ook de geboorteplaats van Picasso en dat laten ze je weten ook. Het Picassomuseum wordt als een must aangeprezen, waarvoor mensen lange rijen trotseren.

Ik vond het wat tegenvallen wat er te zien is, maar ben in het verleden natuurlijk al overvoerd geraakt met Picasso’s in musea over de hele wereld. De kleine expositie in zijn geboortehuis vond ik meer toevoegen en daarom interessanter.

Als fervent museumbezoeker heb ik ook nog het Carmen Thyssen museum bezocht, hetgeen ik ook in Madrid gedaan heb. Dit echtpaar heeft met haar verzameldrang een grote bijdrage geleverd aan het Spaans kunstbezit.

Ik ben blij dat ik genoeg tijd kon nemen voor deze stad. Hij heeft me aangenaam verrast. Het is druk en vol toeristen, maar het is een mooie stad waarin van alles te ontdekken valt. Met zo’n 28 graden in de middag wel een beetje warm, waardoor musea extra aangename plekken zijn.  Ik vind het altijd prettig om me een beetje thuis te gaan voelen in een stad.

Op dit moment hoef ik daar even niet nog een stad aan toe te voegen.