omzwervingen

Bea, Johan, Stef, ik en Carolina aan het ontbijt

Terug in Tigre/Buenos Aires laat de kilometerteller zien dat we 9361 km hebben gereden! Een beetje veel voor 4 weken. En dan te bedenken dat ik thuis nog geen 3000 km per jaar rijd. Voorlopig heb ik dan ook even genoeg van achter het stuur zitten en turen op eindeloos lange rechte wegen. Argentinie is groot, immens uitgestrekt. Een reis als deze is onvergetelijk. De landschappen laten een onuitwisbare indruk achter. De leegte en dorheid moeten een grote uitdaging zijn voor die enkele pionier die zich er vestigt. Anders overleef je er niet. Eigenlijk zou je voor dit traject 2x zoveel tijd moeten hebben om meer lokale eigenaardigheden te ontdekken en te genieten van rust en eenzaamheid. Misschien moet je dan wel een stapel goede boeken meenemen! Nu blaas ik nog een paar daagjes uit in Tigre alvorens terug te vliegen. Het is hier heerlijk ontspannen. De hectiek van t drukke stadsverkeer en de stad Mendoza, waar we een paar dagen geleden waren, is nog voelbaar in mijn aderen. Ik was daar ook in 1998, doch kon me er weinig van herinneren. Behalve dan het grote plaza Independencia met zijn fonteinen. En natuurlijk San Martin op zijn paard, de alom aanwezige bevrijder en grootste held van dit land. In welke plaats of stad je komt, als je de avenida San Martin pakt kom je vanzelf in het centrum. Bij Mendoza zijn we met een vriend van Stef langs de wijngaarden gegaan. Na wat zoeken vonden we een adresje waar we niet hoefden te reserveren voor rondleiding en proeverij.  Bonfanti, een kleinere wijnboer die ons een uitstekende ontvangst gaf. Zijn wijnen zijn (nog) nog niet verkrijgbaar in de nederlandse winkels. De Argentijnse wijngaarden zijn over het algemeen heel groot en liggen niet, zols wij gewend zijn in Europa, op hellingen. Het zijn grote vlakke stukken land. De ranken zijn ingepakt in netten om schade door hagel te voorkomen(!) Grote merken zoals bv Norton vindt je hier.

Thuis zal ik onze supermarkten eens scannen op de aanwezigheid van Argentijnse wijnen. Op onze laatste rijdag passeerden we Lujan. Daar staat de grootste katedraal van Argentinie. Voor mij, die op alle camino’s zoveel kerken en katedralen gezien heb, geen bijzonder mooi gebouw. Laat 19e eeuwse neogothiek. Maar hier in Argentinie is hij enig in zijn soort, dus wel degelijk bijzonder.

Onderweg passeren we nog een rood meer, wat een zoutvlakte blijkt te zijn. De kleur doet denken aan de zoutmeren bij Uyuni in Bolivia.

salinas del Diamante

Als ik eenmaal thuis mijn fotoos van de camera geupload heb zal ik andere plaatjes plakken in de vorige tekstjes. Leuk voor de geinteresserden onder jullie….. Mijn camera heb ik helaas plat op de stenen op de grond laten vallen…het beeldscherm is kaduuk, maar de memorycard bewaart alle foto’s gelukkig heel veilig.

We zijn al weer wat daagjes onderweg om van Puerto Natales in het diepe zuiden naar Mendoza te komen. Het is een bekende historische route dwars door heel zuid amerika. Che Guevara ging er op zijn motor overheen. Ook nu zagen wij tientallen easyriders dit kunstje nadoen. Een mooie rit, maar oncomfortabel op de onverharde stukken (zoals vroeger natuurlijk heel de route was). We zijn nu in Malargue aangekomen na vele kilometers onverhard door de bergen. Een groot deel van de ruta 40 is al mooi geasfalteerd of in voorbereiding daarop. En dat voor het handjevol auto’s wat er overheen gaat. Hoe rendabel is dat? Ik merk hoe fijn het is om niet met een gepoetste witte huurauto rond te rijden. Want met al dat stof, zand en stenen blijft geen auto mooi en onbeschadigd. onderweg doen we wat gedenkwaardige plekken aan zoals de  Cueva de los manos met de honderden handafdrukken van de guanaco jagers van 9000 jaar geleden en bv het laatste stationnetje van de Patagonie express in Esquel ( lees Theroux er op na).

guanaco’s overal

guanaco jagers

vos

Rijden in Argentinie is een aparte ervaring. Honden zijn er de koning op straat. Ze piekeren er niet over om voor een auto weg te lopen. Oppassen dus.  In stadjes ben ik alsmaar in de war wie er voorrang heeft. Stratenplannen zijn Amerikaans in rechte blokken en op de straatnaambordjes kun je zien wat de rijrichting is, maar vaak is het een kwestie van lokaal weten wie voorrang heeft, volgens Stef?! Stoplichten staan aan de overkant van een kruispunt, waardoor ik nogal eens te ver doorrijd en dan midden op een kruising sta. Niet handig. Over het algemeen vind ik het verkeer overigens wel relaxed; men windt zich niet op.

Bariloche is het ski-vakantieoord van Argentinie. Prachtige meren, sneeuwtoppen (niet zoveel meer nu want al zomers warm) en heel groen. Overal een gele gloed van bloeiende brem. Na een dagje gestrand te zijn in El Bolson met panne aan de auto zijn we nu weer verder noordwaarts op weg naar Mendoza. Ik had al visioenen van einde reis, gezien de eerste analyses maar gelukkig vonden we een goede mecanicien.  Een nieuwe v-snaar en een batterij die gereset moest worden. De kou hebben we helemaal achter ons gelaten. Het is iets van 25 graden.

lago Nahuel Huapi

lago P.Moreno Oeste met het voor insiders beroemde hotel Llao Llao

We zijn terug in Puerto Natales (Chili) van onze lange trektocht en hebben veel intense en bijzondere ervaringen opgedaan. Mijn rugzak was loeizwaar. Eten meesjouwen voor meer dan een week met gasbrandertje, meerdere tankjes, pannen etc, is eigenlijk ondoenlijk. Het eten hadden we verdeeld. Stef wat meer kilootjes dan ik, maar toch…  Na een paar uur lieten de kiloos zich terdege voelen.  Na een paar dagen nog meer. De natuur is prachtig en overweldigend. Vergezichten met vele witte bergtoppen, meanderende rivieren door laag en hoogland; bossen vol afgeknapte en omgewaaide boomstammen. Bloeiende struiken in de vorm van rode bollen.

campamento Dickson

het is een rommetje van omgeknakte bomen

Maar Patagonie zou Patagonie niet zijn zonder extreme weersomstandigheden. Het weer slaat in een mum van tijd om. Van zon, naar extreem koud, regen, sneeuw, gierende wind. Als het waait zwier je de berg af en kun je je met moeite staande houden.  We gingen voor de grote ronde, startend bij Laguna Amarga. Lopend tegen de klok in. Met 3 dagen waren we bij los Perros , van waaruit de oversteek over de pas John Gardner begint. Het was koud, nat, en los Perros is een troosteloos campamento met enkel een ruimte waar je zelf een kachel in kunt stoken.

los Perros: alles draait om de houtkachel

We waren er met een stuk of 10 tentjes. Iedereen doet dezelfde route, wat een band schept. Op de 4e dag gingen we met een guarda van het Parque op pad naar de pas. Stef en ik gingen wat eerder weg om voor de groep uit te lopen. Het eerste uur balanceerden we van boomstronk naar boomwortel in een zuigend moeras. De dreiging van het wegzakken tot je kuiten maakt dat je heel goed oplet waar je je voeten neerzet. Ik was al moe toen we dit bos/moeras uit kwamen. De grote klim over rotsen en door sneeuw moest toen nog beginnen. Het begon te sneeuwen en al snel werd het zicht beperkt tot een paar meter.  Waar staan de oranje paaltjes? Ploeterend door de sneeuw kwam de rest van de groep er bij. Soms zakte ik tot aan mijn knieen in de sneeuw. Ik bezweek zowat onder het gewicht van mijn rugzak en kon amper overeind komen tegen de harde koude wind.

langs de oranje paaltjes

je ziet het niet, maar hier was ik behoorlijk uitgeput…..de guarda neemt mijn rugzak over….

de guarda verklaart de pas voor gesloten en we moeten terug

Toen we al ver op streek waren kwam de guarda met de mededeling dat we terug moesten keren. Het was te gevaarlijk en aan de andere kant van de pas was er geen guarda beschikbaar om ons te begeleiden. Teleurgesteld draaiden we om. Ik had de mazzel dat de guarda aanbood mijn rugzak over te nemen. Ik voelde me compleet uitgeteld. Weer moesten we dat ellendige moeras door. Wie wilde kon het de volgende dag opnieuw proberen. Ik hield het voor gezien, maar Stef en een groot deel van de groep hadden hun zinnen nu eenmaal gezet op het ‘rondje’. En wie ben ik om iemand zijn kans te ontnemen. Stef is de volgende dag dus inderdaad de pas over gegaan. Dat is enorm afzien geworden, temeer omdat het pad na de pas heel steil naar beneden gaat in sneeuw en striemende kou. Ik ben in 3 dagen weer teruggelopen naar ons vertrekpunt. Het is goed dat ik dat besloten heb, want ik weet zeker dat ik deze zware pas met deze extreme weersomstandigheden niet had aangekund. En dat is levensgevaarlijk. Er komen daar geregeld mensen om. Mijn terugtocht verliep uitgerust en op de campamentos had ik leuke contacten. Het gasbrandertje had Stef mee. Zodoende moest ik overal op zoek naar heet water en werd op campamento Dickson en Serron goede maatjes in de keuken. Na 3 dagen kwam Stef ook aan op het startpunt; uitgeput, maar met ervaringen voor het leven. Ik was blij hem gezond en wel terug te zien.

Achteraf werd steeds duidelijker dat deze tocht meer op een expeditie leek dan een stevige hike. De parkwachters streven dan wel meer controle na op wie zich waar bevindt in het park (registratiepunten) doch ze zouden beter kunnen investeren in controle op uitrusting en conditie van wie de pas over wil.

Stef en ik hebben daarna samen nog de Torres del Paine hike gedaan. Door de Valle Ascensio, wat ook best een behoorlijke klim was en op de top een gevecht tegen de harde wind.

valle Ascensio

valle Ascensio

tegen de wind in hangen bij Torres del Paine

De laatste dag zijn we met de auto naar de andere kant van het nationaal park gereden, waar we vanaf een strand de gletsjer Grey konden zien liggen. De gletsjer die ik dus had laten liggen op deze tocht en waar Stef 2 dagen lang enorm heeft afgezien.

Stef met een stuk van de gletsjer

Er is hier goed internet, dus een foto van de Perito Moreno kan gelijk de wereld over. Jammergenoeg was het vandaag erg bewolkt. Het is een heel toeristische plek. De hele wereld komt kijken naar deze immense gletsjer van 5 km breed en 50 a 70m hoog. Hij is dan ook heel indrukwekkend en liet zich bulderend gelden met het laten vallen van grote brokken ijs. De blauwe kleur doet me denken aan de blokjes blauwsel die vroeger bij de witte was gedaan werden voor een kraakhelder effect (heliofoor). We hebben lang staan kijken naar de structuren in het ijs. Het is fijn om niet te hoeven hollen omat de bus vertrekt… We zijn lekker flexibel met de auto.

gletsjer Perito Moreno

Campamento Poincenot

Monte Fitzroy

Het voorjaar in Patagonie is nog niet helemaal aangebroken. Stervenskoud was het op onze eerste trekking. Gelukkig hebben we allebei goede warme slaapzakken. Met 3 cm sneeuwval op een plek waar behalve een wc-hok niks is, is het koken van een potje al een hele opgave. Water genoeg uit de rivier maar ijskoud natuurlijk. Als je te lang buiten staat bevriezen je tenen en vingers. In mijn eenpersoonstentje kan ik niks meer dan plat in de slaapzak liggen. Bij mooi weer geen probleem, want dan zit je buiten… Stef slaapt in de koepeltent, die tevens dienst doet als gezamenlijke verblijfsplaats en opslag van ons beider rugzakken. Het is improviseren, maar we zijn een goed team. Op deze 3 daagse trekking hadden  we de eerste dag en nacht regen. Alles nat en niet droog te krijgen. De tweede dag sneeuwde het, maar het geluk was met ons op de derde dag. Het was de zwaarste dag met de steile klim naar de Monte Fitzroy. Wat een beloning om deze top (pen) in de zon te zien schitteren.

Misschien lijkt het niet zo, maar het was een prachtige tocht, waarbij het heerlijk lopen was tussen al die sneeuwbergen met verwilderde bossen en uitgestrekte struikvelden met rivieren en meren. Prachtig. Met zulke kou krijg je het al lopend bovendien lekker aangenaam warm.

Ik ga even terug naar het begin: we zijn gestart in Tigre (boven Buenos Aires). Stef en Carolina hebben daar een paradijselijk liggende B&B op een eilandje waar je alleen met een bootje kunt komen.  Vanaf daar zijn we full speed 3000 km zuidwaarts gereden tot aan Piedra Buena. De wegen zijn goed en veelal eindeloos kaarsrecht. In Patagonie is weinig verkeer dus je kunt lekker doorkarren. Aan de oostkust was het nog heerlijk warm zomers weer. Halverwege hebben we een dag besteed aan het rondrijden over Peninsula Valdez om zeeleeuwen en pinguins gedag te zeggen. De orca’s en walvissen lieten zich helaas niet zien, hoewel we er wel in het juiste jaargetijde waren.

droogzwemmen

gordeldier

pinguin

vrouwtje – mannetje

En route was het soms noodgedwongen stoppen om onze plastic achterruit opnieuw vast te plakken. Tja, dit is rijden op zijn Argentijns. Motorisch  is de auto in prima staat, maar aan de carrosserie ontbreekt hier en daar wat. Het is dat het in Patagonie enorm hard waait, anders geeft het geen probleem. Bij ons zou deze auto niet eens de weg op mogen!! Bij Piedra Buena hebben we de nog niet geasfalteerde ruta 288 westwaarts genomen naar El Chalten. Op deze 200 km zagen we zegge en schrijven 1 tegenligger en passeerden we 1 vrachtautootje. Wel hebben we links en rechts veel guanaco’s gezien. Dat zijn mooie elegante lama-achtige huppelaars.

Jammer dat mijn mooiste foto’s met de camera gemaakt zijn en die krijg ik onderweg niet geupload.

We zijn nu in een fijn hotel in El Calafate met prima internetverbinding. Aan dat laatste ontbreekt het nogal eens. Morgen naar Perito Moreno en de dag erop door naar het nationaal park Torres del Paine voor de tweede trekking. Met het nationaal park los Glaciares hebben we onze vuurdoop gehad. Beter weer is het enige wat we wensen!