Voordat ik in 1999 naar Mozambique werd uitgezonden volgde ik in Birmingham een pre-departure training van VSO. Ik vergeet nooit dat er bij elke opdracht in gestampt werd “ask the locals”. Deze wijze les pas ik nu in Frankrijk ook toe. Daardoor kwam ik bv te weten dat mijn beoogde adresje Chez Paulette in Sormonne niet meer bestond omdat de dame zou zijn overleden. Mooi om zoiets op tijd te weten, hoewel dat wel extra km’s lopen betekende eer een volgend adres zich aandiende. Maar dat contact was dan weer gelegd door de eigenaresse van de vorige gite. Zo gaat het eigenlijk allemaal vanzelf, want van die eigenaar kreeg ik ook een volgende tip…Twee adresjes al die niet in mijn gidsje staan. Bovendien volg ik zo een andere route omdat dat praktischer uitkomt en door andere lopers met andere gidsjes aanbevolen wordt: de Via Campaniensis. Inderdaad,er leiden vele wegen naar Rome hoewel ik vanaf Reims wel echt de Via Francigena wil volgen.
Overigens is het ask the locals niet altijd een succes:
De straatnaam die ik zoek kent niemand…
Of er is geen local te vinden om iets aan te vragen…
Of ik bedoelde nou net die andere brug dan die brug waar zij me naar toe sturen…
Eigenlijk moet ik steeds alles met elkaar combineren: locals bevragen, info van andere lopers verzamelen, Ben Teunissen zijn gids lezen en de gps op mijn tablet bekijken. Het is een kwestie van checken en nog eens checken. Deze notitie komt uit Bazancourt, wat dus eigenlijk niet op mijn route ligt😁
New York, New York. Nu de verhoudingen in de wereld niet meer lij
ken op die in the seventies moest het toch een keertje kunnen! En ik heb er geen spijt van. Ik heb er met Lieve een weekje vertoefd; veel highlights gedaan en kilometers in de rondte gelopen 
agen daarna was het té mooi weer om nog een museum in te duiken. Van het MET genoten wij overigens al zoveel dat we daar voorlopig wel even op kunnen teren! Het was dan ook niet zo erg dat het Guggenheim dicht was op het moment dat we er langs kwamen. Zodoende hadden we tijd genoeg om Central Park te verkennen en ook nog en passant het museum of Natural History aan te doen.
ook voor Greenwich en Soho. Bij de keuze van restaurant lieten wij ons leiden door de adviezen in ons gidsje voor een Chinees restaurantje, maar dat leverde een slappe noodle-soupe en vette eend op. Wij hebben uiteindelijk op de laatste avond het allerlekkerst gegeten vlak bij ons hotel aan het Madison Square bij Eataly! Een Italiaanse winkel anex restaurant, waar werkelijk alle denkbare Italiaanse producten te vinden zijn.
; nu zijn er overal geasfalteerde wegen, electriciteit, water én internetverbinding. Ook in de bergen en in de woestijnstreek ten zuiden van de Hoge Atlas. Ongetwijfeld zijn er nog steeds veel dorpjes moeilijk bereikbaar. We reisden met een bus, dus waar die niet kon komen zijn wij dan ook niet geweest. Sommige plaatsen zoals Essaouira (vissersplaats aan de kust) en Ouarzazate (woestijnplaats) herinner ik mij als kleine plaatsjes. Die zijn nu uitgedijd tot echte steden met grote nieuwbouwwijken. Waar vroeger gebouwd werd met leem gebeurt dat nu met beton, maar de afwerking oogt alsof het nog steeds leem is. Je ziet een mix van andalusisch- arabische stijl en over het algemeen zien deze buitenwijken er goed uit. Onze Vinex-bouwers zouden er eens heen moeten om inspiratie op te doen. In weerwil van alle Hollandse vooroordelen kan ik zeggen dat de mensen heel vriendelijk en behulpzaam zijn en dat Marokko een uitstekend vakantieland is geworden. Er in de winter heengaan heeft zo zijn voordelen. Het is niet té warm; overdag lekker zonnetje met zo’n graad of 20 (of meer) en ’s nachts onder de wol
en geuren van het land. Ogen en neus zitten nog vol olijven en tajines, rozenwater en arganolie, kelimtapijten en mozaieken. Je kunt je echt wanen in een sprookje van duizend en een nacht.
woestijn-films zijn opgenomen. Al lopend langs de sfynxen van
te gaan. Het wordt Marokko. We doen een 15 daagse georganiseerde reis met KRAS (wie kent die niet?) langs dé highlights. Op het kaartje kun je zien waar we zoal langs komen. We doen niet alleen de Koningssteden aan maar ook woestijn en kust. Mariet is er nog nooit geweest. Voor mij wordt het een soort herbeleven van de reis met Tom in onze camper in 1984. Op al die plekken was ik al eens. Dat is al weer 30 jaar geleden! En zo’n 20 jaar geleden was ik er nog eens; op bezoek bij Marokkaanse organisaties met Rotterdamse collega’s uit onderwijs en jeugdhulpverlening. Ik ben benieuwd of ik het allemaal nog herken en wat er zoal veranderd is. 
ste landen van Europa: het strekte zich uit van de Oostzee tot de Zwarte Zee. Estland en Letland behoorden wisselend tot Zweden en Rusland. Bij de vrede van Brest Litowsk in 1918 werden de 3 staten aan Duitsland afgestaan. Bij het 
Hanny
omzwervingen 