omzwervingen

Het slechte weer is een lelijke spelbreker dit jaar. Eind april wilde ik een mooie route over de Col de Somport en door Aragon gaan lopen, maar slechte weersvooruitzichten deden mij daarvan afzien en huiswaarts gaan. Achteraf bekeken was dat een heel wijs besluit. Het heeft er nl. extreem veel geregend. Niet getreurd, dacht ik; ik plan gewoon een andere vlucht op een tijdstip met gegarandeerd mooi weer! De eerste weken van juli, dan is het hoogzomer en eerder te warm dan te koud. Mooi niet waar dus….er vallen nog alsmaar bakken water uit de hemel en exact in het gebied waar ik wil gaan lopen is het op zijn ergst met overstromingen, weggespoelde wegen en ondergelopen dorpen. De beelden op het nieuws maakten mij duidelijk dat het uitermate onverstandig is om juist nu daar te gaan lopen. Zeker in mijn eentje. Mijn flexibiliteit wordt danig op de proef gesteld maar ik ben zo wijs om mijn plannen voor de 2de keer om te gooien. Ik ben nu voornemens om de route te lopen die ik vorig jaar links moest laten liggen vanwege een knieblessure: de Camino Primitivo, van Oviedo naar Santiago.

Een pittige route met aardige klimpartijen, waar je inderdaad goede knieen voor moet hebben. Ik denk dat dat nu wel moet lukken. Voor zover ik kan overzien zijn er daar geen uitzonderlijke weersproblemen en de voorbereidingen van vorig jaar zijn nog paraat.  Het is de oudste Camino van Spanje, die heel mooi moet zijn. Ter training en puur genot ben ik de eerste week van juni van den Oever naar Schipluiden gelopen; door polders, dorpjes, duinen en steden. Ik heb voor de zoveelste maal vastgesteld dat Nederland ook een fantastisch loopland is. Er zijn hier weliswaar geen herbergen (nou ja, nauwelijks) maar slapen bij Vrienden op de Fiets is een goed alternatief. En in de kop van Noord Holland kom je ook echt niemand tegen.

Mijn enthousiasme over de Spaanse spoorwegen komt me nu misplaatst en voorbarig voor.  Wat een vreselijk treinongeluk bij Santiago de Compostella. Alhoewel ik een week geleden in tegenovergestelde richting in de trein zat heb ik toch het gevoel dat ik door het oog van de naald gegaan ben.  Je zal er maar toevallig wél in zitten…… Het is onvergeeflijk dat de machinist gewoon gespeeld heeft met zoveel levens. Maar het is ook een akelige gedachte dat Spanje de veiligheidssystemen op het spoor niet op orde heeft.

De Camino Primitivo eindigde voor mij waar deze de Camino Frances kruiste: bij Melide. Ik hoef niet zonodig voor een 4de keer in Santiago aan te komen en had het plan opgevat om via Ponferrada naar Madrid te reizen. Uit pure nostalgie: in 2009 ben ik ´s ochtends om een uurtje of 7 langs het fort van Ponferrada gebanjerd en heb er toen eigenlijk niets van gezien. Ik ben er kilometers omgelopen omdat ik enkele gele pijlen miste. Ik wilde er nog wel eens opnieuw langs. Dat bleek nog niet zo eenvoudig want vanaf Melide gaan er helemaal geen bussen die kant uit. Ik moest terug naar Lugo. Gehoord hebbend van de voordelen voor 60 plussers kocht ik in Lugo bij de  RENFE (Spaanse spoorwegen) een tarjeta dorada voor 5,15 euro, waarmee ik een jaar lang met grote kortingen mag reizen (40% door de week en 25% in het weekend). Inmiddels ben ik helemaal enthousiast geworden over de Spaanse spoorwegen. Fantastische treinen, supercomfortabel; je suist geruisloos door het landschap. De route van Lugo naar Ponferrada gaat over en door bergen en duurt 2,5 uur. Soms rijdt hij 220, soms 50 km per uur. Een prachtige rit. Je begrijpt gewoon niet waarom ze in Spanje kunnen wat de Fyra niet kan, want ze kennen hier heus ook echte winters. Bovendien zijn hier bergen waar we in nederland al helemaal geen last van hebben. De dag erna heb ik de trein naar Madrid gepakt (duur: 5 uur). En kwam langs allerlei plaatsen waar ik indertijd gelopen heb (Sarria, Astorga, Leon, Sahagun). Het was een beetje vreemd om in Ponferrada honderden wandelaars aan te treffen. De herberg was er overvol. Een van de fijne dingen van de Camino Primitivo is toch wel dat er niet zoveel mensen zijn. Ponferrada was overigens een en al herkenning tot en met het heerlijke koffietentje. En natuurlijk heb ik nu het kasteel van de tempeliers goed bekeken. Allerlei herinneringen aan de Camino uit 2009 kwamen weer boven. Maar ook herinneringen aan de tocht die ik in 1970 (?) maakte in een overvolle auto met Jef c.s. dwars door Spanje en Portugal. En de autorit met Iris en Corinne in mijn oranje R4 in 1980. De eindeloze glooiende gele landerijen met kerken uit de vergetelheid staan in mijn geheugen gegrift. De route naar Madrid is nog net zo dor en geel als toen. Zo´n landschap heeft wel wat. Het is ook niet voor niks dat ik nog 10 jaar nagepraat heb over mijn Saharatrip met Tom in 84-85. Nu zit ik in Madrid en moet zeggen dat ik me er eigenlijk nauwelijks iets van herinner. Behalve dan dat we er bestolen werden en ellenlang op een politiebureau verbleven. Gelukkig bleven wel de visioenen van Jeroen Bosch en Breughel in beeld en die hangen inderdaad nog in het Prado. Zo komt het dat Madrid mij opnieuw verrast met haar rijke architectuur uit imperialistische en dictatoriale tijden, fraaie schaduwrijke parken en levendigheid tot diep in de nacht. Op een demonstratie in het centrum (maar die ging over politieke gevangenen)en wat bedelaars na (voornamelijk oost europeanen) merk ik weinig van de crisis. Op het platteland merkte ik er meer van, leek het. De werkeloosheid en de huizencrisis was in de kleinere plaatsen op de Camino het gesprek van alle Spanjaarden. Allemaal de schuld van Duitsland, hoorde ik zeggen. En ook: Duitsland krijgt haar crisis nog, wacht maar af! Het is hier tropisch met temperaturen van 36 graden. Het ritme van het leven is daar aan aangepast. Iedereen gaat pas om 22.00 uur ´s avonds eten. Het is me volstrekt duidelijk waarom de Spanjaarden bij het ontbijt niet verder komen dan een kop koffie en een droge Magdalena. ´s Middags tussen 14.00 en 16.00  is het ook tijd voor eten en een dutje en ligt het openbare leven stil. Ik heb wat afgelopen vandaag, ben dat tenslot gewend; door het Retiro park, langs het beroemde Atocha station (vanwege de aanslag in 2004), over talloze kleine en grote pleinen met monumenten, leuke straatjes met barretjes en restaurantjes tot en met een uitgebreid bezoek aan het Thyssen-Bodemisza museum. Morgen komt de rest van de stad aan de beurt. Gisteravond flamenco gezien in een kelder en geconstateerd dat ik het eigenlijk een agressieve dans vind, waarbij het strakke hoekige voorop lijkt te staan.

Reizen is heerlijk. Lekker met een plattegrondje in de hand een stad ontdekken. Op een bankje zitten naast een mannetje en dan even alle sociaal economische problemen doornemen van Spanje….  In de bus naast iemand zitten die in een notendop zijn hele leven de revue laten passeren. In de metro met een Spanjaard aan de praat raken die hospitalero is in Zubiri…..(alsof je kunt zien dat ik ook hospitalera ben).  Dit soort contacten vind ik goude momenten. Ze komen en gaan maar dat je met wildvreemden binnen 2 minuten over essentiele dingen zit te praten, dat blijft toch heel bijzonder.

De Camino Primitivo zit er op. De laatste dagen heb ik opgelopen met Deense Nina en haar 3 nichtjes en neefje plus opa. Een leuk gezelschap. Ik bewonder Nina, die dit gezelschap op sleeptouw heeft genomen als een soort opvoedingsproject. Neef Jesper is met zijn 120 kilo veel te dik en als puber soms heel weerbarstig. Maar ook deze pinguin redt het elke dag. De afstanden zijn niet zo groot, want zij, en ook ik hebben dagen zat. Bovendien is het fijn om op de mooiste idyllische plekjes een halve dag te verblijven en gewoon niks bijzonders te doen. We hebben 3 dagen gedaan over de afstand Lugo Melide, wat ook in 2 dagen had gekund. En zo heb ik er weer een paar vrienden bij! Op de foto boven zitten we voor een herberg, waarvan de voorgevel zodanig beschilderd is dat je je waant in een soort landhuis. Het is de kracht van de illusie die het verblijf in deze herberg bijzonder maakt.

Op dit moment ben ik in Lugo, een gezellige oude stad met veel pleintjes, een mooie kathedraal en een grootse historie, waar men zeer trots op is. Zoals overigens veel steden in Spanje. Lugo heeft veel Romeinse resten en stadsmuren (uit de 2de eeuw)van zo´n 2 km lang waarover je langs de gehele oude stad kunt lopen. Dat was voor vandaag mijn belangrijkste wandeling. Dat is leuk om te doen maar qua wandeling stelt het voor een Caminoganger natuurlijk niet veel voor. Gister heb ik 30 km gelopen, waar ik behoorlijk moe van was. Het is vooral de hitte die je uitput. Er waren weinig stops onderweg, dus moest ik 2 liter water mee om het te kunnen redden. Dat is dus wel 2 kilo extra gewicht wat mee moet. Ik vond dat ik vandaag weer een rustdag verdiend had. Bovendien is het leuk om Lugo goed te kunnen bekijken. Vanochtend waren alle andere pelgrims al om half 7 vertrokken toen ik mijn ogen open deed in de albergue. Ik zag nog net een duits stel naar me zwaaien. De laatste dagen was ook ik altijd vroeg op pad. Éen keer was dat al om 5.45 en was het nog donker. Ik zat met Donnatella, een Italiaanse, al kant en klaar buiten op een bankje te wachten op de eerste lichtstralen. We vonden dat het te lang duurde en gingen dus maar met onze mijnwerkerslampjes op de nattige graspaadjes door. Meestal is het ´s ochtends vroeg behoorlijk mistig en nattig. Het is dan heerlijk fris buiten; fijn stil met veel kwetterende vogeltjes. De beste tijd van de dag om te lopen. Zodra de zon opkomt zie je de mist optrekken of soms nog tot ver in de ochtend in de dalen beneden je hangen. Dat is echt fantastisch. In het donker is het wel moeilijk pijlen  zoeken, dus om die reden niet aan te bevelen. Dat merkte ik op een ochtend toen ik werkelijk niet kon vinden waar ik heen moest. Verder is het puur genieten van overweldigende landschappen, fraaie paadjes en mooie oude boerderijen met ronde muren en laagaflopende leistenen daken. Helaas liggen veel van die oude boerderijen er verlaten bij. Ongetwijfeld kun je hier voor een prikje iets kopen op de mooiste locaties maar dan moet je wel van klussen houden. Ik zie dat helemaal voor me doch heb dat soort idealen al lang achter me gelaten in de wetenschap dat paradijselijk wonen in de isolatie voor mij niets is. Tegen de middag wordt het vreselijk warm. Dus is het zaak op tijd op de plaats van bestemming aan te komen. Na 2 uur kun je eigenlijk niet meer lopen vanwege de hitte. Het is al dagen iets van 35 graden!!!! Donnatella is vandaag verder gegaan. Gisteravond hebben we (weer) afscheid genomen. Heerlijk pulpo gegeten (inktvis). Ik laat me het eten altijd goed smaken. De Asturiese en Gallicische keuken kennen beiden veel gerechten met allerlei soort bonen, aardappelen en stoofvlees. Precies wat een loper nodig heeft. Morgen loop ik voor de tweede keer achter de troepen aan en zal zeker allerlei andere peregrinos ontmoeten. Wie weet kom ik dan ook weer de Deense familie van 6 man sterk tegen, die een dag achter liggen op mij. In een pelgrimsherberg mag je maar één nacht verblijven. Ik heb me vanochtend verplaatst naar een jeugdherberg waar ik zowaar een kamer met douche helemaal alleen voor mezelf kreeg. Dat is een luxe die ik nog niet eerder heb meegemaakt tot nu toe. Na een aantal dagen op slaapzalen liggen is dat echt heel erg lekker.

Vanaf Oviedo ongeveer 135 km gelopen in 5 dagen. Dat is een fors gemiddelde; temeer omdat er flinke hoogteverschillen zijn. Vandaag trakteer ik mezelf op een rustdag. Ik zit nu in Castro; het laatste gehucht in Asturias. Castro bestond al 400 jaar voor Chr. Het is niet veel meer dan een oud kerkje en een gezellige herberg. Een idyllisch plekje. Zowaar met Wifi! ideaal voor een rustdag. Helaas is de archeologische vindplaats op maandag gesloten. Mijn loopmaatjes van afgelopen dagen zijn doorgelopen: een Nederlander, een Deen, 6 Mexicanen, 2Spaanse jongens. We waren al aardig vertrouwd geraakt. Gezellig om met een zelfde groepje min of meer op te trekken. Vooral dat min of meer is natuurlijk belangrijk. Zo blijft het leuk. Jammer dat ik ze niet meer zie. Want wie één dag voor blijft lopen haal je nooit meer in! Een wijze les. Maar het leven vult zich snel met weer andere interessante wandelaars.  De Camino Primitivo is niet alleen de oudste maar geldt ook als de mooiste en zwaarste route. Dat klopt wel. Ik ben langs de Hospitales gelopen over de alto de Palo. Indrukwekkend mooi, boven de wolken tussen de wilde paarden en koeien, maar met zijn steile klimmetjes heel pittig. Bovendien moest ik 2 liter (= 2 kilo extra) water meenemen omdat je op die route helemaal niets tegenkomt. Dat heb ik geweten!!! ’t Was behoorlijk afzien op het laatst. Daarna een hele dag bezig geweest met een afdaling van 800 meter naar het stuwmeer bij Grandas de Salime. Een echte test voor mijn knieen. En…ze hebben het gehouden. Met temperaturen van 35 graden in de middag een extra prestatie. Want zomer is het hier zeker.