omzwervingen

Maandag 10 december vlieg ik naar Addis Ababa, de hoofdstad van Ethiopie. De volgende ochtend gelijk door met een binnenlandse vlucht naar Gondar. Dat ligt in het noorden van het land. Als het goed is is de overlandtruck van Baobab daar dan reeds aangekomen vanuit Soedan. Baobab organiseert in het kader van haar 40 jarig bestaan een expeditiereis van Cairo naar Kaapstad, net zoals ze dat 40 jaar geleden ook deden. Met dit verschil dat de tocht nu onderverdeeld is in 6 etappes. Ik heb grote delen van Afrika al bereisd maar ben nog nooit in Oost Afrika geweest. Een mooie gelegenheid om dat nu te doen, want in de afgelegen gebieden daar kom je niet zonder truck of een 4-wiel aandrijving. Dus ik doe etappe 2 en 3 mee en stap in Nairobi uit. Als we daar aankomen zijn we overigens 6 weken verder en is het 20 januari. Bij leven en welzijn wil ik dan nog wat verder trekken door Kenia en Tanzania. Het zal wel iets van begin februari zijn dat ik terugkom. Ik doe mijn best om af en toe wat op deze weblog te schrijven. De techniek moet dan wel een beetje meewerken…..

Woensdagmiddag ben ik op Nederlandse bodem geland met een vlucht van Emirates vanuit Lusaka met een tussenlanding in Dubai. Het is fijn om na 2 maanden reizen weer thuis te zijn; in mijn eigen sfeer met alle comfort. En achter glas zowaar een heerlijk zonnetje! Buiten is het ijzig koud; dat is wennen.
Ik ben maar één dag in Lusaka geweest. Het is een oninteressante identiteitsloze stad met onwaarschijnlijk veel dure shopping malls. Toen ik op internet ontdekte dat ik een vlucht kon boeken voor de volgende dag heb ik dat dan ook maar gelijk gedaan. Ik had nog overwogen om door te reizen naar Mozambique, maar de bodem van mijn pillen- en geldbox deed mij besluiten dat idee te laten varen. Een andere keer dan maar. Bovendien is het ook niet aantrekkelijk om in het regenseizoen daar heen te gaan. Sinds ik in de stromende regen met de ferry uit Zanzibar terugvoer naar het vasteland van Tanzania weet ik weer wat regenseizoen betekent. De laatste dagen was het tegen de avond telkens raak.

Even terug naar wat ik gedaan heb in Tanzania sinds mijn vorige bericht.
In Moshi heb ik me met 25 andere mensen in een DalaDala (een klein busje) laten proppen om de Kilimanjaro van dichtbij te aanschouwen. Beklimmen was geen optie want dat kost een vermogen en bovendien had ik er absoluut de conditie niet voor.
Vanaf Moshi ben ik vervolgens met een (gewone grote) bus naar Dar es Salaam gegaan. Ik had er afgesproken met Jan Peter en Tammy, oude vrienden uit mijn Beira/Mozambique tijd, die nu al weer wat jaartjes in Dar wonen en inmiddels een gezin gesticht hebben met 3 kinderen. Toen ik Tammy voor het laatst zag was ze van de eerste in verwachting. Tamara Joe bleek nu al 12 jaar te zijn. Tijd is een raar ding. Voor mijn gevoel had ik ze nog niet zo lang geleden gedag gezegd, maar 12 jaar levert echt al een nieuwe generatie op…….
Van Moshi naar Dar is 570 km. Prima weg met fraai zicht op de Usambara mountains. Goede bus voor weinig geld. Ik zat op de voorste stoel en genoot van een weids uitzicht. Eindeloos langs sisalplantages gereden. Ik dacht dat de markt voor touw onderhand opgedroogd was, maar als je dat daar ziet krijg je een heel andere indruk. Enfin de rit zou 8 uur duren. Er was slechts één stop onderweg. Je kreeg een kwartier voor toilet en eten! De efficiency heeft duidelijk zijn intrede gedaan in Tanzania: de kip met patat stond al klaar, dus Hakuna Matata (no problem)!
Helaas liepen we toch wat vertraging op zodat het al pikkedonker was toen ik tussen de opdringerige taxichauffeurs stond op Ubunga station in Dar es Salaam. Ik probeer het donker altijd te vermijden, maar je hebt nu eenmaal niet altijd alles in de hand. Aankomen in het donker in een vreemde stad maakt je als buitenlander extra kwetsbaar. Bovendien kan ik me dan helemaal niet orienteren. Jan Peter loodste me telefonisch langs alle taxiobstakels waarna we elkaar troffen op een afgesproken plek in Osterbay, het noorden van de stad. Vervolgens heb ik een paar dagen super relaxed bij hen gelogeerd; veel herinneringen opgehaald, genoten van de kinderen en natuurlijk ook van een slaapkamer met airco (voor het eerst op deze reis), van mijn wasje in de wasmachine (ook voor het eerst) en zo meer waar een reiziger na verloop van tijd naar verlangt. In Dar had ik nog een (kleine) missie te vervullen. Ik had een lonely planet van Ethiopie van vriendin Mary Ann geleend, die hem op haar beurt weer geleend had van Monique in Dar. Dat boek moest dus terug! We hebben er een gezellig avondje bij de Ethiopier van gemaakt. Eigenlijk heb ik niet zo veel van Dar es Salaam gezien en vond dat op dat moment ook geen enkel punt.

Daarna ben ik met de boot naar Zanzibar gegaan. Een eiland met een mengeling van Arabiese, Portugese, Indische en Afrikaanse invloeden. Sinds de 10e eeuw gebruikten de Arabieren Zanzibar als uitvalsbasis voor handel. De Arabische invloed in architectuur en stratenplan van Stone Town (de hoofdstad) is overal zichtbaar. Het heeft ook opgeleverd dat het eiland islamitisch is. In de 16e eeuw kwamen er de Portugezen die op hun beurt verdreven werden door de engelsen en de sultan van Oman. Zanzibar werd het eiland van waaruit ontelbare slaventransporten plaats vonden. Langs de kust zijn er her en der grotten te bezichtigen die dienden als “opslagplaats”van slaven. Én het werd het eiland van de specerijen(vooral kruidnagel, maar ook nootmuskaat, foelie, kardemom, etc.). Pas in 1963 werd Zanzibar onafhankelijk en in 1964 deel van Tanzania.
Stone Town is een leuk plaatsje met soukachtige straatjes en historische gebouwen, die zowat allemaal in staat van renovatie en herbestemming verkeren. De toeristensector vaart er wel: er zijn zowel 5 sterren hotels alswel budget hostels te vinden. Er moet echter nog heel wat gedaan worden om de oude gebouwen toerisme klaar te maken. Ik trof b.v. het Tipu Tip huis aan. Keurig bord met uitleg op de buitenmuur, maar binnenin was het een vervallen bende waarin allerlei gezinnen huizen. Tipu Tip is voor mij tot leven gewekt in het boek Congo van David van Reybrouck. Hij was in de 19e eeuw een van de belangrijkste Arabiese handelaren in Oost Afrika, die zorgde voor het aanleveren van slaven vanuit Oost Congo naar Zanzibar. Later vestigde hij zich op het eiland als kruidnagel-plantagehouder.
Zanzibar is ook bekend vanwege haar prachtige stranden. Veel toeristen komen er duiken en snorkelen. Ik ben nog een paar daagjes naar Jambiani gegaan, aan de zuid/oostkust. Dat is een klein langgerekt dorpje van kalkstenen huisjes langs de Indische Oceaan. Ik heb er gelogeerd bij Doris en James, die tijdelijk in het huisje van Ilse wonen, die bij mij in de wijk woont in Rotterdam. Een heel bijzondere plek en heel bijzonder hoe ik hier terecht ben gekomen. Ik heb er fantastisch gewandeld over hagelwitte stranden langs de azuur blauwe en groene zee. Wat een intense kleuren! Ik geniet nu nog van het handvol schelpen wat ik er achteloos opgeraapt heb.

In de stromende regen ging ik na een paar dagen met de ferry terug naar het vasteland. Ik had mijn zinnen al enige tijd gezet op de Tazara trein. Dat is een spoorlijn van Dar es Salaam naar Kapiri Mposchi in Zambia van meer dan 1800 km lang. Over dat traject doe je 2 dagen en 2 nachten. Ik was er warm voor gelopen doordat er in de truck een echtpaar zat die deze trip al vanuit Nederland aan het plannen waren gegaan. Zodoende deed ik ook pogingen om via een agent op internet dat geregeld te krijgen. Maar ja, als ik reis kan ik niet steeds op internet kijken. Uiteindelijk ben ik gewoon naar het Tazara station gegaan met een taxi. De beste methode, want ik kon gewoon ter plekke een kaartje kopen: 35€ eerste klas-sleeper voor 2 nachten! Waar vindt je zo’n goedkoop hotel….
Bij dat eerste klas moet je je overigens niet al te veel voorstellen. De trein is oud en versleten. Van alles is kapot. De ventilator deed het niet. Het raam moet je open houden door er een stok tussen te zetten. Je krijgt lakens en dekens die zijn gewassen op zijn Afrikaans (met de hand in koud water) waarna ze meer grijs dan wit ogen. Maar niet geklaagd; het was echt fun. Alle buitenlanders werden bij elkaar gezet in 3 coupe’s naast elkaar. Plenty ruimte want ik zat de eerste dag met 2 anderen in een coupe en de tweede dag zelfs helemaal alleen. De trein rijdt door het noordelijk stuk van het Selous Game Reserve. Zodat we eigenlijk een gratis game-drive hadden. Vanuit de trein van alles gespot: giraffen, impala’s, zebra’s, een luipaard, knobbelzwijnen, gnoe’s, bavianen. De route door Tanzania gaat door bergen en is heel groen. Prachtig. De dorpen onderweg zien er eigenlijk best goed uit. Overal huisjes van bakstenen en golfplaten daken. En er wordt heel veel aan landbouw gedaan. Zodra de trein stopt stormen er hordes kinderen aan die van alles te koop aanbieden: chapati’s, bananen, maiskolven, cashewnootjes, pinda’s en zo meer. Er is overigens ook een restauratiewagen, maar het eten is nou niet bijzonder lekker te noemen.In de trein worden we aangesproken door Mama Kee, die zich als een hostes opstelt: ze waarschuwt ons buitenlanders voor de gevaren langs het spoor, voorziet ons van adviezen en komt af en toe de boel aanvegen. Het heeft wel wat! De tweede avond bereiken we de Zambiaanse grens. Midden in de nacht komen douanebeamten de trein in en plakken een visum in het paspoort voor 50$. Da’s gemakkelijk geregeld! De reis door Zambia is wat minder interessant. Het landschap is vlak en alsmaar hetzelfde. De dorpjes zien er armer uit dan in Tanzania: er zijn veel meer hutjes.
Het is Afrika, dus natuurlijk komt de trein veel later aan dan gepland. Het is reeds middernacht (de 3e nacht) als we in Kapiri Mposhi aankomen. Gelukkig heb ik via Mama Kee reeds in de trein contact kunt leggen met een Afrikaanse dame die een lodge heeft. We zijn nog met 5 buitenlanders (een australies stel, een sloveens stel en ik) en wringen ons met zijn 5 en al onze bagage in één taxi op weg naar de lodge. Over een zandweg met diepe kuilen bleek dat toch nog een hele opgaaf. Helaas bleek de lodge haar titel niet helemaal waardig…..geen stromend water…….en wat hadden we uitgekeken naar een douche…..

Met de DalaDala zijn we in Lusaka terechtgekomen, waar ik met het Sloveense stel een backpackers hostel opgezocht heb. Met 3 dagen reizen hadden we al een hechte band gekregen. En voelde het afscheid zelfs een beetje zwaar. It’s part of the game; zo gaat dat als je reist: je leert steeds nieuwe mensen kennen die je ook weer los moet laten.

Mijn eerstvolgende vertrek wordt richting Roncesvalles in de Pyreneeen. Ik heb gezien dat ik ingeroosterd sta als hospitalera van 13 tot 28 april.
Twee maandjes Rotterdam dus en dan weer de hort op.

Drie weken heb ik niets van me laten horen. Het had misschien gekund in Nairobi, maar daar was ik net op zondag en er was nergens internetverbinding. Dat schijnt wel vaker zo te zijn op zondag. In Nairobi heb ik de Baobab truck verlaten en ben alleen verder gegaan. Nu zit ik in Moshi, aan de voet van de Kilimanjaro in Tanzania: Afrika’s hoogste berg. Ik ga hem niet beklimmen, want mijn conditie is op dit moment niet optimaal. Bovendien moet je hier een vermogen betalen voor zo’n klim. Moshi is een aangenaam plaatsje waar ik even kan bijkomen van een paar intensieve weken en een beginnende bronchitis. Ik heb net een simcard gekocht voor mijn smartphone, maar daar kan ik nu helaas niet bij omdat ik mijn rugzakje afgesloten heb met een hangslotje en dat ding krijg ik niet meer open! Hoop dat probleempje vandaag nog op te lossen (ik heb het later op de dag door een smid door laten zagen). Zo is er altijd wel iets onverwachts wat tegen zit……
Mijn laatste bericht verzond ik vlak voor nieuwjaar.

Oud en nieuw vierden we op de campsite in Arba Minch, met uitzicht op een meer met krokodillen en hipo’s. De knobbelzwijnen liepen er langs de tenten te snuffelen. Helemaal in Hollandse stijl hebben we daar de hele avond oliebollen staan bakken en mango beignets (bij gebrek aan appels, maar ook bijzonder lekker). Dit deed me echt denken aan mijn oudjaar ’97-’98 bij de Iguazu falls in Brazilie, waar ik me met de Ashraf groep bezighield met appel beignets bakken in de bloedhitte. En het is weer eens wat anders dan de dagelijkse injera.
Reizen door Zuid Ethiopie en Noord Kenia is heel bijzonder, maar vermoeiend. Er zijn op een gegeven moment alleen nog maar zandwegen, doornenstruiken, kamelen en veel stof. Over het algemeen reden we niet harder dan 20 km per uur. In Zuid Ethiopie zijn we in de Omo vallei bij de Konzo, de Hamar en de Mursi stam geweest.  In Noord Kenia bij de El Molo, de Turkana en de Samburu. Het zijn allemaal veehoeders, die met grote kuddes koeien rondtrekken. De ene stam is al kleurrijker dan de ander: uitgedost met veren, speren en veel kralen, kettingen en armbanden. Ze zijn niet allemaal even toegankelijk of blij met een paar witneuzen. Ons verblijf bij de Hamar vond ik veruit het geslaagdst. We hebben er in een dorpje van de Hamar gekampeerd. Dat is je tent open doen en tegen een rij nieuwsgierige meisjes in geitenvellen aankijken; en eten bij de truck met een groep van zeker 60 man om je heen die tot in detail volgen wat je aan het doen bent. Zij kijken naar ons en wij naar hen; eigenlijk wel in evenwicht. Bij de Hamer hebben we een hele dag feesten en rituelen meegemaakt o.a. het bull-jumpen. Onderdeel van de initiatierite van 15 jarige jongens naar volwassenheid is dat ze hun kracht en mannelijkheid moeten bewijzen door over de ruggen van een rij stieren te lopen. Die stieren worden aan de ene kant bij hun staarten vastgehouden en aan de andere kant bij de horens. Na een lange middag van tromgeroffel, drinken van liters zelfgestookt bier, uitzinnig dansen en zwaaien met kalashnikofs, lieten de (inmiddels dronken) vrouwen zich kastijden door de jongens met zweepslagen op de blote ruggen; tot bloedens toe. Sommige jongens leken er niet zo veel zin in te hebben, maar het was duidelijk dat ze het moesten doen.  Zij waren nog helemaal nuchter, zelfs bedeesd, terwijl alle vrouwen om hen heen hen woest uitdaagden. De jongens zagen er prachtig uit en maakten elkaar extra mooi met het beschilderen van elkaars gezichten. De Hamar hebben een typiese haardracht: ze maken een papje van rode oker met boter waarmee ze strakke strengen op het hoofd maken. Door hitte en zweet loopt die rode oker op een gegeven moment het hele lijf over.

Dat ziet er woest uit. Nadat een jongen ritueel in trance gebracht was was het eindelijk tijd voor het bull jumpen. Hij werd in zijn blootje voor een rij stieren gebracht. Een gewichtig moment. Bijna probleemloos rende hij over de stieren heen. Niet één keer, maar wel een keer of tien. Echt een man! En toen was het donker en ging ieder zijns weegs….

Dat we zoiets meegemaakt hebben lijkt me heel uitzonderlijk. Ik had er wel eens een filmpje van gezien maar dacht dat deze rituelen allang tot het verleden behoorde. Niet dus.

Na de Hamer gingen we langs de Mursi; met de schoteltjes in de onderlip. Deze stam was ons duidelijk minder gunstig gezind. Het leek wel boosaardigheid dat de vrouwen de schotels uit hun lippen deden. Met als resultaat een onsmakelijk loshangend stuk vel.

Vanaf Yabelo in Zuid Ethiopie kregen we verplicht 2 militairen met geweren aan boord van de truck om onze veiligheid te garanden (!). Je vraagt je af of dit echt nodig is, maar toch, we hoorden over 2 mensen die de vorige dag uit een bus waren gehaald en gedood en over 40 militairen die een paar weken geleden waren gedood…… Als buitenstaander is het altijd moeilijk te beoordelen. Tot Maralal in Kenia hebben we militairen aan boord gehad. Die sliepen ook bij ons in tentjes en aten ook mee. Soms waren ze inderdaad echt op hun hoede. In dit hele gebied zijn er geregeld gevechten tussen diverse stammen over vee. En tja iedereen loopt er met kalashnikovs rond, dus dat kan goed fout gaan. Inmiddels hadden we ook een kok aan boord: in Ethiopie een Ethiopier en in Kenia een Keniaan. Dat was wel prettig. Zo was er altijd snel een aangenaam geïmproviseerd ontbijt, een lunch en een avondmaaltijd. Als we dan ook nog hier een daar een lokale gids meenamen in de truck waren we als reizigers nog net niet in de minderheid (sic!).

Via Marsabit (regen!) en het bloedhete dorre North Hor trokken we door de Chalbi woestijn naar het Turkana meer,waar het water groenig kleurt door de fluor en waar het altijd hard waait ’s nachts. Het is het leefgebied van de Elmolo. Daar sliepen we niet in onze tenten maar in hutjes. Vanwege de hitte ben ik op mijn matrasje buiten gaan liggen, maar daar woei ik zowat met matje en al het meer in. Het zijn in ieder geval streken waar weinig toeristen komen. Afgelopen jaar 30, hoorden we. Nou, daar ken ik er dan toch al 4 van!!!

Echt toeristisch was het Samburu National Parc, waar we een gezellige basic campsite hadden. Met onze eigen truck zijn we er 3x op gamedrive geweest. En we hebben er van alles aan wild gezien: leeuwinnen, een hyena met haar kleintjes, olifanten, veel giraffen, impala’s, gerenuks, gemsbokken, zebra’s etc.

Ik bleef me echter verbazen over die fraai uitgedoste Samburu jongens met hun speren en stokken. Tussen hun 15de en 30ste zijn zij ‘ krijgers’ en moeten ‘ beschikbaar’ zijn, maar eigenlijk hoeven ze niks te doen. Zij lopen alleen maar mooi te zijn. Pas op hun 30ste zijn ze volwassen.

Tot slot zijn we via Mount Kenia richting Nairobi gegaan. Nairobi zelf is niet veel aan. Gewoon een grote stad waar je extreem op je hoede moet zijn voor zakkenrollers en dergelijke. Niet fijn.

Vanaf hier ga ik door naar Dar es Salaam. Even een paar daagjes Zanzibar meepikken lijkt me ook lekker en dan wil ik de trein nemen naar Zambia. Dat moet een leuke belevenis zijn. Twee dagen en nachten Tanzania door en op die manier tevens wat wildparken meepikken. Zoals ik er nu tegen aan kijk zal ik terug vliegen vanuit Lusaka in Zambia.
Het is lekker dat ik nog geen terugvlucht geboekt heb want zo blijf ik flexibel in mijn planning. Reizen met een groep heeft leuke kanten en voordelen. Het is echter niet alleen gezelllig; zeker op zo’n reis waarvan sommige mensen 5 maanden onderweg zijn, moet je wat irritaties en spanningen op de koop toe nemen. De reisleider van Baobab wilde er
zelfs de brui aan geven, maar blijft toch nog even, geloof ik. Ik vind  het fijn om weer even op mezelf te zijn. Zo kan ik b.v. vandaag gewoon een extra dag hier blijven om te internetten en niks bijzonders te doen. Dat heeft een mens af en toe ook nodig.

28 december en het is feestdag van St. Gabriel. Op kerst was het de dag van het Mirakel van Maria. We blijven hier met alles achter lopen. Het is overigens ook nog maar het jaar 2005….  De Ethiopische orthodox christelijke kerk is streng in de leer. Ze zijn nog strenger dan de Koptische kerk heb ik begrepen. Dat uit zich vooral in het vele vasten wat ze hier doen. En de mensen zijn al zo mager! Voor Ethiopiers is Lalibela echt een pelgrimsoord; je moet er minstens eens in je leven geweest zijn.

Vanuit het historische Gonder met zijn paleizen uit de tijd van koning Fasiladas (17e eeuw) gingen we via de Siemien Mountains naar Axum, de kroningsstad van keizer Haile Selassi met zijn zeer oude steles (4e eeuw BC) uit de tijd van het Axumitische rijk en met kerst waren wij dan in Lalibela. Dat is dé plaats waar de beroemdste orthodox christelijke kerken staan; uitgehouwen in de rotsen van boven naar beneden. De allerberoemdste St. George kerk is zo’n 15 m diep en uit één stuk gehouwen. St George heet in het nederlands Joris met de draak.  In Ethiopie geldt hij als dé verspreider van het christelijk geloof. We hebben dan ook ontelbare afbeeldingen gezien van deze St. George, altijd op zijn witte paard. Lalibela was een koning in de 12e eeuw die gepoogd heeft een soort nieuw Jeruzalem voor Afrika te creeeren hier, ver van de moslim overheersers in het Midden Oosten. Tussen een tiental Bet’s (kerken) is er zelfs een rivier de Jordaan gemaakt.  Met kerst gingen we ’s ochtends om half 6 naar een viering van St. Gabriel in een van die rotskerken. Een ander soort viering dan bij ons uiteraard omdat het nog geen kerst was.  Ze zitten hier nog bij de bevruchting ipv de geboorte. Een lange stoet van mensen in lange witte drapeersels passeerden de kerk in en uit. Er werd voorgelezen uit een imposante oude bijbel en ritmisch deinend gezongen. Ik krijg de indruk dat vooral de bijzondere uit rotsen gehouwen bouwwerken aanbeden worden, want er wordt kussend langs de muren getrokken, maar dat zal ik ongetwijfeld helemaal verkeerd begrijpen. De mensen zijn in ieder geval zeer devoot.

Inmiddels zitten we weer even terug in Addis Abeba. Afgelopen dagen hebben we aan het Tana meer gezeten. Stuk warmer, want lager. Dat is aangenaam. Bij het Tana meer hebben we wat leuke wandelingen gemaakt, zoals naar een eilandje met (alweer) een mooie oude kerk vol fresoc’s, en langs de watervallen van de Blauwe Nijl.

Vanavond komen er 5 nieuwe medereizigers aan voor de volgende etappe die via zuid Ethiopie naar Kenia gaat. We gaan verder het laagland in en komen dan allerlei stammen tegen op kennelijk een van Afrika’s lastigste routes. Onderweg zullen we ergens oud en nieuw vieren. We hebben best vaak in simpele hotelletjes gezeten, maar nu wordt het weer veel kamperen en zelf koken.

In het deel van Ethiopie waar ik nu ben (het noorden) is het zonnig en droog. Overdag boven 25 graden, schat ik, maar ’s nachts koud, richting vriespunt. Dat komt omdat het hier hoog is. We hebben een paar dagen in de Siemien Mountains gekampeerd en daar vroor het ’s nachts. We hebben er 3 dagen gelopen in de bergen tot 4000 m. Ik had van tevoren niet bedacht dat we zo hoog zouden komen (had dus toch mijn bergschoenen mee moeten nemen 😉 Heel bijzonder vulkanies berggebied van 35 miljoen jaar oud; de toeristen zijn er op een hand te tellen. Het is het domein van de gelada bavianen. In groepen van zo’n honderd stuks trekken ze rond. Je kunt er heel dicht bij komen; ze doen niks. We zitten met zijn 19 in een hoge Mercedes truck. Gaat prima; we kunnen ruim zitten. Het is een echte expeditie; meer afzien dan sommige reizigers hadden verwacht…ik ben natuurlijk van alles gewend, dus sta niet zo snel te kijken van oncomfortabele, onhygienische en onverwachte dingen. Hier in Noord Ethiopie kunnen we gemiddeld niet harder rijden dan 20 km per uur. De bergpassen zijn meest onverhard, stijl en met gevaarlijke haarspeldbochten. Fantastische vergezichten. De bergroute is aangelegd door de Italianen. Die hebben hier het land bezet in 1936 onder Mussolini, maar zijn er door de Engelsen in ’41 uitgegooid. Als enige in Afrika heeft Ethiopie haar onafhankelijkheid weten te bewaren en is nooit gekoloniseerd geweest. Mijn reis met Baobab is gestart in Gonder, waarna we via de Siemien Mountains naar Axum gegaan zijn. De cultuur hier is meer dan 2500 jaar oud. De hoge steles in Axum zijn van 400 voor Christus.
  

Gister en route prachtig kerkje bezocht uit de 7e eeuw, in de rotsen uitgehouwen. De Ethiopiers zijn heel trots op hun oud Christelijke cultuur. Vroeger was het Aksumitische rijk groot en rijk. Dat is nu wel anders. In de loop der tijd is het up en down gegaan met dit land. De hoofdstad is van Axum naar Gonder en Addis Abeba verplaatst. Eritrea heeft zich afgescheiden. Van rijkdom is nu niet veel meer over. Met name in de berggebieden zijn de dorpjes heel erg armzalig. Er is alleen wat landbouw: gerst, beetje katoen, sesamzaad, kikkererwten e.d. het basisvoedsel is injera gemaakt van tef; een soort platte slappe lap wat je in stukjes scheurt om er je groente of vlees mee te pakken. Best lekker. Mekele is de eerste stad waar we industrie zien. Het ziet er hier dan ook welvarender uit. Overigens valt ons op dat het in heel Ethiopie heel erg schoon is.Desalniettemin is de hele groep een voor een ziek; inclusief mezelf. Langer dan 2 dagen duurt het gelukkig niet.

Over een paar dagen is het kerst. Ethiopie kent een andere jaar en dagtelling. Hier is het kerst op 7 januari. Ik hoop dat we daar nog net iets van mee kunnen maken (op die dag gaan we nl. Kenia in).
Jullie wens ik alvast een heel mooie kerst en een goed uiteinde. Wij gaan door naar Lalibela, het in de 12e eeuw door koning Lalibela gestichtte nieuw Jeruzalem met kerken die van bovenaf uit in de diepte in de rotsen zijn uitgegraven.

Met allerlei vertragingen toch nog vroeg in Addis Abeba gekomen. Tijd om te voet de stad te verkennen

Heet en wennen in deze onbekende Afrikaanse chaos. Begonnen met Lucy te bezoeken, de 3,2 miljoen oude vrouw ,waar men heel trots op is. Addis heeft een zeer onoverzichtelijk stratenplan . Met namen die niemand kent dat ze al een paar keer veranderd zijn. Op mijn richtinggevoel een grote ronde gelopen langs obelisk, oorlogonument en Menelik ll, de stichter van de stad.