omzwervingen

Kroatie

Geplaatst op mei 19, 2024 door Hanny

Met schoonzus Ans ben ik op een trip in Kroatie. De uitvalsbasis is Crikvenica wat in het noordelijk deel ligt van de lange kustlijn. We wisten niet goed wat we van dit land konden verwachten. Het hoort sinds 2013 bij de EU en hanteert inmiddels ook de Euro als enig betaalmiddel. Sinds 1991 is Kroatie onafhankelijk. Het is duidelijk dat er veel opgeknapt en aan infrastructuur ontwikkeld is. In het binnenland zie je her en der nog wel gevolgen van de Balkanoorlog.

De levensstandaard is hoger dan wij vermoedden, het prijspeil vaak verrassend laag en soms verbazingwekkend hoog. Er wonen slechts 4 miljoen mensen op een oppervlakte van 1,5 maal Nederland. Bewoning concentreert zich voornamelijk langs de kust, waar velen in de oorlog een veilig onderdak zochten in aloude hotels van vroegere rijken en machtshebbers, zoals in Rijeka en Opatija.

Als vakantiegangers genieten wij van de zeer fraaie kustroute met zicht op veel kale, stenige eilandjes; ze hebben er maar liefst 1200!

Het water is hier onwaarschijnlijk helder. En als de sterke valwind Bora niet opsteekt is het lekker toeven. De watercultuur in het nationaal park Plitvice vond ik ook heel speciaals: in een oase van groen zie je overal watervallen en riviertjes uit het karstgebergte/kalksteen stromen; talrijke meertjes ontstaan hier uit overlopend water en verplaatsen zich.

Op het eerste oog lijkt het alsof Kroatie slechts een korte geschiedenis heeft. Niets is minder waard, waar Ottomanen, Habsburgers, Duitsers, Serviers e.v.a. elkaar op leven en dood betwistten. Wij hebben er niet zo veel van meegekregen. Wel van de katholieke aard in dit land. Kerken zijn er overal en, als we de mensen mogen geloven, ook nog goed bezocht.

Deze foto is genomen op het eiland Rab waar wij ook de meer authentieke mediterrane sfeer aantroffen, die we zo goed kennen van Italie: Middeleeuwse nauwe steegjes met gezellige terrasjes en winkels.

Geplaatst in Europa | 7 reacties

Grödel

Geplaatst op februari 8, 2024 door Hanny

Wat sneeuwwandelschoenen zijn zal onderhand wel duidelijk zijn. Dat zijn deze racketachtige dingen die je draagvlak vergroten als je door diepe losse sneeuw wilt lopen en grip geven op het oppervlak door de scherpe punten aan de onderkant. Als je een helling afgaat is de truc dat je al glijdend sneeuw naar beneden duwt. Klinkt eenvoudiger dan het is…..

Deze week heb ik ook kennis gemaakt met grödel. Ik had er nog nooit van gehoord. Dat zijn een soort sneeuwkettingen die je over je schoen trekt met een rubberen band. Ze zijn zeer geschikt om op ijsgrond te gebruiken. Ze zijn licht aan je voeten en je glijdt niet uit, ook niet vanaf steile hellingen. Heel erg handig.

Deze week is een ware training om met beiden goed om te kunnen gaan. Het heeft al een paar weken niet gesneeuwd, maar in de nacht vriest het wel. Morgen schijnt het weer te gaan sneeuwen. Boven 2000 m hoogte ligt er nog steeds een flink pak sneeuw met een bevroren top laagje. Het is een hele toer om daar overheen te lopen zonder steeds tot kniehoogte weg te zakken in de zachtere onderlaag. Vandaag ging ons dat slecht af. Ik ben meer dan 10x in de diepe sneeuw gezakt. Heel vermoeiend is dat. Maar de landschappen maken het de moeite meer dan waard. Bovendien hebben we een leuke groep, een prima familiehotel en in de bergen komen we dagelijks langs een lekkere koffieplek.

Voor wie geinteresseerd is in dit soort activiteiten: onze groep is van Sneeuwhaas. Ook Loopend Vuurtje treffen we geregeld aan.

Geplaatst in Dolomieten, Italie | 7 reacties

Sneeuwschoenwandelen in de Dolomieten

Geplaatst op februari 4, 2024 door Hanny

Ik heb de smaak te pakken gekregen om in de winter een weekje te sneeuwschoen wandelen. Dat is lopen met van die rackets onder je schoenen door de rulle sneeuw. Lekker de hele dag buiten in prachtige natuur met na afloop ontspannen in een sauna en een heerlijk maal. Wie vindt dat niet aantrekkelijk? Samen met Nelleke naar de Italiaanse Dolomieten; per trein.

Geen stakingen meer bij de Deutsche Bahn maar dat garandeert niet een probleemloze rit. Het eerste deel van de reis (naar Dusseldorf) verliep volgens plan, behalve dan dat we door werkzaamheden op het spoor niet vanuit Rotterdam konden treinen. Op de route naar Frankfurt liepen we een enorme vertraging op. De nacht ervoor hadden onverlaten koper van de leidingen gestolen waardoor de trein een grote omweg moest maken. Bij Dettingen was er vervolgens iets onduidelijks gebeurd met een fietser op het spoor. De vertraging liep op tot 2,5 uur!

Het begon ons te dagen dat we de aansluiting Frankfurt Munchen dreigden te missen. Er was alom verwarring bij de conducteurs. In Neurenberg moesten we ineens overstappen. Dat betekende dat alle gereserveerde plaatsen niet meer geldig waren. Dat is niet zo leuk op zo’n lange rit. We zagen ook de aansluiting naar Innsbruck en vervolgens Bressanone in het honderd lopen. Voordeel was dat we met het hele groepje van 10 bij elkaar waren en iemand de leiding nam voor overleg met de conducteur. De stemming werd bij ons licht hilarisch. Resultaat: we kunnen kiezen voor een hotel overnachting in Munchen of op eigen initiatief door naar onze bestemming met formulieren op zak voor deels teruggave tickets door DB. We kozen voor het laatste vanuit het idee dat van het restitutie bedrag taxi’s geregeld konden worden van Innsbruck naar ons hotel in Villnoss. Dat vergde natuurlijk goed overleg met reis organisator Sneeuwhaas maar kwam snel voor elkaar. Inmiddels was het rond 11 uur.

Na een welverdiende nachtrust en blij dat we geen dag verloren hadden laten gaan gingen we deze zondag op pad voor een ‘lichte’ tocht. Dat bleek toch nog een stevige trip tussen dennenbossen met laaghangende takken, wat steile hellingen en veel geploeter door diepe sneeuw. Best vermoeiend maar prachtig gebied en de hele dag zon! We liepen tot boven de 2000m. Het hotel ligt op 1350m en daar ligt niet zo veel sneeuw. Komende dagen maken we meerdere dagtochten ten noorden van de Geislergruppe. Het weer blijft mooi en doet uiteraard de sneeuw verdwijnen voor de zon. We moeten dus de hoogte in!

Geplaatst in Dolomieten, Italie | 5 reacties

Picos de Europa

Geplaatst op september 17, 2023 door Hanny

De Picos de Europa in het Noorden van Spanje zijn van een verrassende schoonheid. Met Stef heb ik de Ruta del Cares gelopen, een diepe kloof van 11 km die heen en terug over hetzelfde pad gaat. Prachtig berggebied met hoge kalkstenen uisteeksels en pieken! Deze pracht hebben inmiddels veel mensen ontdekt, want je loopt er echt niet alleen. Het pad is altijd minstens een meter breed zodat het goed te doen is voor een breder publiek.

Daarna hebben we een paar dagen gelopen op de Camino Lebaniega. We zijn gestart op het eindpunt bij Monasterio Toribo in Potes vanuit het idee ‘we zien wel hoever we komen’ want we hebben niet genoeg dagen om het hele traject te doen. We zijn gekomen tot Cicera en moesten toen serieus nadenken hoe we op tijd terug bij de auto zouden kunnen komen. In kleine bergdorpjes kun je immers niet rekenen op langsrijdende bussen. Deze route is heel wat pittiger dan de Ruta del Cares. Er zitten lange steile stukken omhoog in en lastige afdalingen over rotsblokken. Het was veel zweten!! Mijn wandelstok had ik echt nodig.

*Albergue in Cicera*; *een van onze slaapplekken*

*Uitzicht na 650 m klimmen op de Lebaniega*

Het 10e eeuwse kerkje Lebaña in Romaans/Mozarab stijl lag gelukkig binnen onze etappe. Hier is de Camino immers naar vernoemd. In deze streek is het christelijke verzet tegen de arabieren begonnen. Er werd ook een splinter van het kruis van Christus (??)bewaard. Dit relikwie werd later overgebracht naar het Monasterio in Potes.

In een paar dagen tijd hebben we veel gedaan. Feitelijk reden we rond in de streek waar in de vroege Middeleeuwen het christelijk geloof actief verspreid werd. Zo is er het verhaal van Beatus van Lebana die schreef over de Apocalyps. En is er het heiligdom in Covadonga. Dat is een bedevaartsoord wat veel weg heeft van een Lourdes ervaring.

Daar staat ook een standbeeld van de 1e Asturische koning Pelayo, een historische beroemdheid in de Spaanse geschiedenis in de strijd tegen de Moorse overheersing. Met het verslaan van de Moren in 722 begon de Reconquista.

Inmiddels zijn we via een duizelingwekkende autorit door de bergen weer in Pola de Allande aanbeland. Het geslinger door bergen vind ik minstens zo vermoeiend als gewoon lopen. Morgen ga ik een stuk richting Oviedo lopen om van daaruit terug naar huis te vliegen.

Geplaatst in Spanje | 3 reacties

Het Caminoleven

Geplaatst op september 10, 2023 door Hanny

10 jaar geleden liep ik in Spanje de Camino Primitivo. Het was een van de vele camino’s die ik in die periode toevoegde aan mijn trackrecord. De Primitivo start in Oviedo en eindigt, zoals alle camino,’s in Santiago de Compostella. Nu was ik op weg naar (achterneef) Stef die tegenwoordig een albergue runt in Pola de Allande (in Asturias)en besloot de etappe van Tineu naar hem opnieuw te lopen. Ik had ook bedacht om eens niet te vliegen maar de trein te nemen. Behalve dat dat inderdaad nog steeds een stuk duurder is moest ik er ook flink meer tijd voor uittrekken. Met trein, bus en te voet had ik er in 3 dagen kunnen zijn, maar ik heb er 4 dagen over gedaan. Deze langzame methode is een aangename manier. Vooral van de busritten langs de Noordkust heb ik erg genoten. En om na een lange bus-dag om 5 uur in de namiddag nog 15 km te lopen door bergen en bossen is geen straf. Wel fijn om net op tijd voor donker en het losbarsten van een hevig onweer op het slaapadres aan te komen. Het gaf me een zeer voldaan gevoel.

Het merkwaardige van een route opnieuw lopen is dat hele stukken niet bekend voorkomen. Zo hier en daar een uitzichtpunt, een stukje bos of een gebouw raakten aan mijn herinnering. Verder leek het alsof ik een nieuwe route liep en voelde me alleen op de wereld. Dit effect werd versterkt doordat ik helemaal niemand tegen kwam. Dat zal overdag ongetwijfeld anders uitpakken.

Nu ben ik dan bij Stef in zijn albergue. Hij is er in geslaagd om een bijzondere en sfeervolle plek te realiseren, waar velen zich over verwonderen. De deur staat altijd open en iedereen is welkom. In dit oude huis komt zijn uitgebreide verzameling snuisterijen van over de hele wereld goed tot zijn recht. Er is overal wat te zien. Aan creativiteit en inventiviteit geen gebrek. In het trappenhuis loop je langs muurschilderingen, aangebracht door vrijwilligers en pelgrims. Hij heeft 15 slaapplekken en vrijwilligers zorgen voor ontvangst, het schoonhouden en het eten. De geur van vers gebakken brood komt doir alle kieren. De filosofie is dat de pelgrim lekker moet kunnen uitrusten en dat er niets moet. Zelfs je was doet een vrijwilliger voor je. Stef heeft een groot internationaal netwerk waardoor hij vrijwilligers trekt van over de hele wereld. Vandaag zijn er 2 Canadese vrijwilligers vertrokken en momenteel is er een Roemeens meisje en een Hongaars meisje. Pelgrims kunnen hier slapen en mee-eten als ze dat willen. Ze betalen wat ze het waard vinden of kunnen betalen (albergue donativo).

De Primitivo is niet de gemakkelijkste route wat maakt dat je de meer ervaren wandelaars hier tegenkomt. Gister kwam een stel aan wat 38 km gelopen hadden. Helemaal op de laatste benen. Wat fijn dat ze hier 2 nachten mogen slapen om even bij te komen! Stef biedt met zijn albergue precies datgene wat een pelgrim, wandelaar of fietser nodig heeft.

Geplaatst in Spanje | 7 reacties

Elisabethpad

Geplaatst op juni 15, 2023 door Hanny

Komende 2 weken ga ik het Elisabethpad in Duitsland lopen. Het is een vrij recent ontwikkelde pelgrimsroute van 193 km lang. Beginpunt Eisenach in het voormalige Oost Duitsland en eindpunt Marburg in het Westen. Het is de streek van Bach en Luther. Heel evangelisch protestant allemaal. Thuringen en Hessen. Dit keer loop ik met een klein groepje, georganiseerd door Cor Kuyvenhoven, die in pelgrimsland geen onbekende is en al veel tochten georganiseerd heeft m.n. in Italie.

Elisabeth was een Hongaarse prinses, geboren in 1207, tijdgenoot van Franciscus van Assisi en voorbestemd om te trouwen met landgraaf Ludwig van Thuringen. Ze groeide op samen met haar man op kasteel Wartburg, net buiten Eisenach. Ludwig sterft tijdens de vijfde kruistocht. Zij wordt door de familie van haar man van het kasteel verjaagd en moet zelfs haar kinderen achterlaten. In 1228 gaat ze naar Marburg en sticht daar een hospitaal met kapel, genoemd naar Franciscus van Assisi.

In de jaren 70 ben ik, met een vriendengroep, meerdere keren in onze Citroen HY bus door het Oostblok gereden. Zo hadden we er vrienden opgedaan in Bad Blankenburg, wat in Thuringen ligt. De regio herinner ik mij nog als een gebied met groene bossen en mooie historische plaatsjes. Wij zullen nu niet op dezelfde plekken komen, maar toch voel ik nu al nostalgie naar een verdwenen geschiedenis. Ik ben benieuwd of ik nog iets herken van bijna 50 jaar geleden en wat de opgeheven scheiding van Oost/West me laat zien.

Geplaatst in Duitsland, Elisabethpad, Europa, GR5 | 12 reacties

Toen en nu

Geplaatst op juni 14, 2023 door Hanny

Ik ben al weer druk in de running in Rotterdam waardoor mijn pelgrimsroute snel naar de achtergrond dreigt te geraken. Het is altijd jammer als een nieuwe ervaring weinig tijd krijgt voor verwerking. Voor mij was het nieuw om te lopen met bagagevervoer en me geen zorgen te hoeven maken waar de volgende dag te kunnen slapen. Dit laatste deden we in hotelletjes, maar ook een keer in een pastorie, bij locale mensen, in de Creuzburg (waar Elisabeth en Ludwig ook een tijd woonde) op een recreatieoord bij een meer. Hoewel ik probleemloos loop met alles op mijn rug was dit echt comfortabel. Bovendien waren de dagafstanden meestal minder dan 20 km en de pauzes veelvuldig door de dagelijkse bezoeken aan fraaie eeuwenoude kerkjes en andere bijzondere dingen op de route. Een relaxte tocht dus.

In Amoneburg startte Bonifatius zijn missiewerk

Daarentegen beginnen mijn voeten vaker tegen te sputteren. De wandelwol van medeloopster Marlou kon de pijn van knobbels en blaren op vreemde plekken enigzins verlichten. Wat een ontdekking na zoveel duizenden kilometers loopervaring! De groep (9 personen) was natuurlijk iedereen behulpzaam. Zo was er Herman, die een hak van zijn schoen verloor en geen andere schoeisel had meegenomen. Met snellijm en touwtjes heeft hij er nog dagen op kunnen doorgaan. Ook de zool had inmiddels losgelaten. Tja, je moet toch wat als er nergens een schoenwinkel in de buurt is.

Het verrassende van deze groepssamenstelling was dat we allemaal 70+ zijn. Allen ervaren wandelaars en reizigers. 20 jaar geleden had ik niet voor mogelijk gehouden dat deze levensstijl voor mijn generatie gangbaar zou kunnen zijn!

Ter illustratie nog enkele fotoos. Behalve bos, waren er mooie vergezichten en veelal uitgestorven plaatsjes met vakwerkhuizen

Geplaatst in Duitsland, Elisabethpad, Europa | 6 reacties

Verhalen

Geplaatst op juni 3, 2023 door Hanny

Het Elisabethpad begint in Eisenach bij het kasteel Wartburg. Daar werd Elisabeth naar toe gebracht toen ze 4 jaar oud was als “vrouw” voor Ludwig van Thuringen. In diverse taferelen zie je ze al samen knus in een bedje liggen.

Ze groeiden op als een liefdevol stel. Al als kind had Elisabeth een zwak voor het leed van armen en zieken. Eigenzinnig als ze was, was ze wars van het rijke leven aan het hof. Bekend is een beeltenis van haar met een bos rozen. De legende zegt dat, toen ze weer eens brood uitdeelde en daarop werd terechtgewezen ze sterk reageerde. Ze verborg de broden onder haar cape en toen ze de cape open sloeg kwamen er, als een wonder, rozen tevoorschijn ipv broden.

Het stel trouwde in de St George kerk in Eisenach. Het is dezelfde kerk waar Bach gedoopt is. Ook Luther heeft er gepredikt en Telemann bespeelde er het orgel.

Het is eigenlijk onderdeel van een oude handelsroute (de Lange Hessen) door mooie bossen. Sinds 2006 is deze 300 km lange route verrijkt met kunstwerken van meer en minder bekende duitse kunstenaars. Ze zijn niet allemaal even interessant, maar het zorgt voor de nodige afwisseling. Onderweg passeren we verstilde plaatsjes met vroeg Middeleeuwse kerkjes. Cor kan er boeiende verhalen bij vertellen. Hij is ook goed thuis in de sprookjes van Grimm die hier helemaal tot leven komen! Dat is echt leuk.

Ludwig zou haar altijd trouw gesteund hebben maar toen het bericht kwam dat hij in Otranto (Italie) was overleden werd zij uit het hof verstoten. Zo kwam ze van de rijkdom in de armoe en trok ze naar Marburg. Wij lopen nu in haar voetsporen….

Na haar dood in 1237 werd Elisabeth al snel heilig verklaard. Ook nu nog zijn er allerlei instellingen die haar naam dragen. Tot nu toe had ik er nog nooit over nagedacht aan wie het Elizabethziekenhuis haar naam te danken heeft!

Een paar dagen geleden passeerden we nabij Ifta de voormalige grens Oost – West Duitsland. Waar het in de DDR tijd een open landschap was met onneembaar hekwerk voor wie wilde vluchten is het nu een dicht bebost gebied. De oude Kolonnenweg is nog net zichtbaar tussen het gras. Elk jaar op 3 oktober wordt hier het einde van de verdeling herdacht. Er staat een mooi herdenkingsmonument.

Bij een oude Vopo uitkijktoren speelden nu kinderen. Een man uit Ifta vertelde hoe het er indertijd aan toeging….. ook verhalen die de publiciteit niet verdroegen, zoals dronken Amerikaanse soldaten die wat losjes met hun geweren omgingen. Het voelt als verhalen uit een ver verleden maar een paar honderd km verderop verrijst nu een nieuw ijzeren gordijn! Wat is geschiedenis toch bizar.

Oost Duitsland ligt al weer even achter ons. De laatste 2 dagen in het voormalige grensgebied leken de dorpjes onbereikbaardere bushgebieden dan Afika of de Noordpool. In Kirchhosbach is zelfs geen internet en telefoon mogelijk! Vreemd dat in dat stuk Duitsland nog steeds niets is aangelegd. We sliepen er bij locale mensen en maakten onze maaltijd klaar in het gemeenschapsgebouwtje. Alles heel gemutlich! Dat wel.

Geplaatst in Duitsland, Elisabethpad, Europa | 7 reacties

Sneeuwwandelen in Finland

Geplaatst op januari 29, 2023 door Hanny

Het sneeuwwandelen 3 jaar geleden in de Italiaanse Alpen wilde ik best nog eens herhalen. Liefst nu een minder zwaar parcours, sneeuwzekerheid en mogelijkheid om het noorderlicht te zien. Het is Kuusamo in Finland geworden samen met loopvriendin Nelleke. De nationaal parken in deze omgeving, niet ver van de Russische grens, zijn prachtig. Het is genieten van de wandelingen olv een gids. Een gids is fijn voor informatie over klimaat, geologie, fauna etc, maar onontbeerlijk voor het lopen door ongerepte sneeuw waarbij we zelf een pad maken.

Een sledetochtje met husky’s mocht niet ontbreken. We gingen met een span van 5 of 6 Alaskische huskies. Een persoon zittend in de slee en de ander staand aan het stuur. En zo in een rijtje achter elkaar. Drs P. zou er wel raad mee weten! Geweldig om te doen, enerverend en ook hilarisch. Terwijl ik in de slee zat verloor mijn slee de stuurman, waarop de honden ongeremd bleven doorhollen. Het was maar goed dat ik niet wist dat mijn slee stuurloos was. Zo bleef paniek mij bespaard. Een paar km verderop, toen ik stuurvrouw was, gingen we op zijn kant de sneeuw in doordat ik niet op tijd kon stoppen voor de uit de bocht gevlogen voorganger! En de volgende slede kon deze warboel van omgeslagen sledes en in de knoop geraakte honden ook niet ontwijken! Er komt dus wel een beetje concentratie en behendigheid kijken bij zo’n tochtje.

Ook een bezoekje aan een rendierfarm kon niet uitblijven.

Geplaatst in Europa, Finland | 9 reacties

Idyllische bossen

Geplaatst op januari 28, 2023 door Hanny

We raken niet uitgekeken op de Finse sneeuwlandschappen. Ze zijn allemaal rijp voor een kerstkaart! De bomen zien er heel idyllisch uit met bergen sneeuw op de takken. In de gekke vormen, die dat oplevert, kun je met een beetje fantasie zien wat je wilt zien. Vandaag was het een echte sneeuwdag met dikke sneewluchten en een snijdende wind, die de gevoelstemperatuur flink deed dalen. De meeste dagen was het zo’n 6 graden onder nul met een fijn zonnetje. Gister was er echter een uitschieter met min 19 graden! Ondanks 2 paar dikke sokken voelden mijn tenen als bevroren. Woensdag was het daarentegen ineens 3 graden boven nul met een beetje regen. Het kan dus heel snel veranderen. Na het wandelen wachtte ons elke dag de sauna. Heerlijk!

Met het zien van het Noorderlicht hadden we weinig geluk. Op een avond heeft iemand van de groep wel geluk gehad om het even te zien, waarna we met zijn 8 spoorslags naar de rand van het bevroren meer togen maar, op een vage streep na liet het Noorderlicht zich niet meer zien.

Geplaatst in Finland | Reacties uitgeschakeld