omzwervingen

De Via Podiensis is een van de oudste pelgrimsroutes naar Santiago de Compostella en loopt in Frankrijk van Le Puy tot St. Jean Pied de Port. Ongeveer 750 km dwars door de Aubrac, Gascogne en Baskenland. Het vervolg op deze route van St. Jean Pied de Port naar Santiago de Compostella liep ik in 2009. Het is niet des pelgrims om stukken in omgekeerde volgorde aan elkaar te sprokkelen. Reden van mijn gedrag is dat ik pas achteraf begreep dat deze route heel mooi is, zo niet de mooiste pelgrimsroute. Dus, trek ik me niks aan van kritiese kanttekeningen en ga me met hetzelfde enthousiasme weer op pad begeven. Ik vertrek 17 mei en ben in principe 28 juni weer terug. De eerste 2 weken lopen Ben en Toos met me mee. Dat is ongetwijfeld heel gezellig. Daarna ga ik alleen verder. Maar zo alleen zal het heus niet zijn. Uit ervaring weet ik dat je de hele wereld kunt tegenkomen op een pelgrimspad. En dat geeft een heel speciale dimensie aan het lopen van zo’n pad.

Als je een foto beter wilt bekijken geef er dan een dubbelklik op

Als je eenmaal in Tibet en Nepal gelopen hebt dan lijkt een berg van 1044m een heuvel. Maar dit beeld verandert totaal als je doorkrijgt dat je dagelijks 1000 meter moet stijgen en dalen. De GR10 is toch wel even wat anders dan de Via Podiensis. Wat was het zwaar! Ik heb het 2 dagen volgehouden en heb daarna gekozen voor een gemakkelijkere route naar Bayonne. De eerste dag liep ik in de regen naar boven. Ploeterend met mijn regencape over een steile helling. Dolend over zompige grashellingen op zoek naar de schaars aanwezige rood-witte markering van de GR10. Beelden van W.F.Herman’s “nooit meer slapen”drongen zich aan mij op toen ik door mist, wolken en regenflarden mijn pad niet meer kon vinden. Terug naar de laatst geziene markering was het meest verstandige wat ik kon doen. Tot mijn verbazing bleek uiteindelijk “het parcours”een geheel andere kant uit te lopen. Je moet daar prachtige uitzichten hebben maar door het dikke wolkendek heb ik die dag helemaal niets gezien. Geheel verzopen in zompige schoenen en sokken kwam ik die middag op mijn plaats van bestemming aan. De hele middag bezig geweest om alles schoon en droog te krijgen, want de dag erna van St.Etienne de Baigory naar Bidarray zou de zwaarste etappe zijn op mijn route. In de gite hoorde ik dat er beter weer voorspeld werd, hetgeen doorslaggevend was voor mijn motivatie om door te gaan met de GR10. En inderdaad, het was wel nattig, maar toch beter. Na enige tijd borg ik mijn regencape op achter mijn rugzak. Het is een lang ding en bij het klauteren over rotsen dreigde ik er steeds over te struikelen. Dat klauteren werd allengs een grotere uitdaging. De rotsen grimmiger en hoger. Soms moest ik op een rots gaan zitten om me er af te laten glijden. Afdalen met 10 kilo op de rug is een hachelijke aangelegenheid. Als je uit balans raakt dreig je verpletterd te worden onder het gewicht van je eigen rugzak. Inmiddels begon ik ook sterke verlangens te krijgen naar mijn echte bergschoenen in de kast in Nederland. Het landschap was adembenemend, dat wel. Je gaat een paar collen over en loopt een hele tijd over een soort balkon met aan een kant de afgrond (dat is Frankrijk) en aan de andere kant een stijl glooiend graslandschap naar beneden (Spanje). Je loopt precies op de grens. Jammer dat ik van de Franse kant niets gezien heb omdat de wolken zich dicht en dik tegen de afgrond aan persten. Genietend van een overweldigend gevoel ben ik de Crete dxb4Iparla over getrokken. Verder was het vooral zwoegen, zweten, klauteren en zorgen dat ik niet zou uitglijden. Berg op, berg af. Toen ik uiteindelijk dacht dat ik het zwaarste gehad na kwam er nog een vreselijk moeilijke afdaling. Enfin, ik kwam dus compleet uitgeteld aan in Bidarray. Toen de gite daar vol bleek te zijn zonk de moed zowat in mijn schoenen. Gelukkig was er nog een grote lege gite van de presbyterianen, waar ik een kamer voor mezelf kreeg en helemaal kon bijkomen. Die dag had ik voor het eerst sinds 5 weken lopen stijve benen en spierpijn. Ik besloot de dag erna niet verder te gaan met de GR10. Bovendien had ik in de bergen mijn regencape verloren en dat was toch wel een extra argument om mezelf niet langer bloot te stellen aan extreme omstandigheden. Over gewone kleine weggetjes ben ik via Espelette naar Bayonne gelopen, dwars door Baskenland. Baskenland was voor mij ook een verrassing. Welvarend, mooie dorpen, vol met tradities en uitermate vriendelijke en behulpzame mensen. Ik heb er een paar bijzondere contacten gehad. In Bayonne was het weer inmiddels compleet omgeslagen. Ik heb de sentiers Litoral nog een stuk gelopen, richting St. Jean de Luz, maar met 45 graden loop je ook niet zo lekker meer……heb dus maar de bus gepakt op een gegeven moment.

Gister, maandag 20 juni ben ik reeds op mijn plaats van bestemming St. Jean Pied de Port aangekomen. Bijna twee jaar geleden vertrok ik hier voor de voettocht naar Santiago. Het is een en al herkenning. Ik zit wederom in de gite l’Esprit du Chemin van Huberta en Arno. Nog steeds dezelfde aangename persoonlijke sfeer. Vandaag heb ik een meewarig gevoel. Alles gaat vanaf hier weer anders: ik heb afscheid genomen van diverse mensen met wie ik de afgelopen weken veel opgetrokken ben. De Canadees Claude is door naar Santiago; de fransman George vertrekt weer naar huis, alsook wat andere fransjes die ik dagelijks tegen kwam. We hebben een week of 2 veel met elkaar opgetrokken en vaak samen gegeten in gites waar je zelf moest koken. Veel gelachen en uitgewisseld. Onderweg ontstaan vanzelf meer en minder intensieve banden. Het zijn weer een paar contacten die me zeker een tijdje zullen bijblijven. Erg leuk ook dat ik Karin gisteravond weer tegen kwam in l’Esprit du Chemin. We hebben een stapelbed gedeeld en bijgepraat, maar ook zij is inmiddels door naar nederland. Al met al heb ik nu het gevoel dat ik er ‘weer alleen’ voorsta. Dat is natuurlijk zeer betrekkelijk, want dat was immers de hele tijd al zo.

Ik ben eerder aangekomen dan ik had ingepland. Behalve een ziektedagje, waar ik eerder melding van maakte, heb ik elke dag lekker gelopen en geen behoefte gehad aan het opnemen van een ‘reservedag’. Mijn conditie is prima. Geen last van mijn rugzak en op een enkele blaar na houden mijn voeten het ook goed. Na 750 km nog niet moe en best in staat om er nog wat kilometers achteraan te plakken. Ik heb tenslot nog een week voor mijn vlucht terug vanuit Biarritz. Ik heb bedacht om vanaf hier de GR 10 te gaan lopen. Die gaat dwars door de Pyreneeen richting Atlantische kust. Dat is 5 dagen lopen met dagelijkse colletjes van meer dan 1000 m. Pittig dus. Maar die route moet fantastisch zijn. Ik vind dat een mooie uitdaging en ik ben benieuwd of deze route kan tippen aan mijn ervaringen met de high mountains in Tibet. De route is wel wat eenzamer dan wat ik gedaan heb. Ik verwacht er bijna niemand tegen te komen. Al met al vond ik het op de Via Podiensis toch tamelijk druk. Het stuk van le Puy naar Conques wordt echt veel belopen; het stuk daarna tot Moissac ook redelijk intensief. Maar daarna was het nogal stilletjes. Dat stuk is inderdaad wat minder interessant. Dat betekent vooral dat je er minder vakantiewandelaars tegenkomt die slechts een weekje of zo lopen. Het is er redelijk vlak waardoor ik een aantal dagen meer dan 30km per dag kon lopen. Als het veel stijgen en dalen is dan presteer ik dat niet. De laatste paar dagen in Baskenland waren weer prachtig met permanent uitzicht op de Pyreneeen. De Pic d’Any herken ik nu uit alle pieken! Vanochtend heb ik mijn plan voor de komende dagen voorbereid: een detailkaart van de Pyreneeen gekocht en er met een viltstift wat routes in gezet. Afhankelijk van het weer kan ik dan onderweg gemakkelijk beslissen of ik een bepaalde col wel of niet zal nemen. Er is nl. veel regen voorspeld. Het kan dus erg modderig of glibberig zijn. Ik heb reeds wat dagen met regen meegemaakt en weet wat het is om met grote klodders bruine modder aan je schoenen te moeten ploeteren op een rotsig steil pad. Ik ben in ieder geval erg blij met mijn grote regencape en mijn gamaches. Die zijn geen overbodige luxe gebleken. Misschien begint t er op te lijken alsof het hier altijd regent. Dat is gelukkig niet zo. Er is ook genoeg zon. De eerste 2 weken waren zelfs uitzonderlijk warm. En stortbuien duren meestal niet langer dan een half uur. Miezeren kan het echter wel eens een hele dag door. Dat zijn overigens best lekkere dagen om te lopen, want met 30 graden op je hoofd lopen is slopend. Bovendien moet je dan veel meer water meesjouwen. Mijn komende route wordt vooral bepaald door de aanwezigheid van gites. Ik moet tenslot wel ergens kunnen slapen. Tot nu toe was dat geen probleem, hoewel sommige wandelaars zich daar wel erg druk over maken. De kwaliteit van de gites is op deze route wel erg verschillend gebleken. Soms heb je een fantastische plek voor heel weinig geld maar je kunt je ook vergissen. Duurder is lang niet altijd beter. de beste herinneringen bewaar ik ongetwijfeld aan de overnachtingen bij kloosters. In Conques bij de norbertijnen, het klooster in Vaylat, de nonnetjes Mere Marie van Moissac, de presbyterianen in Lectoure, het cisterscienzerklooster in Sauvelade. Mijn overnachtingen a la ferme, bij de boer, waren over het algemeen ook prima. Tussendoor veel in gemeentelijke herbergen geslapen. Die zijn beduidend minder van kwaliteit. Op sommige campings kun je een bed in een tent huren; dat is ook een prima alternatief.

Heerlijk dat ik nog een weekje heb voor een vervolgplan. Mijn volgende bericht zal ik pas in Rotterdam schrijven.

Het stortregent sinds een paar uur en toevalligerwijs ben ik juist vandaag in Moissac om uitgebreid de abdij te bekijken. Dat is dan ook het beste wat je kunt doen met dit balenweer. Vanochtend heb ik 3 uur gelopen vanaf de boerderij waar ik overnacht heb. Geweldige plek met uitstekend eten: blanquete de veau, melk direct van de koe en de heerlijkste eigengemaakte jammetjes. Nu ben ik dan in Moissac waar ik me zojuist verlustigd heb aan de prachtige kapitelengalerij waar de abdij wereldberoemd (?) om is. En natuurlijk niet te vergeten het prachtige tympaan boven de ingang van de kerk. Ik heb alle voorstellingen stuk voor stuk bekeken. Het is lekker om dat heel rustig te kunnen doen. Zometeen ga ik naar een nonnenklooster; mijn slaapadres voor de komende nacht. Ik weet dat Annemarie, een baskische vrouw, daar ook zal zijn. Dat is gezellig. Tot nu toe heb ik een keer helemaal alleen ergens overnacht in een gite. En dat is niet leuk. Lopen overdag doe ik graag in mijn eentje, maar ’s avonds wil ik bij voorkeur wat gezelligheid en de maaltijd met anderen delen. Een paar dagen ben ik heel prima met nederlandse Karin opgetrokken. Na Cahors is zij sneller vooruitgegaan. Ik heb een dagje rust genomen bij een gite a la ferme. Ik was geveld door mijn rechteroog: helemaal opgezwollen en dicht van de insektenbeten. In Cahors hebben ze me weer eens flink te pakken gehad! Geen bedbucks of wantsen zoals in Spanje: wat het wel waren weet ik niet. In ieder geval was ik er weer echt beroerd van en ben aan de medicijnen gegaan. Nu zijn lijf en leden weer in optima forma. Sommige gites zijn hier zeer beducht voor meereizende beesten. Soms moet je bij aankomst je rugzak in een grote plastic zak doen of alles in een aparte tas mee naar je slaapplek nemen en de rugzak in een apart hok plaatsen. De methodes lijken me niet altijd doeltreffend. Maar men doet zijn best. Ik ben nu 3 weken onderweg oftewel op de helft van mijn tijd. Het is een lekker gevoel om tijd genoeg te hebben. Sommige pelgrims passeren me in grote haast om toch vooral een bepaalde datum te kunnen halen. Ik geniet van het onderweg zijn, van het ritme van het dagelijks vertrekken en aankomen. Altijd weer benieuwd naar de volgende bocht, het volgende uitzicht en wat de avond brengen zal. Ik ben de afgelopen dagen de Quercy doorgelopen; een krijtrotsachtige wittige streek. Volop wilde bloemen die ik niet ken maar gelukkig wel kan fotograferen. Dat is een sport op zich. De Quercy is zeer heuvelachtig met flink wat landbouw, wat mooie lappendekens vol kleuren oplevert. De laatste 2 dagen zelfs veel fruitbouw. Onderweg stonden de kersen voor de pelgrims klaar! De velden met zonnebloemen staan nog in de knop, maar appeltjes en pruimen zijn zowat rijp.

Dankzij regen en het buro voor toerisme heb ik even op mijn gemak dit bericht kunnen schrijven.