omzwervingen

Van 10 februari tot en met 3 maart ga ik naar Sri Lanka. Ik ga er mijn Rotterdamse (bijna) buurvrouw Lieve opzoeken. Zij werkt er op de universiteit van Colombo. Ze is daar terecht gekomen door VSO; een uitzendingsformule die ik heel goed ken omdat ik eerder ook via VSO werkte in Mozambique en Bangladesh. Ik ben benieuwd hoe het er daar aan toe gaat. En natuurlijk wil ik ook een hoop van het land zien. We gaan samen wat rondtrekken en als zij weer aan het werk moet heb ik nog een heel verlanglijstje over wat dan alsnog aan bod kan komen.

Op de laatste dag maakte ik iets mee waarvan ik al duizend maal gehoopt had dat het me nooit zou overkomen. Maar het onvermijdelijke gebeurde toch een keer. Een frontale botsing met de tuctuc!! De laatste dag voor vertrek was ik van Lieves huis vertrokken naar het badplaatsje Negombo om dichter bij het vliegveld te zitten vanwege mijn vroege vlucht de dag erop. Ik ben met een tuctuc op weg naar mijn guesthouse ter plaatse. Zoals altijd scheurt de chauffeur met dat ding overal voor en achter langs. Geen aandacht aan besteden, zeg ik altijd tegen mezelf. Maar helaas…. ik zie het aankomen maar dan is het al te laat……hij rijdt keihard tegen de zijflank van een van rechts komende tuctuc. Die gaat op de kop; de chauffeur wordt er uit geslingerd en de tuctuc ligt helemaal in de prak. Wonder boven wonder is mijn tuctuc niet omgevallen. Er ontstaat een grote oploop. Gelukkig zie ik de chauffeur op krabbelen. Ik heb niks maar realiseer me onmiddellijk dat ik geen zin heb betrokken te worden bij dit ongeluk als getuige. Zo snel ik kan pak ik mijn rugzak en knijp er tussenuit. Niemand heeft op dat moment tijd voor mij en dat vind ik helemaal niet erg. Misschien heb ik me niet zo sociaal gedragen, maar de verhalen van buitenlanders bij ongelukken in Mozambique doen bij mij onmiddellijk de allergrootste alarmbellen rinkelen. 

De laatste dag heb ik met Lieve doorgebracht in Colombo. We hebben wat rondgestruind in de stad en de Burgers Union bezocht. De afstammelingen van de Nederlanders in Colombo worden de Burgers genoemd en zij hebben een eigen vereniging met clubgebouw, waar ze zich nog steeds die specifieke identiteit aanmeten. Ze hebben Nederlandse namen maar zo blank als ons Hollanders zijn ze toch niet…….

Eigenlijk had ik nog best wat langer willen blijven in Sri Lanka. Het is een mooi groen eiland en er is genoeg te beleven wat interessant is. Met een niet te zware compacte rugzak is het te doen om er met het lokale vervoer te reizen. Guesthouses zijn er overal genoeg. En een ongelukje met een tuctuc kan je tenslot altijd ergens overkomen.   

Na Nuwara Eliya met de trein doorgereisd naar Ella. Prachtige treinrit door theeplantages, jungle en berglandschappen. Het is hier overal groen. In Ella heb ik flink gewandeld en geklommen: little Adam’s Peak en Ella Rock, alsook naar de waterval gelopen. Erg naar mijn zin gehad daar.

Toen met de bus naar de kust, naar Tangalle. Heb een tip van een duits meisjes gevolgd. En dat was een uitstekend idee. De stranden zijn er net zo paradijselijk als in Mozambique met mooi zand, palmbomen en mangrove. Ook daar weer een lange wandeling gemaakt; door de branding. Ik kwam er nauwelijk iemand tegen. In 2004 heeft hier de Tsunami behoorlijk wat slachtoffers gemaakt. Hier en daar zie ik grafzerken en verlaten huizen van mensen die of overleden zijn of vertrokken zijn naar elders. Vreemd genoeg was het in Ella op mijn wandelingen ook heel stil, terwijl er toch veel toeristen zijn in die plaats. Nu zit ik in Galle, in de oude hollandse vesting. Het hart van de VOC. Merkwaardig om hier allemaal hollandse woorden en dingen te zien. Zoals de Nederlands Hervormde kerk, of de Leynbaan straat……hebben we ook in Rotterdam! Na zo’n anderhalve eeuw Portugezen hebben de Hollanders op Ceylon gezeten van pakweg de tweede helft 17de eeuw tot en met de 18de eeuw, daarna de engelsen ook nog eens een anderhalve eeuw; tot 1948. Verder is er weinig nederlandse invloed te vinden op dit eiland. De theeplantages zijn vooral Schots en Engels.

Sri Lanka heet dan wel een ontwikkelingsland te zijn, maar vergeleken met Bangladesh is het hier redelijk welvarend. Natuurlijk zijn er behoorlijke verschillen, is er veel corruptie en moeten veel mensen sappelen maar bedelaars en ondervoede mensen kom je in het straatbeeld niet zo veel tegen.

Uit de trip langs de historische plaatsen Anuradapura en Polonnaruwa, Sigiryia heb ik vooral overgehouden dat sinds 2500 jaar de Singalezen en de Tamils met elkaar strijden om de macht op dit eiland. Dat is dus niet iets van de laatste eeuwen. Op dit moment zijn de Tamils verdreven naar het noordelijke deel van het eiland. Echter er wonen ook veel Tamils in het centrale deel van het eiland, maar dat zijn weer andere Tamils dan de noordelijken. Zij zijn pas door de kolonisten in de 18de en 19de eeuw uit Zuid India naar Sri Lanka gehaald om op de rubber en theeplantages te werken. Theepluksters op de plantages zijn allemaal Tamils en worden door de singalezen behandeld als tweederangs burgers. Ze verdienen schamele loontjes. Het is de vraag hoe lang ze dat nog pikken. In Dalhousie liep ik door de theeplantages en begreep dat de vrouwen 21 dagen per maand thee plukken, 80 kilo per dag in ong. 8 uur, voor 400 rps per dag, hegeen 8400 rps per maand is oftewel ruwweg 56 Euro. Daar kun je in dit land toch niet echt van rond komen, lijkt me!

  
Gisteren ben ik op Adam's Peak geweest. Dat is een heilige berg van 2243 m hoog. Niets vergeleken bij de Mount Kailash in Tibet op 5630 m., maar je begint hier natuurlijk lager en de klim is zeker zo zwaar. Het is een steile piek in het landschap waar je gedurende 7 km maar liefst 5500 traptreden op gaat. Sommigen zeggen zelfs 6000. En dat is heel erg veel zweten. De berg wordt vooral door boeddhisten vereerd vanwege een voetafdruk van de Boeddha die er op de top gevonden zou zijn, maar ook hindoes, moslims en christen hebben een eigen verhaal over wat er boven allemaal gebeurd zou zijn. Ik heb de route in de nacht afgelegd, voor zonsopgan; zoals het hoort. Het is een imposante belevenis. De hele route is verlicht en her en der zijn theestalletjes en tempeltjes. Veel families beklimmen de berg. Ik ben om half 3 vertrokken; hetgeen ruim voldoende bleek te zijn om voor de zonsopgang van 6 uur op de top te staan. Het schouwspel daar was werkelijk magnifique. Je staat boven de wolken en kunt ontzettend ver kijken. ik heb ook de beroemde driehoek gezien, die zich aftekent in de wolken wanneer de zon eenmaal boven de bergen uitkomt. Het is feitelijk de schaduw van de berg die je in de wolken gereflecteerd ziet. Heel bijzonder. Zoiets heb ik nog nooit elders gezien. De Boeddhisten leggen het natuurlijk uit als een soort wonder.

Vandaag ben ik in Nuwara Elyia, spreek uit als Noereelia (!) Ik struikel nogal eens over de plaatsnamen. Maar door te rijden met de lokale bussen en treinen leer je vanzelf de uitspraak. Vandaag een prachtige rit van 4,5 uur achter de rug van Delhousie naar hier door fraaie theeplantages en langs immense watervallen. Ik had het getroffen met de bus, want ik mocht helemaal voorin zitten naast de buschauffeur en hoewel het een gewone lokale bus was had hij er schik in om mij de mooiste fotoos te laten maken langs ravijnen en moeilijke stopplekken.  Iedereen in de bus lachte vriendelijk en had er kennelijk geen probleem mee. Hier heb ik nu een guesthouse gevonden tegen de bergwand (hoogste berg van Sri Lanka). De zoon des huizes blijkt met een nederlandse getrouwd te zijn. Door op de bonnefooi rond te reizen kom ik steeds verrassend aardige mensen tegen. Natuurlijk weet ik in grote lijnen welk traject ik wil bereizen, maar het is heerlijk om er ook van af te kunnen wijken en gewoon te volgen wat om mijn pad komt. Dit stadje ligt wat hoger dan waar ik vorige week was. En dat is heerlijk, want hier is het minder heet. Niet voor niks dat de Engelsen het hier naar hun zin hadden. Tussen de theeplantages zorgden ze goed voor zichzelf. Er zijn hier typisch engelse huizen met ouderwets chique hotels inclusief 19de eeuwse grandeur. Zelfs een golfbaan, een paardenrace baan en een victoriaans park ontbreken niet. 

De eerste week heb ik samen met Lieve rondgetrokken. Voor de kenners onder ons: met de trein van Colombo naar het 2500 jaar oude Anuradhapura en het nabijgelegen Minthale, alwaar prins Minthale op een bergtop landde vanuit India om hier het Boedhisme te verspreiden. Dan met de bus naar de oude hoofdsteden Pollonaruwa, Sigirya, Dambulla en Kandy. Daar mee hadden we de zgn. culturele driehoek te pakken. Een gebied vol interessante historische plekken met resten van oude paleizen, tempels en kloosters. Kenmerkend zijn de halve maanstenen met wachters bij elke gebouwingang. De halve maansteen beeldt de levenscyclus uit. Verder veel imposante Boedhabeelden en Dagoba's (stupa's). Kandy is beroemd vanwege de tempel waar een tand van Boedha bewaard wordt. Sri Lanka is echt voor me gaan leven. Van tevoren wist ik er eigenlijk niet zoveel van. De strijd tussen de Singalezen en de Tamils blijkt al heel oud te zijn. De hoofdstad van Sri Lanka is in het verleden daardoor regelmatig van plaats veranderd. Heel eventjes stond de machtszetel in Sigirya boven op een rots. Er doet zich een merkwaardig verhaal de ronde over deze koning, maar in ieder geval heeft hij de rots achtergelaten met prachtige fresco's van mooie meisjes met bloemen. Helaas moet ik melden dat ik de top van deze rots niet bereikt heb; mijn hoogtevrees speelde mij parten. De fresco's heb ik wel gezien en inderdaad, die zijn wondermooi! 

Het rondtrekken met Lieve was heel gezellig. Na een week moest zij terug naar Colombo vanwege haar werk. Volgens planning zie ik haar komend weekend weer in Galle. Daarna ga ik weer met haar naar Colombo. De eerste dag dat ik er was heeft ze me o.a. meegenomen naar haar werkplek bij Slida, waar ze les geeft. Ze geeft les in een mastersprogramma voor overheidsambtenaren en maakt zich verdienstelijk met lessen in good governance e.d. Dat is hier geen overbodige luxe.

Huub en Marjo kan ik melden dat ik veel heb aan de verzamelde info. Jullie hebben de groeten van de eigenaresse van Green Woods in Kandy!! We hebben jullie namen in het gastenboek van Flower Inn in Sigirya teruggezocht en……gevonden. Het adres hier in Nuwara Elyia was vol; geen nood, er zijn hier genoeg adresjes. Natuurlijk zijn Lieve en ik ook in het olifantenweeshuis in Pinnawela geweest. Was inderdaad heel leuk.

Morgen ga ik door naar Ella; met de trein, want dat moet een heel erg mooie rit zijn.