omzwervingen

Na een fraaie busrit door de bergen naar Tanabe aan de Westkust en vervolgens Takiiri-oji zijn we al twee dagen op het Kumano Kodo pad aan het lopen.

De dag na de typhoon was het weer gelijk opgeknapt. We hebben alsmaar stralende zon.

De eerste korte etappe was gelijk een goede testcase voor onze conditie. Het was flink zweten geblazen, want het pad ging steil omhoog over boomwortels en een soort van traptreden.

Als echte pelgrims verzamelen we stempels om uiteindelijk het dual pilgrim certifikaat te kunnen ontvangen. Dat kun je halen als je ook in Santiago de Compostella bent aangekomen. Langs de route staan kleine huisjes waar jezelf kunt stempelen. Dat is meestal bij een tempeltje (oji) of een bijzondere legendarische plek. Onderstaande foto is bij de start.

De route is werkelijk prachtig. Veel hoge naaldbomen, die kaarsrecht naar de hemel groeien.

Ook riviertjes met watervallen. Japanse esdoorns (nog niet in herfsttinten), een verdwaalde palmboom, en een stel superdikke cederbomen.

Er zijn leuke legendes onderweg zoals bv het verhaal van de gepensioneerde keizer die als een van de eerste de keizerlijke pelgrimstocht maakte en wel als jongetje op een paard en een koe.

We slapen in minshukus. Dat zijn traditionele particuliere adresjes. Fantastische ervaringen hebben we daarmee. Je slaapt op de grond op zgn futons. En het eten is zeer bijzonder.

Waarschijnlijk hebben julie meer beelden gezien van de typhoon dan wij. Deze trok een stuk noordelijker over Japan dan waar wij zijn. De weergoden gunden het ons helaas niet om langs de 200.000 graven in Koyasan naar het mausoleum te lopen van de oprichter van de Shintosekte. Terwijl dat wel de reden is om Koyasan te bezoeken. Jammer dus. Op de dag van de typhoon viel ook hier alles in het water. In regenbroek en poncho heb ik me nog op het pad gewaagd, maar het was geen doen. De sfeer in het bos vond ik wel bijzonder indringend. De hoge bomen met al die graven van mensen die bergen en watervallen heilige natuurkracht toedichten gaf extra betekenis aan deze plek op deze dag.

We gaan nu naar Tanabe, waar we alle info krijgen over onze pelgrimsroute. De Japanners kennende zullen zij ons ongetwijfeld goed voorlichten over de toestand van het looppad. Maak jullie geen zorgen om ons.

Kyoto met zijn beroemde gouden tempel (die overigens beslist niet de mooiste is) hebben we achter ons gelaten.Vandaag zijn we met trein, metro,trein, kabelbaan en bus naar Kyosan gereisd. Het was een heel gepuzzel om in de grote stations het juiste perron te vinden. Het was spitsdrukte en je loopt er zo een half uur door de uitgestrekte ondergrondsen. We reizen met een soort prepaid OV kaart, wat handig is. En we hadden treintickets ontvangen van de lokale reisagent. Die had kennelijk geen rekening gehouden met de prijsverhogingen in het land per 1 oktober en had wat losse muntjes op tickets geplakt. Tja, dat glijdt natuurlijk niet zo gemakkelijk in een toegangspoortje. We troffen een behulpzame man aan een balie, die driftig aan het telefoneren sloeg en uiteindelijk ons de munten schonk en het ticket afstempelde.Nu verblijven we in een fraaie shukubo. Dat is een tempel waar je een kamer met eten kunt reserveren. Heel bijzonder.We kregen het eten opgediend op onze kamer op kleine lage tafeltjes op de tatami-matten vloer. Alles ziet er heel smaakvol uit en dat is het ook. Het is vegetarisch en het is heel uitgebalanceerd samengesteld uit 5 smaken en 5 kleuren.Na het eten zijn we gaan badderen in de Onsen. In plaats van een douche is dat een gemeenschappelijke badruimte. Je moet je er aan allerlei spelregels houden. Zoals in je kimono er naar toe. Bij binnenkomst slippers uit en eerst jezelf wassen in zithouding vanaf een klein stoeltje. Dan mag je het warme buiten- of binnenbad in, bloot wel te verstaan. Kledingstukken en tatoeages zijn uit den boze. Het lijkt eventjes raar dat er geen gewone douche is, maar dit alternatief is best goed.

Na aankomst in Osaka gingen we gelijk met een bus door naar de oude hoofdstad Kyoto. De eerste beelden van Japan waren grauw, regen, overal beton en hoge flyovers. We werden daar niet erg blij van, wat overigens versterkt werd door een jetlag. Een verschil van 7uur is immers niet niks.

Vandaag daarentegen hadden we een fantastische zomerse dag met strakblauwe hemel. Die hebben we benut door te voet van tempel naar tempel te gaan langs het zgn. Filosofenpad. Vooral de japanse tuinen zijn een weldaad.

Met veel bewondering bekeken we zorgvuldig geknipte mossen, fraaie boomstronken en kunstzinnig aangeharkte zand- of steenfiguren. Tussendoor stuitten we op allerlei gebruiken waar we echt even aan moeten wennen: verwarmde wc brillen, keurig op je plek staan als je op de bus wacht, de codes en pasjes, het overgeorganiseerde e.d.

Vanavond gingen we in de wijk Gion, bekend van de geisha’s, op zoek naar wat te eten. Na veel gezoek belandden we ergens, waar we okonomiyaki aten. Dat bleek een gerecht wat ter plekke op een hete plaat bereid wordt. Iets met garnalen, beef, witte kool, ei, noedels, gedroogde visvelletjes en een saus. Toen alles fijngestampt werd in een kom wilden we ons er mee bemoeien. Zonde toch van die grote garnalen! Tja, dat was toch wel zoals het hoort en de garnalen bleven netjes gespaard. We moeten hier natuurlijk niet denken het beter te weten. Uiteindelijk werd het een soort hartige koek en het was heerlijk.