omzwervingen

In 2016 ben ik begonnen met deze tocht in de voetsporen van Franciscus van Assisi. Dat jaar ben ik gekomen tot Spoleto. Het is een prachtige route en het mooiste deel komt zelfs nog. Tussen Spoleto en Rome liggen nog een aantal Franciscaanse kloosters, die allemaal een bezoek waard zijn. Ik ga dit keer op pad met neef Johan, die  zo’n pelgrimstocht ook wel eens wil meemaken. Het belooft veel klimmen en dalen te worden met prachtige uitzichten. We hebben er 2 weken voor uit getrokken. Ter voorbereiding hebben we in de  zomer enige heuveltraining gedaan in het Christelijke Limburg ……

Nog even een laatste berichtje, hoewel we op dit moment al weer thuis zijn. Rome hebben we gehaald, zij het niet helemaal te voet.

We waren er bij aanvang al vanuit gegaan dat we mogelijk de laatste dag(en) per trein zouden gaan. Het is nl. helemaal niet leuk om door industriegebieden en drukke stadsdelen te lopen met een rugzak. Onze voorlaatste verblijf was in Montelibretti. Daar troffen we een heel goede B&B met met een fantastische gastvrouw. Ze bleek zelf ook een ervaren pelgrim en dat merk je. Een uitgebreid ontbijt met vers gesneden fruit , brood, eieren etc. Heel onitaliaans, want meestel moet je het doen met een kop koffie en een brioche.

In Montelibretti waren er het weekend Mariafeesten. We hebben ’s avonds zowaar meegelopen in een Maria processie. Het hele dorp deed mee. Daarna was het tijd voor happy hour. Rituelen, tradities en familieleven zijn in Italie echt nog levend. In Nederland is dat toch echt nauwelijks meer te vinden.

Zondagochtend bracht Claudia ons naar het station met de auto, zodat we nog bijna een hele dag in Rome konden rondkijken. Zo zijn we o.a. op het St. Pietersplein geweest. Maar ook bij het Colosseum, het Forum Romanum, Piazza di Venezia, Piazza di Popolo, Piazza Navona en we hebben uitgebreid het Pantheon bekeken. Een mooie afsluitingsdag in stralend weer!

p.s. ik heb nog wat aanpassingen gemaakt in de vorige berichten van deze voettocht en nog wat fotoos her en der toegevoegd. Als je het wil zien ga dan naar de homepage van hannyrennen.blog om de laatste artikelen opnieuw te bekijken.

Na het Rietidal belandden we in de regio Sabina.

Beetje bij beetje ontdekten we de grootse historie van deze streek. Vooral uit de verhalen van de enthousiaste eigenaar van de albergo la Vecchia Quercia, die ons hartelijk ontving met bier en olijven. Het was er zeer geanimeerd en zijn vrouw Anna maakt overheerlijke ravioli.De legende van de Sabijnse maagden kwam ineens heel anders over het voetlicht. Sabina was vroeger een heel grote regio en in de oudheid was er kennelijk een vrouwenoverschot. Het verhaal wil dat Sabijnse maagden door Romeinse soldaten geschaakt werden en dat op die manier Sabijnse vrouwen de oermoeders van Italie zijn geworden. Hier zegt men dat hun vrouwen gewoon heel slim en geslepen waren. In Sabina is een ‘hoerenzoon’ aldus geen scheldwoord maar een compliment! Men is er heel trots op. Mussolini verkleinde en splitste de regio op; wat veel kwaad bloed zette. Nog altijd is er rivaliteit tussen Sabijnen en Romeinen. In deze schilderachtige streek schijnen overigens veel huizen op het platteland door Nederlanders en Duitsers gekocht te zijn. Youp van ’t Hek zou er ook een jaar of 10 gezeten hebben. In de pittoreske plaatsjes tegen de rotsen zouden juist veel Engelsen en Amerikanen zitten.

Hoe dan ook; we hebben leuke ervaringen met Italianen. We stonden eens voor een gesloten deur bij een hotelletje, maar de ober ritselde wat op onnavolgbare wijze en bracht ons naar een afslag waar we door de eigenaar van een andere albergo werden opgepikt; cq 10 minuten moesten wachten aan de kant van de weg tussen de brandnetels, maar alles kwam dik voor elkaar. Naast alle goede kanten van de Italianen merkten wij ook een slechte kant van ze en dat is hun rookgedrag. Jong en oud roken zich werkelijk te pletter.

Inmiddels zijn we door de heuvels verder getrokken en verblijven we in het Benedictijner klooster van Farfa bij de Brigida-nonnetjes. Ze zijn er met een stuk of 10; in grijs habijt met een soort wit kruis over hun sluier. We hebben zowaar aan de ochtendmis meegedaan. Sereen en devoot , want de nonnetjes kunnen mooi zingen.

Het is een mooi groot kloostercomplex met een historie die terug gaat naar Karel de Grote, die hier beschermheer was en zich voorbereidde op zijn kroning tot Keizer. Wij slapen in het comfortabele gastenverblijf en kregen een goed maal voorgeschoteld. Tot onze verbazing openbaarde zich vanavond naast het klooster een lokaal bierfeest met karaoke. Het was leuk om daar even op mee te deinen……helaas duurde het tot midden in de nacht terwijl de goede zang ontaarde in gekrijs en gebral….

Het Rietidal is een groot rond gebied waaromheen hoog tegen de bergen schilderachtige dorpjes liggen met 5 Francescaanse kloosters. De Via di Francesco, die wij lopen, doet uiteraard al deze kloosters cq. Convento’s aan. Sommige kloosters zijn ware pelgrimsoorden, zoals het Santuario di San Francesco 2 km voorbij Greccio.  In Spanje kom je overal de Jacobsschelp tegen als pelgrimssymbool; hier zie je overal het T-teken. Dat is afkomstig van de Hebreeuwse letter Tau, wat redding betekent. Verder zijn er veel beelden en schilderingen van Franciscus. Hij heeft werkelijk overal in een rotsspleet gebeden en verbleven.

Soms maken ze er een kitscherig geheel van. Je moet er in geloven, nietwaar!
In het idyllische dorpje Greccio heerst een kerststal cultuur. Het schijnt dat Franciscus daar mee begonnen is (?). Greccio heeft dan ook een stedenband met Bethlehem. Toen wij er waren was het dorp uitgestorven. We kregen de sleutel van een leegstaand hotel en moesten het maar uitzoeken. De verstilling ’s ochtends, hoog boven de wolken, was weldadig.

Het mooiste klooster/project vonden wij het Convento della Foresta, waar ex-verslaafden een leven leiden a la Franciscus en tuinen en gebouwen fantastisch onderhouden. We kregen er een rondleiding van een jongen van 26 die er na 5 jaar was opgeklommen tot hoofd (of zoiets).

Het is een prachtige route, maar behoorlijk zwaar vanwege het vele steile klimmen en dalen over vaak lastige rotspaadjes.

De top bereiken is altijd een feest. En tijd voor een welverdiende pauze. We zijn 3/4 het Rietidal rond gelopen. Rieti is niet alleen het centrum van dit dal maar ook het centrum van heel Italie. We hebben er een rustdag genomen. Dat was nodig. Overdag deden we 2x een dutje en ’s nachts sliepen we weer 10 uur. Heel toevallig was het die dag druilerig weer; dus dat kwam goed uit. Jammergenoeg misten we wel alle activiteiten ter ere van Franciscus. De Franciscuskerk in Rieti was overigens de meest verwaarloosde die we tegenkwamen.

Vandaag vertrokken we vanuit Stroncone met bestemming Calvi d’Umbria: de zwaarste etappe van onze route. De eerste helft was goed te doen maar het pad naar het Convento bij de Speco di San Francesco (=rotsspleet) was iets te veel voor Johan. We besloten een alternatief plan te maken en niet ook nog de steile hoge berg daarna te doen. Na wat gepuzzel zijn we naar een doorgaand weggetje gelopen met de bedoeling te gaan liften. Leuk bedacht, maar op die bergweggetjes rijdt niemand. Na een stukje lopen zagen we bij San Urbano een bushalte. De laatste bus (14.45)zou er over 3 kwartier langs komen naar de stad Narni. Klopte als een bus. Halleluia!☺Van daaruit kunnen we dan in Calvi komen met een andere bus, die om de berg heen rijdt. Dat is dan 2,5. uur wachten. Ziehier waarom ik tijd heb zo’n lang epistel te schrijven.

In Rome hebben we de trein gepakt naar Spoleto, vanwaar we de bergen introkken. Helaas is de 14e eeuwse brug over het dal bij Spoleto nog steeds afgesloten sinds de aardbevingen van een paar jaar geleden, maar de omleiding via de San Pietro kerk bood ons een aangenaam lunchplekje met fabeltaferelen.

Op een enorme plensbui na op onze eerste loopdag hebben we stralend weer. De route is best heftig met hier en daar moeilijk te belopen stenige rotspaadjes. Of we stijgen iets van 1000m of dalen bijna 1000m. De landschappen zijn fantastisch, imposant, stil en uitgestorven.

Een grote kudde koeien deed ons tegen de helling opkruipen, om ze schichtig te laten passeren zonder dat hun kalfjes het ravijn in schoven.

Het zijn vaak kleine gebeurtenissen die extra kleur geven aan de tocht. Overnachtingen zijn een verrassing op zich. Bij de familie Bartoli boven op een berg zaten we bv met de hele familie incl. de schaapsherder aan een lange tafel te genieten van een copieuse maaltijd. Een dag later en een aantal bergtoppen verder zaten we in hotel Don Bosco met een zwitsers en een duits stel, die dezelfde route lopen als wij. Als je andere wandelaars een paar dagen ’s avonds tegen komt leer je elkaar steeds meer kennen. En dat is leuk. Zij gebruiken het duitse boekje van Kees Rodenburg wat er eerlijk gezegd veel beter uitziet dan mijn nederlandse versie (sic!). Inmiddels zijn we in het fraaie bergdorpje Poggio Bustone aanbeland.

Vandaag hadden we een prachtige wandeling door voornamelijk beukenbossen.

We vertrekken steeds rond 9 uur en arriveren rond 6 uur ’s avonds op onze bestemming. M.n. voor Johan, die dit voor het eerst doet, is de route een hele uitdaging. Niet alle paden zijn even gemakkelijk begaanbaar. Deze dag gingen we over de 1300m grens. We kwamen langs de herdenkingskapel van St Franciscus nabij de beroemde oeroude beukenboom waar hij placht te mediteren met de vogels in de natuur.

Hoe toepasselijk op deze 4e oktober: het is zijn feestdag! We zijn zelfs aanwezig geweest in een mis ter zijner ere in het Franciscaanse klooster van Poggio Bustone. Op een pelgrimspad mag je deze dingen niet missen….. maar we bekijken het allemaal wel met een glimlach en hedendaagse ironie.