werk

Het wordt tijd dat ik weer eens wat schrijf. Ik heb het gewoon druk gehad en ben ook een paar dagen in Dhaka geweest. Mijn werkzaamheden zijn in een stroomversnelling geraakt. Dat mag ook wel na twee maanden, want ik ben hier maar voor beperkte duur. Maar ik heb echt deze tijd nodig gehad om goed te begrijpen wat Shushilan allemaal doet en hoe de werkelijkheid van Bangladesh in elkaar zit. Dat weet ik nog niet ten volle, maar ik heb nu wel het gevoel dat ik er met recht iets over kan zeggen. Ondertussen groeit Shushilan maar door. Deze maand zijn al 4 nieuwe projecten gestart en er zitten er nog een paar in de pijplijn. Het gaat zo goed dat we eind deze maand gaan verhuizen naar een groter kantoor. Het kantoor waar ik nu in zit wordt dan helemaal guesthouse. Er is veel guesthouse/ruimte nodig om mensen te kunnen huisvesten die voor een training of een vergadering naar Khulna moeten komen. Met mij gaat het ook goed. Ik heb hier helemaal mijn draai gevonden en zie zelf steeds beter wat ik voor Shushilan kan betekenen. Het is een geweldige organisatie om voor te werken, ondanks dat ik altijd wel wat kritische kanttekeningen kan maken. Ze hebben goedlopende projecten en er wordt ontzettend hard gewerkt. De directeur kun je hier regelmatig om elf uur ’s avonds nog op kantoor aantreffen en dan is hij de volgende ochtend om 8 uur al weer paraat of op pad. Het lijkt er een beetje op dat hij altijd overal is. Hij is echt de inspirator en verbindende factor. Als we met de organisatie-bus naar een vergadering gaan ergens in de divisie Khulna is hij permanent in gesprek met iedereen en weet het gezelschap altijd te vermaken met anecdotes, pregnante stories en gedichten! Projectvoorstellen schrijven is hier een echte business, waar Mujib, mijn counterpart, een hoofdtaak in heeft. Menig keer heb ik hem al uit een logframe probleem geholpen, hoewel ik dat toch niet als mijn kerntaak beschouw. Maar het is inspirerend om met hem te werken en met hem ga ik naar allerlei projecten en vergaderingen omdat hij goed engels spreekt. Verder zit ik regelmatig met een van de projectmanagers aan het bureau om na te denken over de monitoring of de opzet van een project. Nazma heeft inmiddels de organisatie verlaten omdat ze getrouwd is. Dat is jammer, want zij gaf beslist wel wat schwung aan het geheel. De directeur heeft me helemaal in zijn hart gesloten nu ook hij door heeft waarin mijn toegevoegde waarde zit voor de organisatie. Dat zit hem vooral in dingen waar zij zelf niet uitkomen. Fijn voor mij want daar kwam ik tenslot voor. Ze kunnen hier heel veel zelf, maar het denken in structuren is zeker niet hun sterkste kant. Ik vind het leuk om ergens mijn hoofd over te breken en vervolgens iets te verzinnen waar ze wat aan hebben. Dat is overigens nog niet zo eenvoudig. Mijn hoofdthema is de ombouw van project naar programma organisatie. Begin januari heb ik daarover in een vergadering van het managementteam een Power Point presentatie gehouden met zo beknopt mogelijke teksten en zo duidelijk mogelijke schemaas. Zo moet ik hier wel te werk gaan, want niet iedereen spreekt goed engels en ik spreek maar 5 zinnen Bangla. Ik had mijn werk kennelijk goed gedaan want de stukjes van de puzzel vielen helemaal op zijn plek en iedereen was heel enthousiast. Toch verbaasde het me dat ze zeiden dat ik de eerste persoon was die ze dit ooit uitgelegd had. Nu kan ik verder met ze om de structuur zodanig in te vullen dat alle programmaas en projecten met doelen, verwachte resultaten, indicatoren etc. in de juiste verhouding worden weergegeven. Als het goed gaat ligt er dan gelijk een basis voor het strategische plan voor de komende jaren. Tegelijkertijd tracht ik een guideline voor monitoring & evaluation te ontwikkelen. De directeur heeft al een gesprek met me gevoerd of ik langer kan blijven. Ik heb echter besloten dat ik per april echt in Nederland wil zijn. Zonodig kan ik in Nederland een en ander afmaken en eventueel op een later tijdstip terug gaan. Dat is een optie die de directeur graag open houdt. Dat vind ik wel een aantrekkelijk idee.