Het waren dé dagen van Nazma en Eddy. Hun huwelijk. Maar het waren ook een beetje mijn dagen. Voor het eerst in mijn leven heb ik een shari gedragen.  Als ik dat hier zeg word ik niet begrijpend aangestaard. Het van A tot Z meemaken van een traditionele bruiloft als niet familielid is echt een bijzondere eer, maar een shari is dan een must. Met  behulp van 3 VSO’ers ben ik aangekleed, want het is een hele truc en voor zo’n gelegenheid moet hij natuurlijk wel echt goed zitten. Let ook even op de bijpassende glitterslippers! Hoe vinden jullie dat ik er uit zie??? Hoe dan ook ik kreeg veel complimenten en heb genoten van deze bijzondere gebeurtenis.

Op 16 december was de officiele registratie van het huwelijk van Nazma met haar gearrangeerde partner Eddy in het huis van Nazma’s moeder in Khulna. Inmiddels zijn alle ceremoniele feesten voorbij en nu zijn ze dan echt bij elkaar.

De vervolg ceremonies speelden zich allemaal af in Dhaca, waar ze nu zijn gaan “inwonen” in het huis van zijn ouders. De festiviteiten en ceremonies in Dhaca duurden 3 dagen. Ik heb er twee meegemaakt; de derde dag was ik ziek. Dat was voor mij de minst interessante dag; receptie van 600 connecties van Eddy; niet zo erg dat ik die gemist heb. De eerste 2 dagen waren het meest bijzonder: de dag van de Body Tamariq en dag van het bruilofsmaal van de bruid.

Body Tamariq is iets heel speciaals. Het is de dag van de kleur geel. De bruid neemt plaats achter een tableau van mooi gedecoreerde zoetigheden. Ze mag er zelf niet aankomen. Ze kan dat ook amper want haar handen en vingers zijn omslingerd met bloemen. Alle familieleden van de kant van de bruidegom en de bruid gaan een voor een naar haar toe; dopen de vinger in een gelige substantie en geven haar een veeg op het gezicht. De huid kleurt fel geel. Vervolgens wordt haar iets van de voorgeschotelde zoetigheden in de mond gestopt. Maar voor het zover is is er op die dag al veel gebeurd. De hele familie was weer de hele nacht bezig bezig geweest met guirlandes en versieringen maken. In de ochtend werden de zoetigheden voor de bruid gemaakt. Vanaf dat moment heb ik meegedaan. Van allerlei fruit maakten we mooie dingen om aan de bruid te geven. Haar familie is heel creatief en handig. Ook sommige mannen.Topstuk was wel het huwelijksbootje. Daarna was het weer een vrouwenbedoening. Als de bruid wordt opgemaakt en aangekleed staan de mannen buitenspel. Voor de opmaak werden de armen en het gezicht van de bruid schoongemaakt met een gelige pasta die haar huid licht doet opkleuren. Hoe lichter hoe mooier, vinden ze hier. De sociale rangorde wordt in Bangladesh sterk bepaald door je huidskleur! Haar gezicht werd extra goed behandeld om de gevolgen van het latere geklieder op te vangen (haar gezicht moet tenslot nog twee dagen huwelijksplechtigheid mee). Tot slot werd ze in een gele shari gekleed en werden haar gezicht en handen helemaal met bloemen versierd. De bruidegom werd onthaald door de familie van de bruid met bloemenstrooisel en andere versiersels.De bruidegom bracht diverse geschenken mee o.a. één heel grote vis. Ik ben echt opgenomen door de familie en deed overal aan mee. Dat is toch wel een bijzonder idee. Met de meesten kan ik amper communiceren maar iedereen sleept me overal op tijd naar toe en de kinderen vinden het kennelijk leuk om een beetje te dollen met mij. 

Toen iedereen aan de beurt geweest was vertrok de bruidegom. Voor Nazma was het die dag afgelopen. Ze kon verder relaxen, wat ze dan ook onmiddellijk deed door languit te gaan liggen. De familie (en ik) gingen door met de ceremonie. De Body Tamariq ceremonie ging zich op een zelfde wijze ook afspelen met de bruidegom in zijn huis. We gingen cadeaus inpakken voor hem; nu o.a. een schaal met niet één maar twee vissen. Allemaal symboliek. Eer we naar Eddys huis gingen was het al 7 uur ’s avonds. Alles was goed georganiseerd met gehuurde busjes. Desondanks deden we er toch meer dan een uur over om door de files zijn huis te bereiken. Het verkeer in Dhaca is echt vreselijk. Ook bij Eddy was het huis mooi versierd en de ceremonie daar had plaats op het grote platte dak van het huis. In tegenstelling tot Nazma heeft Eddy de neiging om overal een geintje van te maken, waardoor ik mij voortdurend afvraag of hij de spot drijft met de ceremonie. Volgens zeggen schijnt dat niet zo te zijn, maar het lijkt er wel op. Na ook daar weer gegeten te hebben was het middernacht eer ik thuis was.

De dag er op was de bruiloft. In een restaurant waren door Nazma’s familie 200 mensen uitgenodigd voor een lunch. Hier zeggen ze “luns” en dat betekent altijd een warme maaltijd met rijst, vis, rundvlees, lamsvlees en kip en natuurlijk de altijd aanwezige linzensoep. Bangladeshi nemen weinig tijd om te eten. Het was een bruilofsmaal, maar naar mijn idee was het een zelfde schrokop gebeuren als altijd. Voor je het weet staat er iemand ongeduldig naast je op je bord te wachten. Nazma en Eddy zaten weer in afzonderlijke ruimtes op podia waar de gasten hen konden begroeten. Nazma was behangen met al het goud wat ze tussentijds van haar schoonouders had gekregen. Heel veeeeeeeel fotoos zijn er gemaakt. Na deze plechtigheid ging het paar naar het huis van zijn ouders om daar voor het eerst samen de nacht door te brengen.

Ik begrijp nu beter de functie van deze langdurende periode van ceremonies. Het stel heeft zo de tijd om elkaar enigszins te leren kennen en toe te groeien naar het moment dat ze “het met elkaar moeten doen”. Doordat ik Nazma op de voet heb kunnen volgen afgelopen twee maanden heb ik gezien dat ze het nodig had om zich daar psychologisch op voor te bereiden. Tenslot moet ze zichzelf ervan overtuigen dat ze echt achter de beslissing staat! Als ze daar pshychologisch niet toe in staat is gaat ze het heel moeilijk krijgen. In de loop van deze 2 maanden is ze steeds enthoesiaster geworden; niet in het minst omdat ze heel duidelijk in beeld kreeg dat met deze partij haar toekomst er welvarend en onbekommerd uitziet. Ik zie ook dat ze met Eddy veel contact heeft en lol maakt. Wie weet gaat het allemaal gewoon goed tussen die twee.