Ik zit nu in Villar de Mazarife, een etappe voorbij Leon. Wat een moeilijke plaatsnamen hebben die Spanjaarden toch!. Leon is een mooie stad: een prachtige katedraal, een prachtige abdij van San Marcos, een mooi bouwwerk van Gaudi (zit nu een bank in) en eindeloos veel kerken, pleintjes, terrasjes en gezellige straatjes. Ik ben er toch maar een enkele dag geweest. Ik kwam er s ochtends om 12 uur aan en dan is er nog genoeg tijd om de stad te verkennen. Ik voel me gewoon echt een pelgrim. Het gaat om het onderweg zijn en een dag ergens blijven doe je alleen maar als er een noodzaak voor is, zoals toen ik ziek was in Corillon de los Condes. Inmiddels ben ik weer opgepept met veel medicijnen, fruit en veel slaap. Ik ben blij dat ik de Meseta gehad heb. Dat is het droge dorre gebied tussen Burgos en Leon. Dat was kilometers rechttoe rechtaan doorbijten. Een eindeloos landschap, saai met een ongenadig klimaat: s ochtends in de vrieskou op pad en s midaags niet meer kunnen lopen vanwege de brandende zon. Nu is het een stuk aangenamer. s Ochtens een graad of 15 en s middags iets van 25. In Leon heb ik een nieuwe fleece gekocht, da s ook wel weer lekker. Nu kan ik mezelf tenminste beter warm houden, al is het weer een kilootje meer sjouwen. Hoewel, die rugzak voel ik eigenlijk niet eens; ik ben er zo aan gewend dat ik hem niet eens merk. Ik denk dat het nog een dag of 14 lopen is naar Santiago. Misschien wat korter, maar dat hangt van allerlei dingen af. Niet alleen de conditie. Nu wil ik best meer lopen dan 20 kilometer, maar dan is er de eerste 20 kilometer geen overnachting, dus dan ben ik gewoon pragmatisch en houd het bij de 20 kilometer, want 40 vind ik dan teveel met een kop in de zon.