Prachtige route gelopen vandaag. Van Rabanal del Camino naar Molinaseca. Berg op en af. Vrij steile afdalingen. Langs het Cruz de Ferro gekomen. Dat is een beroemde plek voor pelgrims. Je legt er je meegedragen steen met "alle lasten" neer, zodat je je kunt bevrijden van zorgen. Ik was een beetje teleurgesteld door de plek. Het is een ijzeren kruis, hoog op een boomstam bevestigd en, inmiddels, begravenonder een berg neergelegde "zorg" stenen. Het is een soort hoogtepunt op de pelgrimsroute, maar het bleek inmiddels een soort toeristische trekpleister geworden te zijn. De authentieke plekjes op de route zijn dan toch eigenlijk veel mooier en indrukwekkender. Maar de tocht door het berggebied was echt prachtig. Nu ik eenmaal Leon gepasseerd ben valt op dat alle dorpen er mooi bijliggen en dat het veel welvarender is dan op de meseta. Ook het klimaat is veel milder. Het is warm, maar niet zo ondraaglijk als op de Meseta en de nachten zijn ineens ook veel warmer. Allemaal goed voor mijn gezondheid. Ik loop weer als een berggeit (volgens sommigen). Ik vind het ook heerlijk om weer meer kilometers op een dag te maken. Twintig gaf me toch eigenlijk het gevoel dat ik niets gedaan had. Daarnet sprak ik een paar jongens die 10 dagen later dan ik vertrokken zijn uit St. jean Pied de Port en ook al hier zijn. Ongelooflijk. Er zijn inderdaad mensen die gemiddeld bijna 40 km per dag lopen. Dat doe ik ze niet na hoor en dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Morgen passeer ik Ponferrada en dan is het nog ongeveer 200 km geloof ik. Ik vind het eigenlijk ongelooflijk dat ik al zoveel kilometers heb afgelegd en dat het uberhaupt mogelijk is om dit soort afstanden te voet af te leggen. Dat had ik op mijn dertigste toch echt niet voor mogelijk gehouden. Toen dacht ik alleen maar in afstanden per auto. Ik begin zo langzamerhand een beetje in te voelen hoe de Middeleeuwers tijd en afstand beleefden. zij hadden overigens ook heel andere ziekten onderweg dan waar ik last van heb. Zo ben ik langs het hospitaal van San Anton geweest, waar de mensen met koudvuur werden verzorgd. Dat liepen ze op door langdurig rogge te eten. Je kreeg daar allerlei misvormingen van. Gelukkig heb ik daar geen last van. Alles gaat weer goed met me, hoewel het erg lang duurt eer die wonden op mijn armen en benen verdwijnen.

De reacties die jullie hier en daar achterlaten op mijn weblog doen me zeer goed; hoewel ik daar niet persoonlijk op reageer. Weet dat ik ze goed lees!!

Ik denk dat ik na Santiago nog een paar dagen doorloop naar Finisterre. Dat is rustig en lijkt me de tocht helemaal af maken.