In dit land betaal je alles met kip-pen. Een euro is 10.000 kip. Het is dus flink rekenen hier. Je denkt steeds dat alles heel duur is maar dat valt eigenlijk reuze mee. Hoewel het wel duidelijk is dat er voor buitenlanders andere tarieven gelden dan voor lokalen. Maar ja, het is dan ook een ontwikkelingsland…..De doorgaande wegen zijn smal en kronkelig want het is zowat overal bergachtig. De levensstandaard is over het algemeen laag. Tegelijkertijd zien we ook mooie plaatsen met her en der grote huizen. Ziet er nogal tegenstrijdig uit en roept vragen op. Het land is vooral heel groen met veel jungle en natuurschoon. Behalve dan natuurlijk in het oosten waar alles tijdens deVietnamoorlog door de Amerikanen plat gebombardeerd is. We hebben eerst twee dagen gevaren over de prachtige Mekong rivier. Heel erg mooi. In een houten boot met iets van 100 man. Voor vertrek was gesuggeerd dat we 2 dagen op houten bankjes zouden moeten zitten, want er werden heerlijk zachte kussentjes te koop aangeboden. Tot veler verrassing bleek dit echter overbodig: de stoelen waren bekleed en comfortabel. Later maakten we wel meer mee dat verwachtingen niet uitkwamen. Vooral waar het vertrektijden van bussen en zo betreft. Of de kwaliteit van gehuurde fietsjes. Enfin, Luang Prabang is een heel fraaie oud-koloniale stad waar het voor iedere tourist goed toeven is. De bagetten doen je aan de franse tijd herinneren. We hadden een guesthouse naast het beroemdste klooster Wat Xieng Thong; zodat we ’s ochtends al om 4 uur gewekt werden door de gong. Om half 7 vertrok er vervolgens een lange stoet van oranje geklede monniken het stadje door om hun bedelnappen te laten vullen met rijst. Oud en jong door elkaar. Elke boedhist hoort eens in het leven voor kortere of langere tijd in het klooster te gaan. ’s Middags een fietsje gehuurd en berg op en af gefietst om een paar watervallen te zien. Dat was overigens wel de moeite waard. Iets dergelijks hebben we 2 dagen later nog een keer gedaan in Phonsavan; om de vlakte der kruiken te kunnen zien. Dat was pas echt training: 50 km gefietst op abominabele rammelfietsjes; over onverharde ruige paden. Afzien, maar ja je wilt wat zien. Op deze hoogvlakte liggen tientallen 2500 jaar oude levensgrote kruiken waarvan niemand precies weet waar ze voor dienden. Ze liggen in een gebied waar tijdens de Vietnam oorlog duizenden bommen zijn gedropt. Het terrein is wel toegankelijk, maar je moet binnen de markeringen blijven, omdat je daarbuiten je leven niet zeker bent. Phonsavan en het gebied er omheen maakt een desolate indruk. Het lijkt wel alsof er nog steeds niet veel wil groeien. De sfeer wordt bepaald door oorlogsherinneringen. Ons restaurantje heette niet voor niks Craters. De intree bestond uit grote bommenhulzen. We zagen er een film over de ellende die de clusterbommen teweeg hebben gebracht. Echt heel vreselijk; deze bommen moeten er nog met bosjes liggen in het hele land en maken nog geregeld slachtoffers. Nog vreselijker is dat dit soort bommen kennelijk nog steeds gebruikt worden terwijl ze geen enkel strategisch doel dienen; alleen maar mensen doden. De sfeer werd voorts sterk bepaald door de lage temperatuur. Het was er stervenskoud; iets wat we helemaal niet voorzien hadden. Het was er zo koud dat we om 8 uur ’s avonds al van armoede onder de dekens kropen.
Van Phonsavan ging onze reis verder naar Vientiane. Prachtige route door karstgebergte met grillige vormen. De zwaarste rit tot nu toe: een bus helemaal volgestouwd met zakken op en in de bus; en het gangpad vol met passagiers op stoeltjes en krukjes. Zo hebben we 11 uur gezeten. Ik moet nu een beetje opschieten met mijn verhaal want er wacht iemand op mijn computer, geloof ik.
Nog een dagje relaxen hier in Vientiane en dan per vliegtuig naar Siem Reap in Cambodja, waar we een aantal dagen bij Angkor Wat zullen verblijven.