Deze tweede week lopen we langs de baai van Gokova. We zijn nog maar met zijn drietjes. De vakantie van 5 groepsleden zat er zondag op en de 4 nieuwe groepsleden die zouden komen hebben helaas allen geannuleerd. Voor Herman is deze kleine groepsgrootte een unicum. Turkije lijkt echt uit de gratie bij vakantiegangers.
Er staan ontzettend veel hotelletjes en restaurantjes weg te kwijnen. Heel vaak zijn wij de enige gasten. In Bozburun zagen we tientallen prachtige houten schepen langs de kade, maar nauwelijks toeristen voor al dat moois. Niet iedereen neemt een blad voor de mond wie daar de oorzaak van is. Of dat ook in stemgedrag tot uiting komt is natuurlijk wel de grote vraag. In ieder geval zijn de mensen ontzettend aardig.

De laatste dagen hebben we in kleine dorpjes aan de kust gezeten. Het azuurblauwe glasheldere water is al lekker van temperatuur.

De wandelingen gaan dagelijks flink de hoogte in. Prachtige uitzichten maar zwaar werk voor de gewrichten. Gister zijn we gedrie in de bergen op een dwaalspoor terecht gekomen. Weliswaar de roodwit markering gevolgd. Over rotsen tot bijna 1000m geklommen, maar het pad leidde ons niet naar onze bestemming.

Mijn Gps heeft hier geen detailkaarten als ondergrond. In zo’ n ruig steil gebied heb je er dan niet zoveel aan. We liepen heel ergens anders dan de bedoeling was. De markering was de meeste tijd slecht te vinden, zodat we nogal eens terug moesten keren naar een uitgangspunt. Als ware spoorzoekers zijn we er uiteindelijk in geslaagd om een verharde weg te bereiken, waar Herman ons op kon pikken met de auto. Dat was een spannend en inspannend dagje. Mijn gewrichten zijn er niet blij van geworden. Ik ben natuurlijk geen 30 meer….al zou ik dat wel willen.