omzwervingen

Cambodja zijn we al weer uit, maar het is zonde om over Cambodja niets te melden. Beter laat dan niet. Hoogtepunt was zonder meer ons 5-daags bezoek aan Angkor vanuit de dichtbijgelegen plaats Siem Reap. Angkor is de oude stad van de Khmers uit de 10de-12e eeuw. Het is een enorm uitgestrekt complex van tempels en paleizen midden in een jungle gebied. Pas vorige eeuw is deze stad herontdekt en grotendeels bevrijd van overwoekerende grote bomen. Veel landen dragen hun steentje bij om de enorme hoeveelheid bouwwerken te restaureren en her op te bouwen. Het geheel is zeer indrukwekkend. De Khmer koningen beschouwden zichzelf als god-koningen. Hun koppen zijn dan ook in honderdtallen terug te vinden in immens grote stenen torens boven op de paleizen. In die tijd was de Indiase invloed onmiskenbaar. Je ziet er afwisselend Boeddhistische en Hindoeistische afbeeldingen. Vishnu kom je overal tegen. Evenals ontelbare lingam’s (fallus-symbolen) maar er is b.v. ook een grote liggende Boeddha in steen die terug gevonden is verborgen in een muur van een tot hindu tempel verbouwd geheel. Ik ben vooral onder de indruk geraakt van de verfijnde kunstzinnige beeldreliefs op de muren. Ik had nog nooit van Apsara’s gehoord, maar die zijn nu een begrip geworden; mooie wulpse vrouwen. De manier waarop ze gekleed zijn geeft aan in welke periode ze precies gemaakt zijn. Aanleiding dus om flink te puzzelen. Maar er zijn ook hele veldslagen (tegen de Chams) uitgebeeld en mythische taferelen met goden en demonen. We hebben een aantal dagen met een fietsje rondgetourd en vast en zeker meer gezien dan de gemiddelde toerist. Ook een aantal verder weg gelegen bouwwerken hebben we met een tuctuc-dagje bezocht. In Siem Reap hadden we het beste hotel van onze hele reis. Een aangename rustieke plek, gerund door een Belg. Enige minpunt was de herry van de oprukkende bars in de omgeving. Gelukkig voor hem denkt hij daar wat aan te kunnen doen. Vanuit Siem Reap vervolgden we de reis door met een bootje over het beroemde Tonle Sap meer naar Battambang te varen. Op dat meer heeft zich ooit een zeeslag afgespeeld met de Chams, welk heel beeldend te zien was op een van de muren in Angkor Thom. Nu ziet het er allemaal vredig uit. Het meer deed me sterk denken aan het Inle meer in Birma. Begroeid met waterhyacinthen, bomen en struiken. Op een gegeven moment werd het struikgewas zo dicht dat de boomtakken de passagiers in de boot dreigden te verwonden. Prachtige route; hoewel het leven van de vele vissers in deze regio er bepaald armzalig uit ziet. Ze vissen met grote vierkante bamboeconstructies; en alle huisjes hebben grote stenen waterkruiken staan. Battambang was onze laatste plaats in Cambodja. Jammer dat Armand al een paar dagen lelijk hoest en zich niet best voelt. We zitten nu op het eiland Koh Chang in Thailand en het is de laatste dag. We hebben er een hele dag over gedaan om vanuit Battambang hier te komen. Heel merkwaardig, want op de kaart gezien is het een afstand van niks. Om de een of andere duistere reden gingen we echter naar de grensovergang Poipet, wat uren omrijden is. We horen verhalen over gevaarlijke grensovergangen, maar echt helder is het niet waarom we zonodig deze route moesten rijden. Grenspassages zijn een verhaal op zich: lange rijen en veel mannetjes die van alles controleren. Morgen kunnen we in een ruk van dit eiland naar het vliegveld in Bangkok. Dat ziet er allemaal handig uit.
En dan is het kerst! Jullie allemaal alvast heel fijne dagen gewenst; vanuit een warm Thailand. De kou in Nederland kan me nog even gestolen worden.

Even tijd voor een ander verhaaltje.
Toen we aan het fietsen waren naar de vlakte der kruiken passeerden we een dorpje waar een merkwaardig ritueel plaats vond. Kleurrijk traditioneel uitgedoste meisjes op hoge goudkleurige hakjes; mooi opgemaakt; dik behangen met sieraden en getooid met grote hoofddeksels, versierd met belletjes en linten stonden op een rijtje met één hand balletjes te gooien naar iemand tegenover hen. Meest jongens, maar niet allemaal. De meisjes echt op zijn allermooist en de jongens heel gewoon. Het was zondag, dus dachten we dat het misschien daar mee te maken had. Toen we na 2 uur weer langs hetzelfde dorp fietsten stonden ze nog steeds balletjes naar elkaar te gooien. Een vreemd gezicht. Later vertelde een jongen in ons guesthouse dat het een gebruik betreft wat ze 2 weken per jaar voor 25 december doen. Je gooit een balletje naar een jongen die je leuk vindt en dan gaat het er om dat hij het balletje naar je terug gooit. O wee als dat niet gebeurt! Of deze uitleg de hele lading dekt weet ik niet, maar het had in ieder geval veel weg van een huwelijksmarkt.

In dit land betaal je alles met kip-pen. Een euro is 10.000 kip. Het is dus flink rekenen hier. Je denkt steeds dat alles heel duur is maar dat valt eigenlijk reuze mee. Hoewel het wel duidelijk is dat er voor buitenlanders andere tarieven gelden dan voor lokalen. Maar ja, het is dan ook een ontwikkelingsland…..De doorgaande wegen zijn smal en kronkelig want het is zowat overal bergachtig. De levensstandaard is over het algemeen laag. Tegelijkertijd zien we ook mooie plaatsen met her en der grote huizen. Ziet er nogal tegenstrijdig uit en roept vragen op. Het land is vooral heel groen met veel jungle en natuurschoon. Behalve dan natuurlijk in het oosten waar alles tijdens deVietnamoorlog door de Amerikanen plat gebombardeerd is. We hebben eerst twee dagen gevaren over de prachtige Mekong rivier. Heel erg mooi. In een houten boot met iets van 100 man. Voor vertrek was gesuggeerd dat we 2 dagen op houten bankjes zouden moeten zitten, want er werden heerlijk zachte kussentjes te koop aangeboden. Tot veler verrassing bleek dit echter overbodig: de stoelen waren bekleed en comfortabel. Later maakten we wel meer mee dat verwachtingen niet uitkwamen. Vooral waar het vertrektijden van bussen en zo betreft. Of de kwaliteit van gehuurde fietsjes. Enfin, Luang Prabang is een heel fraaie oud-koloniale stad waar het voor iedere tourist goed toeven is. De bagetten doen je aan de franse tijd herinneren. We hadden een guesthouse naast het beroemdste klooster Wat Xieng Thong; zodat we ’s ochtends al om 4 uur gewekt werden door de gong. Om half 7 vertrok er vervolgens een lange stoet van oranje geklede monniken het stadje door om hun bedelnappen te laten vullen met rijst. Oud en jong door elkaar. Elke boedhist hoort eens in het leven voor kortere of langere tijd in het klooster te gaan. ’s Middags een fietsje gehuurd en berg op en af gefietst om een paar watervallen te zien. Dat was overigens wel de moeite waard. Iets dergelijks hebben we 2 dagen later nog een keer gedaan in Phonsavan; om de vlakte der kruiken te kunnen zien. Dat was pas echt training: 50 km gefietst op abominabele rammelfietsjes; over onverharde ruige paden. Afzien, maar ja je wilt wat zien. Op deze hoogvlakte liggen tientallen 2500 jaar oude levensgrote kruiken waarvan niemand precies weet waar ze voor dienden. Ze liggen in een gebied waar tijdens de Vietnam oorlog duizenden bommen zijn gedropt. Het terrein is wel toegankelijk, maar je moet binnen de markeringen blijven, omdat je daarbuiten je leven niet zeker bent. Phonsavan en het gebied er omheen maakt een desolate indruk. Het lijkt wel alsof er nog steeds niet veel wil groeien. De sfeer wordt bepaald door oorlogsherinneringen. Ons restaurantje heette niet voor niks Craters. De intree bestond uit grote bommenhulzen. We zagen er een film over de ellende die de clusterbommen teweeg hebben gebracht. Echt heel vreselijk; deze bommen moeten er nog met bosjes liggen in het hele land en maken nog geregeld slachtoffers. Nog vreselijker is dat dit soort bommen kennelijk nog steeds gebruikt worden terwijl ze geen enkel strategisch doel dienen; alleen maar mensen doden. De sfeer werd voorts sterk bepaald door de lage temperatuur. Het was er stervenskoud; iets wat we helemaal niet voorzien hadden. Het was er zo koud dat we om 8 uur ’s avonds al van armoede onder de dekens kropen.
Van Phonsavan ging onze reis verder naar Vientiane. Prachtige route door karstgebergte met grillige vormen. De zwaarste rit tot nu toe: een bus helemaal volgestouwd met zakken op en in de bus; en het gangpad vol met passagiers op stoeltjes en krukjes. Zo hebben we 11 uur gezeten. Ik moet nu een beetje opschieten met mijn verhaal want er wacht iemand op mijn computer, geloof ik.
Nog een dagje relaxen hier in Vientiane en dan per vliegtuig naar Siem Reap in Cambodja, waar we een aantal dagen bij Angkor Wat zullen verblijven.

Chiangh Khongh is de grensplaats met Laos. Hier gaan we op de boot stappen naar Luang Prabang. Dat wordt twee dagen varen over de Mekong rivier. We hebben er zin in. We zijn hier vanuit Chiang Mai naar toe gereisd in een mini busje. Daar hebben we gisteren de verjaardag van de 84 jarige koning Bhumibol meegemaakt.Hij is eigenlijk vandaag jarig, maar dat wordt hier maar liefst 3 dagen lang gevierd. Het was net een soort koninginnedag: optredens van groepen uit de hele regio, veel eerbetoon aan de koning en vooral veel markt met allerlei frutsels met heel veel mensen op de been. In Chiang Mai hebben we onze 2 dagen wat anders besteed dan van tevoren bedacht; met name omdat ik last van had van wat darmproblemen. Dus we hebben geen trekking gedaan, zijn niet de berg opgegaan en niet naar de waterval geweest e.d. Rustig aan gedaan, maar toch aardig wat tempels gezien. We hebben vaststeld dat Thailand eigenlijk best redelijk welvarend is. Alles doet het: de wegen zijn goed; het openbaar vervoer is prima; de guesthouses zijn uitstekend en in het land voel je de nijverheid van de mensen overal om je heen. Wat je ook ziet is dat het toerisme hier lijkt te bestaan uit 2 doelgroepen: de twintigers die hier al backpackend rondtrekken om alles mee te maken wat er aan avontuurlijks geboden wordt en de alleenstaande oudere mannen. Deze laatste categorie zie je in gezelschap van een voor hen veel te jong Thais meisje of alleen aan een tafeltje in een guesthouse achter een laptop. Wat dat betreft lijkt het wel een verzorgingshuis voor oudere mannen hier. Ze laten zich graag verwennen, da’s duidelijk. Niet om aan te zien, wat ons betreft. Overigens laten wij ons plezier er niet door bederven en genieten met volle teugen. 

Ten noorden van Bangkok stond ook nu nog heel veel water. We reizen per bus en hebben er zelf geen last van, maar landerijen links en rechts van de grote weg stonden allemaal nog blank. In de oude hoofdstad Ayutthaya bleek het water nog maar net gezakt. Aan de huizen en de tempelcomplexen (13de – 15de eeuw) kon je heel goed zien dat het water anderhalf a twee meter hoger heeft gestaan. De oude stad ligt als een eiland tussen 3 rivieren. We zagen veel mensen bezig met het opknappen van hun huis en het drogen van hun meubilair in de zon. Dat gold ook voor ons guesthouse waar we zaten. Tony’s place is een prachtig houten huis in Thaise stijl. Geweldig dat we gelijk zo’n mooie plek vonden. In een middag tijd hebben we per gehuurde fiets al het archeologisch moois bekeken. De tempels zien er weer anders uit dan in Birma; meer Khmer- invloeden. Typisch is ook de Boedha kop die helemaal overwoekerd ingegroeid is in een heilige Bodhi-boom. Zo te zien had ook deze Boedha minstens een meter onder water gelegen. ’s Avonds hebben we nog een boottochtje gemaakt over de rivier langs wat bezienswaardigheden en zo de problemen met het water nog wat beter kunnen zien.
De dag erop zijn we gelijk met de bus doorgereisd naar Sukhothai. Reizen gaat hier heel comfortabel; goede stoelen en airco. En iedereen is behulpzaam om te zorgen dat je met de juiste bus meegaat en op de goede plek uitstapt. Zo zijn we hier in Sukhothai ook weer heel gemakkelijk en snel in een leuk guesthouse terechtgekomen. Voor al weer weinig geld. Sokhuthai is ook een oude hoofdstad; nog uit de tijd van voor Ayuttaya. Het moet een grote stad geweest zijn; er zijn nog veel tempelcomplexen en stoepa’s bewaard gebleven. Veel is er opgeknapt en aangelegd in een parkachtige omgeving. Misschien volgens archeologen niet altijd even verantwoord gedaan, maar het geheel is heel sfeervol.Immense Boedhabeelden, zittend of staand. Stoepa’s die gedragen worden door olifanten. We doen ons best om Boedha’s handstanden en houdingen te interpreteren, maar dat valt nog niet mee. Andere mooie beelden staan (jammergenoeg) allemaal in musea. Om de bloedhitte enigszins voor te zijn zijn we onze fietstour vanochtend al om half 8 gestart. Dat was geen slecht idee. het is hier nog steeds een graad of 35 overdag. Nu, negen uur ’s avonds, is het aangenaam maar nog steeds heel warm. Morgen reizen we verder naar Chiang Mai. Da tligt wat hoger, dus hopelijk is het daar iets koeler.