omzwervingen

Van Chitwan naar Kathmandu lijkt een klein eindje, maar met de lokale bus doe je er toch de hele dag over. Kathmandu ligt een stuk hoger en dat betekent file rijden met honderden vrachtauto’s en bussen;  zigzaggend de berg op; af en toe gehinderd door op de weg of half in het ravijn gestrande voertuigen. Voor de frisse lucht hoef je hier niet te komen. Het is niet voor niks dat veel Nepalezen met mondkapjes oplopen. In Kathmandu heb ik ook maar zo’n ding gekocht om nog enigszins te kunnen ademen tijdens het lopen in de stad. Als je adem niet wordt afgesneden door de uitlaatgassen dan is het wel door de stank van rottend afval. Vaak zijn er geen trottoirs en rijden de motoren en auto’s al toeterend links en rechts langs je voeten. Erg vermoeiend. Nu rijden veel Nepalezen er op motoren; wat moet dat worden als ze allemaal auto gaan rijden???? In Kathmandu zaten wij in een hotelletje in de wijk Thamel. Dat is een echte toeristenwijk met duizenden winkeltjes en honderden restaurantjes. Sommige van onze groep vonden het er het einde, maar na een dag had ik het wel gezien en werd gewoon doodmoe van alle op verkoop beluste shophouders.

Er zijn een paar bezienswaardigheden rondom Kathmandu die zeer de moeite waard waren. Als wandelpoolers gingen we uiteraard overal te voet naar toe. Zo bezochten we Svayambhunath stoepa, de Bodnath stoepa en het Pashupatinath complex. 

De Pashupati-tempel is een van de belangrijkste hindoeistische heiligdommen in Nepal. Als niet-hindoe mag je er niet in. Dat is niet zo erg, want er is buiten genoeg te zien. Een ambulance stopte naast ons en laadde een doodzieke oude vrouw op een brancard uit. Ze werd in een soort hospice neergelegd, waarna de brancard mét het zuurstofapparaat waar de vrouw aan had gelegen, alweer afgevoerd werd. Deze vrouw komt daar om dood te gaan. De tempel ligt aan de rivier, waar rituele wasplaatsen zijn en lijkverbrandingen plaats vinden. Wij kwamen er op het juiste moment en konden een heel ritueel van lijkverbranding gade slaan. Ik vond het een confronterend proces; vooral omdat alles zo open en niets verhullend plaats vindt. Als je bij ons een crematie meemaakt is dat toch een tamelijk kil en clean gebeuren. 

Svayambhunath en Bodnath zijn belangrijke boedistische heiligdommen. Bodnath is een grote witte stoepa met de beroemde felgekleurde ogen van Buddha, die al van verre te zien zijn. In de omgeving wonen voornamelijk gevluchte Tibetanen. Svayambhunath, ofwel ‘apentempel’ ligt aan de andere kant van de stad, in het westen, en bereik je via een trap met 365 treden. Rondom deze tempel vindt je ook allerlei hindoeistische dingen. Het is een chaos van beelden, tempeltjes en voor mij niet te begrijpen voorstellingen. Toen ik eenmaal door had dat Shiva ontelbare andere namen en verschijningsvormen heeft heb ik het maar opgegeven.    

Inmiddels ben ik weer thuis en kijk terug op een enerverende reis. Voorlopig kan ik even vooruit met het uitzoeken van fotoos……

De terugreis via Qatar en Londen nam maar liefst 24 uur in beslag. Laat je niet ontmoedigen: sinds kort zijn er ook rechtstreekse vluchten naar Kathmandu! 

De bergen hebben we achter ons gelaten. Nu zitten we in de Terrai, het laagland aan de zuidkant van Nepal. We bivakkeren een paar dagen in het nationaal park Chitwan. Chitwan is een junglegebied, met neushoorns, olifanten, krokodillen en heel veel vogels. De natuur is totaal anders dan het noordelijke berggebied, maar zeker zo mooi. Gisteren zijn we, al vogels spottend, met een uitgeholde boomstam op pad gegaan. Onder leiding van een paar kundige gidsen hebben we vervolgens 17 km door de jungle gelopen terwijl we gewezen werden op sporen van het grote en kleine wild. De verse poepbergen van de neushoorns maakten het extra spannend, hoewel we pas helemaal op het eind van de dag er eentje konden spotten. Ook de sporen van in een boom klauterende tijger maakten indruk op mij. Aan het eind van de looptocht stonden jeeps ons op te wachten om via een andere route ons terug te rijden. Ik heb dit allemaal al vaker gedaan, maar genoot er weer 100% van. Vandaag hebben we, al voor de tweede maal, zitten genieten van het olifanten bad. Hier aan de rivier worden elke ochtend de olifanten in bad gegaan. Als je wilt mag er op zitten. Ik ben niet zo’n held in dat soort dingen, maar in onze groep zitten er wel een paar die dat fantastisch vinden. En inderdaad, het is natuurlijk erg leuk als het je lukt om op zo’n ongezadelde kolos te blijven zitten, of zelfs staan. Natuurlijk wordt je zijknat en wordt je regelmatig door de olifant in het water gekieperd. Ik vind het al een feest om gewoon te kijken naar het gedrag van de olifanten. Het zijn zulke leuke beesten. Vanmiddag wil ik er wel een ritje op maken; maar dan in een bakje, zonder er afgegooid te worden……

Morgen gaan we naar Katmandu. Dat wordt de laatste standplaats van ons verblijf hier. 

De 10-daagse trekking zit er op. We zijn weer terug in Pokhara, een echt toeristenstadje met veel prullariashops en restaurantjes, aan een groot meer. We hebben een fantastische tocht gehad met permanent mooi weer. ’s Nacht kon het nog wel eens vriezen, maar midden op de dag was het altijd zonnig en lekker. We liepen permanent tussn de tussen 7000 en 8000 meter hoge toppen. ik ben nu helemaal vertrouwd geraakt met namen als de Daulagiri, Nilgiri, Machhapuchhre (de vissestaart!) en natuurlijk de Annapurna South (nog nooit beklommen vanwege de steilheid), de Annapurna 1, 2 en 3. De eerste dag vlogen we met een klein vliegtuigje van Pokhara na Jomosom, rakelings langs al die mooie toppen. Die vlucht alleen al is de moeite waard om er heen te gaan. Als je in Jomosom aankomt zit je gelijk in de andere wereld van het bergleven. Voor de mensen die er wonen is het leven hard en simpel. Van daaruit liepen we naar Kagbeni, waar je zowat in de middeleeuwen beland. In het oude Kagbeni zijn de lemen huisjes als een soort kasba aan elkaar gebouwd. Het leven ziet er uitermate primitief uit met her en der boven de deuren schedels met takken ed., die meer aan bijgeloof doen denken dan aan boedistische uitingsvormen.  Een mooi boedistisch klooster is er overigens ook, zoals in zowat al die bergdorpjes. Ik heb heel wat stoepa’s, gompa’s, gebedsvlaggetjes en -molens gezien. We hebben ook een keer een boedistisch festival meegemaakt bij de openng van een tempel: heel erg kleurrijk! Ik weet nu ook wat mani’s zijn: dat zijn de muurtjes met stenen, waarin gebeden zijn gebeiteld. De dag erop moesten we ongeveer 1000 meter stijgen om in Muktinath te komen. Dat was een pittige dag, maar goed te doen. Bij aankomst ben ik tenminste nog verder bergopwaarts geweest om het klooster aldaar te bekijken. Met 3760 meter was het het hoogste punt waarop wij geweest zijn. Het lopen op die hoogte kan door iederen met een normale goede conditie gedaan worden, als je van tevoren de tijd hebt genomen om een beetje te acclimatiseren.  Je voelt het nl. wel; met het alsmaar stijgen werd ik beslist kortademiger. Het landschap daar is prachtig: heel wijds; zanderig en dus erg stoffig. Rondom de plaatsjes is er wat landbouw en er zijn appelbomen. We sliepen in simpele guesthouses. Douchen hebben we niet zoveel gedaan: als er alleen een straaltje koud water uit de kraan komt is dat op die hoogte in de vrieskou ’s ochtends en ’s avonds niet zo aantrekkelijk. We warmden ons liever met hete thee aan een bak hete kooltjes onder de tafel. Ik vond dat het eten in alle restaurantjes onderweg eigenlijk best goed  was en redelijk gevarieerd. Het fruit was meestal beperkt tot appels. We dronken verse appelsap, aten appelpannekoek of muesli met appel en melk. Na Muktinat zijn we langzaam afgedaald via Marpha, Kalapani, Tatopani, Ghorepani, Tadapani, en Gandruk naar Nayapul. Als je eenmaal weet dat ‘pani’  water betekent dan weet je dat er een rivier loopt langs die plaatsen. We hebben een aantal dagen langs de Kali Gandaki gelopen; een heel brede rivier, die naarmate we lager kwamen alsmaar woester ging stromen. We liepen nog als eens van de linker naar de rechteroever , of omgekeer en moesten dan oversteken over vervaarlijk wiebelende hoge hangbruggen. Met mijn hoogtevrees ben ik helemaal geen held in dat soort dingen. Maaike ook niet, zodat ik gelukkig niet de enige was. We hadden een goede truc om onze angst te bezweren. Hand in hand liepen we, hardop tellend, strak voor ons uit kijkend, in een strak tempo naar de overkant. We hebben zoveel van die hangbruggen gehad, dat ik er inmiddels enigszins aan gewend ben geraakt. Sinds twee jaar loopt er langs de loop van de KaliGandaki een weg waar bussen en auto’s overheen gaan. Een weg; nou ja, een onverhard pad langs afgronden en steile hellingen, waar twee bussen elkaar vaak niet kunnen passeren. Meerdere malen zagen we hoe een bus dan achterwaarts moest manouvreren om een breder stuk te vinden voor de passage. Wij waren heel erg blij dat we gewoon te voet waren en niet in die bus zaten! Hoe verder we afdaalden hoe groener het landschap werd. Bij Tatopani was het dalen even afgelopen. Op een dag klommen we naar Gorepani, wat maar liefst 1700 meter hoger ligt. Geen lekker looppad, maar allemaal rotsen, stenen en traptreden. Misschien was dat wel de zwaarste etappe op onze route. Mijn knieeen hebben het er zwaar te verduren gehad. Maar de route was prachtig; langs watervallen en door naaldbossen. Daarna hebben we nog een paar dagen door weelderige bossen bergafwaarts gelopen. Het is goed om nu een rustdag te hebben, zodat mijn knieen bij kunnen komen. En niet te vergeten de kuiten. Ik heb me hier in Pokhara laten masseren. Wat een weldaad! Maaike kende een massagebedrijf wat helemaal gerund wordt door blinden. Heel apart om mee te maken!

Morgen gaan we met de bus naar Chitwan; dat is zo’n 8 uur zuidwaarts. Dat is laagland met een tropisch klimaat. Lijkt me lekker. Vandaag heeft het zowaar geregend in Pokhara. Dat schijnt voor deze tijd van het jaar niet normaal te zijn. Het is dan ook frisser dan verwacht.

Ik ben al weer bijna een week op pad; tijd voor een eerste bericht. kathmandu zelf heb ik nog niet gezien, want we zijn na aankomst gelijk doorgegaan naar Bhaktapur. Dat is een van de 3 oude historische koningssteden. Je kijkt je ogen hier uit. Zoveel prachtigs aan oude tempelcomplexen, paleizen en alles wat daar bij hoort. Er is een mix van boedisme en hindoeisme, met veel rituelen. Er wordt hier wat af geofferd! We zijn ook al in Patan geweest, een andere koningsstad. In Kathmandu kom ik pas op het eind van de reis. Buiten godsdienst en architectuur doet het straatleven mij erg herinneren aan Bangladesh: ik bedoel dan qua kleding en het rommelige chaotische straatbeeld, waarin alles met de hand schijnt te gebeuren. We zitten hier heel aangenaam te acclimatiseren op iets van 1800 meter. Afgelopen 3 dagen hebben we dagtochten gemaakt ten oosten van Bhaktapur. Voor de kenners; naar o.a. Namo Buddha, Changu Narayan en Nagarkot. Berg op, berg af met prachtige uitzichten op terrashellingen met de noordoostelijke sneeuwtoppen op de achtergrond. We proberen hier en daar een niet voor de hand liggende route te pakken, wat niet altijd een succes is. Soms lopen we dwars door struiken en glibberige steile paadjes, waardoor het spannend blijft waar we dan weer uitkomen. Gewapend met kaart, kompas en zonnekijken komen we natuurlijk altijd waar we wezen willen. Het is oogsttijd. Overal zien we dat de rijst van de velden wordt gehaald en gedroogd op velden, pleinen en straathoeken. Het is hard werken in de bergen, dat is wel duidelijk. Op de dag is het lekker warm, zo’n graad of 25, schat ik. Lekker om te lopen. Vannacht sliepen we in Nagarkot op 2100 meter en daar was het eigenlijk best koud en erg vochtig.
We zijn met zijn elven, inclusief Maaike, die de reis organiseert. Ze doet dat op een losse prettige manier en niemand doet moeilijk als iets niet loopt zoals ze verwacht had. De groep is leuk; we hebben plezier met elkaar. Op onze heenvlucht kregen we allemaal een zak met kinderkleding mee te nemen voor een kinderhuis. We zijn er al langs geweest: een project voor (lichamelijk) gehandicapte kinderen, wat in 2001 gestart is. Ze hebben nu ruimte voor 17 kinderen; elk jaar zijn ze een beetje uitgebreid. Het was leuk om te zien hoe blij en enthousiast de kinderen aan het dollen waren.

Morgen gaan we met de bus naar Pokhara, waarna we gaan vliegen naar Jomosom om vanaf daar de 10 daagse trekking langs de Annapurna te gaan maken.

Na uitgerust te zijn van de Camino vertrek ik zondag 25 oktober voor 4 weken Nepal. Ik ga er een paar mooie trekkings maken met een groepje wandelaars van de wandelpool. Topic is een trekking van 10 dagen langs de Annapurna, maar we gaan ook lopen in de Kathmandu vallei (ten oosten van Kathmandu) en verder staat ook het Chitwan nationaal park op het programma (met neushoorns, olifanten en zo meer). Na de 800 km in Spanje heb ik beslist voldoende wandelconditie in mijn benen, maar lopen op 3500 meter stelt andere eisen aan je uithoudingsvermogen. Ik ben benieuwd of me dit goed af zal gaan. Toen ik in 1997 en ’98 in Peru en Bolivia was heb ik veel op grote hoogte gelopen, waar ik toen geen problemen mee had. Maar ja, dat is lang geleden en inmiddels ben ik ook niet meer de jongste. Ik zal mijn best doen om onderweg af en toe wat te melden, maar heb niet zo’n idee of er veel internet cafés zijn op mijn routes. Afwachten dus.