omzwervingen

Ik heb het gehaald! Ben gister aangekomen in Santiago. Na uren met het hoofd omlaag in de regen gelopen te hebben was het wel een beetje een afknapper. Ik liep de laatste dag alleen en vond het niet zo leuk om alleen in de stortregen aan te komen. Het leek wel alsof iedereen van de aardbodem verdwenen was. Des te leuker was het dan ook om wat later oude bekenden tegen te komen, samen te proosten en te eten. Inmiddels ben ik nog veel meer oude bekenden tegengekomen. en het valt me ook op dat er hier in Santiago ineens zoveel meer Nederlanders blijken te zijn terwijl ik de eerste weken toch echt niet meer dan 2 Nederlanders was tegengekomen.  De laatste dagen was het overigens echt file lopen. Vanaf Sarria zijn er zoveel meer mensen die een oorkonde komen lopen. Dat is niet het leukste stuk om te doen: veel te druk. Vandaag ben ik, uiteraard, naar de pelgrimsmis geweest. Dat is een hele happening. Een stampvolle kerk. Ik was er al vroeg bij om me te verzekeren van een plekje. Leuk dat afgeroepen wordt hoeveel mensen van welke nationaliteit waar gestart zijn en die dag zijn binnengekomen.  Heel bijzonder is ook het slot van de mis met het kolossale wierookvat wat dwars door de kerk heen geslingerd wordt. Vandaag is het verder uitrusten, wat rondkijken in het prachtige Santiago en de trip voor hierna voorbereiden. Mijn terugvlucht heb ik geboekt op vrijdag a.s. Ik vlieg eerst vroeg naar Barcelona en dan later door naar Eindhoven, waar ik half 10 xb4s avonds aankom. Ik hoop nog met een trein in Rotterdam te kunnen komen. Morgen ga ik naar Finisterra. Er zijn 6 Limburgers, waar ik bij aanhaak. Dat zit dus wel snor. Nu maar hopen dat het weer nog een beetje meezit.

De laatste dagen niet veel gelegenheid om iets op mijn weblog te schrijven. Heb een aantal prachtige dagen door de bergen er op zitten. Na Villafranca do Bierzo de alternatieve xb4Camino Duroxb4 genomen, die overigens best mee bleek te vallen. Voordeel van zoxb4n alternatieve route is dat zowat niemand hem doet en dat je dus eindelijk eens een dagje alleen loopt. Ik liep bovenop de berg in een diep dal te kijken. Daar zag ik heel diep de autobaan lopen met daaronder de Nationale weg. Ik begrijp soms niet waarom ze hier zoveel wegen over en onder elkaar aanleggen. Het lijkt hier en daar nogal overdadig. Het europese geld zal wel op gemoeten hebben! Vervolgens kwam er de steile klim naar O Cebreiro. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, maar het was toch echt pittig. Zo loop ik dus al dagen in Gallicie: heel groen; veel boerenbedrijvigheid en het aantal herdershonden, wat ik gezien heb, is niet te tellen. Maar ze zijn allen heel lief en, ik denk, afgericht om de pelgrims met rust te laten. Het weer is wat veranderd. Was het een week geleden nog heel heel overdag, nu is dat niet meer zo en xb4s nachts is het lekker om met een dekentje te slapen. Vandaag heeft het voor het eerst weer geregend. Vaochtend ben ik uit Sarria vertrokken en ben daarmee vandaag de 100km afstandspaal naar Santiago gepasseerd. In Sarria ben ik twee nachten gebleven. De duitsers om me heen zeiden dat ik xb4een vakantiedagjexb4 had. Carol uit Rotterdam is me en route op komen zoeken.  xb4De vakantiexb4is weer voorbij. Er zijn nu opvallend meer Spanjaarden op de Camino. Als je minimaal de laatste honderd km loopt dan heb je recht op officiele xb4erkenningxb4……..

Prachtige route gelopen vandaag. Van Rabanal del Camino naar Molinaseca. Berg op en af. Vrij steile afdalingen. Langs het Cruz de Ferro gekomen. Dat is een beroemde plek voor pelgrims. Je legt er je meegedragen steen met "alle lasten" neer, zodat je je kunt bevrijden van zorgen. Ik was een beetje teleurgesteld door de plek. Het is een ijzeren kruis, hoog op een boomstam bevestigd en, inmiddels, begravenonder een berg neergelegde "zorg" stenen. Het is een soort hoogtepunt op de pelgrimsroute, maar het bleek inmiddels een soort toeristische trekpleister geworden te zijn. De authentieke plekjes op de route zijn dan toch eigenlijk veel mooier en indrukwekkender. Maar de tocht door het berggebied was echt prachtig. Nu ik eenmaal Leon gepasseerd ben valt op dat alle dorpen er mooi bijliggen en dat het veel welvarender is dan op de meseta. Ook het klimaat is veel milder. Het is warm, maar niet zo ondraaglijk als op de Meseta en de nachten zijn ineens ook veel warmer. Allemaal goed voor mijn gezondheid. Ik loop weer als een berggeit (volgens sommigen). Ik vind het ook heerlijk om weer meer kilometers op een dag te maken. Twintig gaf me toch eigenlijk het gevoel dat ik niets gedaan had. Daarnet sprak ik een paar jongens die 10 dagen later dan ik vertrokken zijn uit St. jean Pied de Port en ook al hier zijn. Ongelooflijk. Er zijn inderdaad mensen die gemiddeld bijna 40 km per dag lopen. Dat doe ik ze niet na hoor en dat hoeft natuurlijk ook helemaal niet. Morgen passeer ik Ponferrada en dan is het nog ongeveer 200 km geloof ik. Ik vind het eigenlijk ongelooflijk dat ik al zoveel kilometers heb afgelegd en dat het uberhaupt mogelijk is om dit soort afstanden te voet af te leggen. Dat had ik op mijn dertigste toch echt niet voor mogelijk gehouden. Toen dacht ik alleen maar in afstanden per auto. Ik begin zo langzamerhand een beetje in te voelen hoe de Middeleeuwers tijd en afstand beleefden. zij hadden overigens ook heel andere ziekten onderweg dan waar ik last van heb. Zo ben ik langs het hospitaal van San Anton geweest, waar de mensen met koudvuur werden verzorgd. Dat liepen ze op door langdurig rogge te eten. Je kreeg daar allerlei misvormingen van. Gelukkig heb ik daar geen last van. Alles gaat weer goed met me, hoewel het erg lang duurt eer die wonden op mijn armen en benen verdwijnen.

De reacties die jullie hier en daar achterlaten op mijn weblog doen me zeer goed; hoewel ik daar niet persoonlijk op reageer. Weet dat ik ze goed lees!!

Ik denk dat ik na Santiago nog een paar dagen doorloop naar Finisterre. Dat is rustig en lijkt me de tocht helemaal af maken.

Ik zit nu in Villar de Mazarife, een etappe voorbij Leon. Wat een moeilijke plaatsnamen hebben die Spanjaarden toch!. Leon is een mooie stad: een prachtige katedraal, een prachtige abdij van San Marcos, een mooi bouwwerk van Gaudi (zit nu een bank in) en eindeloos veel kerken, pleintjes, terrasjes en gezellige straatjes. Ik ben er toch maar een enkele dag geweest. Ik kwam er s ochtends om 12 uur aan en dan is er nog genoeg tijd om de stad te verkennen. Ik voel me gewoon echt een pelgrim. Het gaat om het onderweg zijn en een dag ergens blijven doe je alleen maar als er een noodzaak voor is, zoals toen ik ziek was in Corillon de los Condes. Inmiddels ben ik weer opgepept met veel medicijnen, fruit en veel slaap. Ik ben blij dat ik de Meseta gehad heb. Dat is het droge dorre gebied tussen Burgos en Leon. Dat was kilometers rechttoe rechtaan doorbijten. Een eindeloos landschap, saai met een ongenadig klimaat: s ochtends in de vrieskou op pad en s midaags niet meer kunnen lopen vanwege de brandende zon. Nu is het een stuk aangenamer. s Ochtens een graad of 15 en s middags iets van 25. In Leon heb ik een nieuwe fleece gekocht, da s ook wel weer lekker. Nu kan ik mezelf tenminste beter warm houden, al is het weer een kilootje meer sjouwen. Hoewel, die rugzak voel ik eigenlijk niet eens; ik ben er zo aan gewend dat ik hem niet eens merk. Ik denk dat het nog een dag of 14 lopen is naar Santiago. Misschien wat korter, maar dat hangt van allerlei dingen af. Niet alleen de conditie. Nu wil ik best meer lopen dan 20 kilometer, maar dan is er de eerste 20 kilometer geen overnachting, dus dan ben ik gewoon pragmatisch en houd het bij de 20 kilometer, want 40 vind ik dan teveel met een kop in de zon.

Het is inderdaad even afzien. Ik probeer te herstellen van een vervelende bronchitis, maar dat valt niet mee met dit klimaat . Mijn keel is een stuk beter en ik kan weer praten, zij het dat ik niet kan schreeuwen. Nou hoeft dat ook niet natuurlijk. Ik ben gister in Sahagun voor de tweede keer naar dokter geweest. Deze vond ik serieuzer dan die in Corillon de los Condes. Ik heb nu antibioticum, breuistabletten en nog wat pillen tegen de jeuk. Ik ben ook maar aan de calcium en magnesium tabletten gegaan omdat ik last kreeg van kramp in mijn voeten (s nachts). Om van alle beesten af te geraken moet ik dagelijks mijn lakenzak en zo controleren en telkens opnieuw uitwassen. Zo blijf je lekker bezig. Vandaag ontdekte ik zowaar toch weer twee beestjes: wat een hardnekkige dingen. Mijn gemiddelde kilometers zijn nu even gedaald tot 20 kilometer per dag. Ik word erg moe van de bronchitis. Slaap veel. Elke middag een dutje en s nachts zeker 9 uur. Binnenkort zal ik zeker weer vrolijker berichten hebben. Ik zit nu in een dorp dat luistert naar de naam El Burgo Ranero (ongeveer 40 km voor Leon) in een refugio gemaakt van adobe (leem). Heel sfeervol. Het waait behoorlijk en het is een stuk minder warm. Het leven in de refugios wordt veelal beheerst door het doornemen van alle kwalen en gebreken……iedereen krijgt wel ergens last van…… Ben nu weer in een heel ander groep(sproces) beland met Tiny, een paar amerikanen, oostenrijkers en duitsers.

Bij de start in St. jean Pied de Port in Frankrijk krijgt iedereen een overzichtje mee op één a viertje van de de gehele route tot aan Santiago. die is verdeeld in 34 etappes. Inmiddels heb ik er al 17 etappes opzitten en heb ik mijn blaadje al om kunnen draaien. Dat gaat dus veel sneller dan ik oorspronkelijk verwachtte. Maar het is goed mogelijk dat ik over de tweede helft veel langer ga doen. Na de 17de etappe ben ik nl. echt even geveld. In een refugio heb ik kennelijk vlooien, luizen of weet ik veel wat voor enge beesten opgelopen en daar kom ik nu maar moeizaam van af. Ik zie er uit als een melaatse, helemaal onder de beten. Tja, het pad van de pelgrim gaat niet altijd over rozen. Met mijn voeten en benen gaat het prima, terwijl ik vele pelgrims zie strompelen onder de dikke blaren. Daar heb ik helemaal geen last van. Op de Meseta, het traject tussen Burgos en Leon kreeg ik wel nog van iets anders last: dikke keel, kon niet meer praten, kreeg koorts en kon ineens niet meer. In Carillon de los Condes voor het eerst een hotelletje genomen. Genoten van de heerlijke schone lakens en een ruime badkamer. Daar ben ik twee nachten gebleven en nu knap ik weer op. Heb de kamer eerst gedeeld met Zuidafrikaanse Mira, die in in Burgos weer teruggevonden had. De tweede nacht trok Nederlandse Tinie bij me in. Mira is weer verder gegaan, dus die ben ik weer kwijt. Zo gaat het steeds. Nu zie ik weer allemaal andere mensen, doordat ik één nacht ergens gebleven ben. De Meseta is een eentonige droge hete hoogvlakte. Sommige lopers slaan die zelfs over en nemen de trein van Burgos naar Leon en lopen vanaf daar weer verder. Op de Meseta is het xb4s nachts heel koud en overdag heel heet.  Het is door dat klimaat dat ik een kou had opgelopen. Het valt op dat inmiddels het grote vakantieseizoen afgelopen is. Er lopen bijna geen Spanjaarden meer op de route en het is sowieso veel rustiger geworden. Waar er eerst nog heel veel jongeren liepen is dat nu veel minder. Die moeten dus allemaal weer studeren of zoiets. ik mis nu ook de man met zijn paard en het meisje met haar hond. Waar zijn ze gebleven? De dorpjes op de Meseta zijn over het algemeen heel bijzonder maar zeer verlaten; spookachtig soms. Zoals Hornillos del Camino of Castrojeriz. Daar wonen slechts enkele mensen. Er wordt best veel gedaan aan opknappen en renovatie van de vele kerken en pelgrimsherbergen uit de 11de eeuw. Het worden op den duur gewoon toeristiesche oorden, denk ik, waar verder niemand meer woont. 

Bijna in Burgos. Tot nu toe is het veel drukker op de Camino dan ik me had voorgesteld. Het is nog vakantieperiode in Spanje. En dat merk je goed aan het aantal Spanjaarden. Spanjaarden lopen meestal de Camino in stukjes zoals velen in Nederland dat ook doen met het Pieterpad. Ze doen een week of een lang weekend en zijn dan weer vertrokken van de route. Ik loop nu b.v. met een francaise en met Spaanse Carmen. Carmen gaat er in Burgos weer af. Ze moet dan weer aan het werk. De meeste buitenlanders lopen wel de hele route. Zo is er een duitser die al in Keulen begonnen is; een engels echtpaar dat begonnen is bij de Mont St.Michel, een franse jongen die startte in le Puy etc. etc. In Logrono stapten 2 Polen in. Je komt steeds dezelfde mensen tegen, maar sommige raak je gewoon kwijt doordat ik sneller loop of juist langzamer of gewoon in andere dorpen ben gaan slapen, waardoor het ritme niet meer spoort. De Colombiaan die alsmaar op zoek was naar koffie zie ik bv ook niet meer….. Wie weet kom ik al die mensen weer tegen in Santiago.

Op dit moment zit ik in Ages, dat is 24 km  voor Burgos: een piepklein dorpje, waar alles draait rond de lokale bar, anex refugio, anex winkel, anex verzamelpunt voor het hele dorp. Morgen kom ik dus in Burgos. Vandaag regende het voor eeerst en was ik wat blij met mijn regenponcho. De tocht ging over de Montes de Oca, een mooi berggebied, heel groen. Zo anders dan de dagen daarvoor. Het landschap blonk steeds van geel en zon en droogte. Tot nu toe liep ik voortvarend en probleemloos. Gister iets van 34 km gedaan (van Santo Domingo de la Calzada tot Espinoza), maar dat moest ik vandaag bezuren met enige rugpijn. Omdat we nu slechts 20 km deden had ik alle tijd om in het dorp naar de chiropraticer te gaan. Dat bleek de burgemeester haarzelf te zijn: Voor 20 Euro heb ik me een fantastische massge aan laten meten. Mijn rug is weer zo soepel als een elastiekje. Ik houd het vanavond maar rustig om mijn rug zoveel mogelijk rust te gunnen. Vandaar dit uurtje achter de computer. Santo Domingo was overigens een geweldig leuk plaatsje. Het is de enige kerk waarschijnlijk, waar een kippenhok in huist. Op stand, welte verstaan. Er zit een hele legende vast aan het waarom daarvan. Het kost me nu teveel tijd om dat uit de doeken te doen. s Avonds was er een vioolconcert in de kathedraal; leuk om dat mee te kunnen pikken.

De ervaringen met de overnachtingen zijn wisselend. De gemeentelijke refugios zijn over het algemeen erg groot en meestal zijn de sanitaire voorzieningen lang niet toereikend voor de hoeveelheid mensen. Het is leuk om af en toe een particulier adresje te proberen. In Espinoza waren we met zijn achten bij een man in huis die volledig pension bood. Moest ook wel, want je kon nergens eten in dat verwaarloosde dorpje van 128 mensen. De man bleek een groot verzamelaar van tinnen soldaatjes, geweren en andere perafernalia. Het leek er echt op dat het een ex militair was, maar we zijn er toch niet precies achter gekomen. s Ochtends werden we gewekt met luid schallende marsmuziek.  Was wel apart.

Zes dagen gelopen. Vandaag 29 km gedaan en in Logroño aangekomen. Het was de eerste dag dat het minder heet was vanwege bewolking. Daardoor was het mogelijk om tot 14.00 uur door te lopen. Vanmiddag werd het overigens weer strakblauw en vervolgens dus weer bloedheet. Vanavond wees de temperatuur in de stad nog 30 graden aan. Gister was het zo warm dat je er echt bij zou neervallen als je xb4s middags zou doorlopen. Ik ben toen om 12.00uur in los Arcos gebleven. Dat was (per toeval) een heel bijzondere plek om te blijven. Het was daar de laatste dag van de festiviteiten van de naamheilige van het stadje en dat werd afgesloten met stierenrennen door de straten. Het is jammer dat ik geen fotoos kan toevoegen. Ik maak gebruik van betaald internetfaciliteiten in de refugios en dan moet je het doen met een half uurtje. Dat geeft mij geen gelegenheid om al mijn fotoos op mijn memorycard te bekijken, te selecteren en toe te voegen, zo dat al zou worden toegestaan. De fotoos kan ik pas toevoegen als ik thuis ben. Ik heb ongetwijfeld een paar mooie van stoere jongens die de stieren in de straten én in het portaal voor de kerk staan uit te dagen. De stieren waren overigens weinig geinteresseerd. Toch was het erg spannend. Ik stond onder de arcades achter een soort geimprovisserd traliehek met mijn camera in de aanslag. Ik had het niet willen missen hoewel ik niets op heb met stierenvechten. Dit was echter meer een spelletje; de stier werd niets aangedaan.

Ik kom door prachtige oude dorpjes met laat/romaanse of gotische kerken. Heel schilderachtig. De ochtenden, met zonsopgang, zijn de meest mooie periodes van de dag. Vandaag door wijngaarden (de Rioja-streek) en langs olijvenbomen gelopen. Elke dag geniet ik van een menu del pelegrino (een pelgrimsmenu) voor iets van 9 euro. Daar krijg je standaard een fles rode wijn bij. Het is altijd een 3 gangenmenu, wat echt voortreffelijk is voor "ons" als lopers. De wijn laat ik mij altijd goed smaken. Overdag eet ik niet zoveel, want een ontbijt is soms niet voorhanden en onderweg kom je soms lang niets tegen. Des te heerlijker is het als je aankomt en van alles aantreft.

Mijn kiloos bagage verminderen zich vanzelf, want af en toe vergeet ik gewoon wat mee te nemen. De eerste dagen was ik erg bezig met uit te zoeken wat het beste ritme is. Ik heb me laten verleiden om b.v. al om half zes te vertrekken. Dan is het nog pikkedonker in de refugio. Meestal gaan de lichten in de zalen pas om half 7 aan. Wie vroeger wil vertrekken doet dat dus in volkomen duisternis. Tja, zo heb ik dus reeds mijn in tweeen gescheurde lichtgewicht handdoek vergeten (niet zo erg; k heb gewoon een nieuw klein handdoekje gekocht) maar ook mijn nieuwe dunne fleece (dat is wel jammer). De kiloos zullen dus wel geslonken zijn tot iets van 11. Is prima. Overigens denk ik dat mijn donzen slaapzak en slaapmatje ook helemaal voor niks zit mee te slepen. Een dun fleece dekentje had kunnen volstaan.

Ik heb overigens ook een paar heel goede keuzes gedaan bij vertrek. De buigbare Timberlands zijn fantastisch. Het (Zimbabwaanse) hoedje is ook perfect: het ventileert, beschermt goed tegen de zon en het zweet veel minder dan mijn petje. De dag voor vertrek heb ik nog een buiktasje gekocht. Daar ben ik nu heel blij mee, want heb zo permanent geld, zonnebril, zonnebrand, boekje en water onder handbereik.

De eerste dagen liep ik veel op met Mayra, een Zuid Afrikaanse; een bijzondere vrouw Sinds gister ben ik haar kwijt. Ik miste haar vandaag. Natuurlijk zijn er dan gewoon weer andere mensen. Maar aan sommige mensen kun je snel hechten, merk ik

Ik zit nu in Pamplona: een prachtige stad. Ik ben hier vanochtend al om 10.00 uur aangekomen na een wandeling van 15 km. De rest van de dag is voor het bekijken van de stad. Maar nu even siesta: veel te heet buiten met iets van 35 graden en bovendien is alles dicht. Zoxb4n siesta komt me goed uit: vanochtend reeds om half zes opgestaan om om 6 uur in Larrasoina ergens een ontbijtje te scoren. Mijn dagritme is flink vervroegd. In de refugios gaat xb4s avonds om 10.00 het licht uit en moet iedereen slapen. Als je de hele dag gelopen hebt is dat geen probleem. Het slapen met 110 man op één zaal in een abdij is overigens wel een bijzondere ervaring. De eerste loopdag van St. Jean Pied de Port naar Roncesvalles was voorspeld als een heel zware etappe. Het is 26 kilometer alleen maar klimmen. Onder een strakblauwe lucht, een geel zonnetje en een flink windje op kop inderdaad niet niks. Al gauw bleek ik vele lopers te passeren; mijn tempo ligt duidelijk boven het gemiddelde. Daxb4s bemoedigend om mee te maken. Op de aangegeven uren in het routeboekje beknibbel ik gauw een uur per loopdag inclusief de pauzes, terwijl het boekje telt exclusief de pauzes. Het is heerlijk lopen. De tweede dag ook weer 26 km maar klimmen én dalen en daardoor minder zwaar. Het is heel internationaal. Ik loop met een Zuid Afrikaanse vrouw, dan weer een groepje spanjaarden, fransen, een tsjechische, een nederlander en dat wordt vast nog gemixter. De sfeer is leuk. Voor ieder is het een uitdaging. Ik heb, hoe dan ook, toch redleijk veel kiloos bagage bij me. iets van 14 kilo. In St. Jean Pied de Port heb ik al wat geloosd aan spullen: mij pyamaatje (jammer), een broek, een paar sokken en wat toiletartikelen. die heb ik echt veel te veel bij me. Maar verder is het moeilijk wat ik nog kan missen. Misschien is het eigenlijk ook geen echt groot probleem. Ik loop er prima mee, hoewel ik me de eerste dag heb laten overhalen om mijn grote rugzak met de Bourricot-express mee te geven. Sommige mensen lopen echter met nog veeeel meer dan ik en op schoenen, waarop ik niet eens door de stad kan lopen.

Sinds ik het idee heb opgevat om naar Santiago te lopen ben ik informatie gaan zoeken op internet en lid geworden van het Nederlands Genootschap van St. Jacob. Ik had er geen idee van dat zoveel mensen deze tocht al hebben ondernomen. Het is beslist geen unicum. Het voordeel hiervan is dat er heel veel info te vinden is; routebeschrijvingen, verhalen over wandelervaringen, en over de cultuurhistorie van de route. Dat heeft mij zeer geholpen bij het maken van keuzes en het in beeld krijgen van wat ik zoal tegenkom op zo’n tocht.

Ik doe de tocht alleen, hoewel ik op de eerste 10 wandeldagen in Nederland 2 dagen gezelschap heb gehad van Jos en 3 dagen van Isabelle. Dat is gezellig, maar alleen lopen heeft zo zijn speciale bekoring. Ik voel me dan dichter bij de natuur, bij het hier en nu, en ik heb veel gemakkelijker contact met mensen die ik tegenkom onderweg. Overigens heb ik het genot van I-pod inmiddels ook ontdekt. Het is een feest om door een prachtig landschap te lopen met zelf gekozen mooie muziek op. Behalve aangenaam zonnig weer, waren er ook twee plensdagen. Nu weet ik zeker dat ik een fantastische aankoop heb gedaan met mijn rugzak-regenponcho! Alles blijft heerlijk droog onder zo’n ding. Die gaat in ieder geval mee. Ik twijfel nog welke loopschoenen het lekkerste zijn: de stugge goedlopende waterdichte Meindles of de soepele, maar niet waterdichte, Timberlands. De Spaanse hoogvlakte is droog en dor…maar het zal toch ook wel eens een keer regenen en echte bergschoenen heb je er niet nodig. Ik twijfel wat af over dit soort praktische vragen, die eenmaal vertrokken van levensbelang kunnen worden. Tenslot moet ik het van mijn voeten hebben. Mijn sandalen gaan zeker de rugzak in, want niets is heerlijker dan ’s avonds je voeten wat anders te gunnen. Een looptocht met rugzak noopt tot het goed afwegen van wat wel en wat niet handig en noodzakelijk is. Elke kilo minder is meegenomen. Inmiddels heb ik al heel wat verhalen gehoord van mensen die spullen achterlieten of terug naar huis stuurden. Nu heb ik al vaker een lange afstandstocht gelopen met rugzak, maar nooit langer dan een week. Het lichtgewicht tentje gaat uiteindelijk niet mee. Er zijn op de Spaanse Camino zoveel refugio’s/slaapgelegenheden dat dat echt niet nodig is. Een slaapzak neem ik wel mee omdat de voorzieningen niet altijd hygienisch zouden zijn. Een slaapmatje is misschien ook handig, hoewel hoe vaak zal ik dat nodig hebben? En is nou een petje of een hoedje beter?? In alle andere situaties neem je ze allebei mee, maar ik moet kiezen! Sommige dingen zijn heel triviaal. Zo neem ik ook een Dazer mee. Dat is een apparaatje waarmee je agressieve honden op afstand kunt houden. Het is een onhandig zwaar ding en het is de vraag of het echt zinvol is. Maar ik ben geen held met honden en kreeg de schrik van wandelaars die gebeten zijn onderweg. Dus, toch maar wel aangeschaft. Al met al ben ik er klaar voor, denk ik. De Spaanse amandelkoek en wijn is met broer Kees en schoonzus Marij voorgeproefd in Rotterdam en Jos heeft mij voorzien van een Jacobsschelp voor op mijn rugzak. Donderdag 13 augustus vlieg ik naar Pau in Zuid Frankrijk. Vandaar pak ik een treintje naar St. Jean Pied de Port en dan is mijn eerste loopdag 15 augustus: over de Pyreneeen naar Roncesvalles.